Zondag 31/05/2020

straatblog

Sneeuw, dat mythische meteorologische verschijnsel dat ik enkel ken van horen zeggen

Beeld Geert Simonis

Geert Simonis is een geletterd mens, een gewaardeerd popkenner, een amateurknutselaar en zelfverklaarde minister van Staat.

Vroeger hing ik zomerslang de ober uit en dat gevoel is nooit helemaal weggesleten. Zet gerust een met dranken overladen plateau op mijn rechterhand en dan weet ik dat ik thuis ben. Soortgelijk ben ik een tijdje een beetje journalist geweest. Ook daar borrelt op tijd en stond een restantje van naar boven als een brokje kurk in een goedkoop glas wijn.

Zo heb ik afgelopen weekend een diepte-interview afgenomen met een snipverkouden dame die dankzij een uitgelezen combinatie van voorzichtigheid en doorzettingsvermogen haar weekje wintersport zonder verdere kleerscheuren had overleefd. Zij sprak mij over Schnaps en over après-skiliederen en over een vreemde koude substantie die ter hoogte van de Alpen het landschap sierde.

Pas bij het uittypen van ons gesprek begreep ik dat de dame sneeuw bedoelde. Dat mythische meteorologische verschijnsel dat ik enkel ken van horen zeggen. Uit de oorlogsverhalen van mijn grootmoeder en uit 'Home Alone' van John Hughes.

Om maar te zeggen dat de eerste helft van onze winter bezet is door de herfst en de tweede helft geüsurpeerd door de lente. Traditiebewuste radioprogrammatoren zagen zich verplicht 'De eerste sneeuw' van Jan De Wilde verticaal te klasseren en 'Een vrolijk lentelied' op te delven uit de mp3-archieven.

Eerlijk waar: het schone weer heeft mij ook niet onbewogen gelaten. 'Maartse buien en aprilse grillen' van Will Tura schalde dagelijks loeihard door mijn vertrekken. Ik heb stevig gebunkerd in een Thais all-you-can-eat-restaurant en op de meest clichématige manier denkbaar een terrasje gedaan.

Als een fucking toerist ben ik langs het water gaan wandelen met al wie mij maar wilde vergezellen. Met mijn net iets jongere broer verkende ik het pad langs het kanaal Leuven-Dijle om ten slotte in de Eco-Shop te belanden. Daar ontdekten we geheime gangen en we staarden uiterst geconcentreerd naar tweedehandse lasapparatuur, gebruikte pornofilms en universele kitsch.

Met mijn veel jongere zus heb ik in Heverlee langs de Dijle gekuierd tussen bomen door, die net talrijk genoeg waren om een bos genoemd te worden. Daar hebben we - noblesse oblige - verstoppertje gespeeld. Zij het dan niet volgens de geijkte regels. Wel dat ik dan telde - altijd ik - en zij zich verstopte. Bij twintig gekomen, opende ik mijn ogen en zag meteen waar ze zat. Desalniettemin speurde ik zo uitgebreid en luid mogelijk de omgeving af, uiteraard zonder haar te vinden.

Net toen ik op het punt stond theatraal de moed te verliezen, kwam ze vanzelf tevoorschijn en legde mij uit waar ze verstopt zat en waarom dat zo'n goede plek was. We wandelden vijfentwintig meter verder, staken een bruggetje over en daar herhaalde zich het hele ritueel.

Met de Fiere Margriet ten slotte heb ik aan een ander stuk van de Dijle gezeten. Gewoon gezeten, ja. Met haar valt er niet veel te wandelen, een sedentaire dame. Ik vroeg haar of het wel verantwoord was om nu al naakt te zonnebaden. Ze antwoordde niet. Je kan haar zoveel Schnaps, Thais eten of universele kitsch trakteren als je wilt, de Fiere Margriet antwoordt niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234