Zondag 07/03/2021

Slotbalans Dour: Aphex Twin zien en dan sterven

The Dodos. (foto's: Cia Janssen) Beeld UNKNOWN
The Dodos. (foto's: Cia Janssen)Beeld UNKNOWN

Dour, dat is vier dagen kiezen tussen zes podia en tien keer zoveel stijlen en genres. Onvermijdelijk ga je daarbij soms de mist in en sta je naar een saai concert te kijken, terwijl een tent verder het dak eraf gaat. De Morgen gokte en had geluk in het spel. Vooral de keuze voor Aphex Twin bleek een meesterzet.

The Dodos (***) in La Petite Maison Dans La Prairie, de gezelligste tent van Dour? Dat kon niet misgaan, toch? We hoorden dynamische folkrock, vol tempowisselingen en kwikzilveren melodieën, die veel elektrischer klonk dan wat ze op plaat brengen. Drummer Logan Kroeber vormde een stuwende onderlaag waarover zanger-gitarist Meric Long zijn onder hoogspanning staand snarenspel drapeerde. Intens, zeker toen Keaton Snyder zijn vibrafoon zodanig bewerkte dat die als een krassende viool klonk.

Het was dan ook genieten van de tracks uit Visiter zoals het wondermooie 'Jodi'. Ook de titeltrack van de dra uit te komen plaat Time to Die maakte een goede indruk.

Helaas sloeg daarna de eenvormigheid toe. Bovendien leken The Dodos vooral voor zichzelf te spelen en wou de vonk naar het publiek maar niet overslaan. Voor uitsterven hoeven deze Dodos dus niet te vrezen, maar we hopen toch dat ze dit najaar in de Botanique vitaler uit de hoek komen.

Futuristische Beatlespop
In hetzelfde Maison zagen we Caribou (***), een opzwepende mix brengen van enkele van de beste concerten die we op vorige Douredities zagen: de strakke ritmiek van Tortoise ging in de clinch met de experimenteerdrang van The Notwist en de indiemelodie'n van Yo La Tengo. Die combinatie leverde futuristische Beatlespop op, met als uitschieters 'She's the One' en 'Melody Day'. Ook straf: deze band kan een blokfluit bovenhalen zonder zich onsterfelijk belachelijk te maken. Faut le faire.

Caribou is het geesteskind van Dan Snaith, een student wiskunde. En dat is niet alleen te horen aan de complexe ritmiek, maar ook te zien aan de bandleden: op Dour telden we meerdere brillen, debardeurs en hoog opgetrokken broeken. Waarmee meteen duidelijk wordt waarom ze nog niet zijn doorgestoten tot het indiesterrendom.

Nee, dan hadden The Horrors (****) het vestimentair veel beter voor elkaar: de hele band leek zo weggelopen uit een stille vampierenfilm uit de jaren dertig. Zo dreigend als ze eruitzagen, zo intens klonken deze jonge Britten ook. De geesten van Ian Curtis (Joy Division) en Adrian Borland (The Sound) zaten ongetwijfeld goedkeurend te knikken, terwijl The Horrors de beste songs van hun tweede plaat Primary Colours over de Club Circuit Marquee uitstorten, met een attitude die deed denken aan The Jesus & Mary Chain.

Dat 'Mirror's Image', 'Who Can Say', 'Do You Remember' en 'I Can't Control Myself' aarde- en aardedonker klonken, kon geen Dourganger deren: van begin tot eind deinden de fans mee met deze 'new new wavers'.

Te duchten rivaal
Voor afsluiter 'Sea within a Sea' kropen zelfs enkele meisjes op de schouders van hun vriendje om zich in de gunst van zanger-vogelverschrikker Faris Badwan te werken. White Lies, die twee weken terug met een gelijkaardig geluid scoorden op Werchter, vinden in deze Horrors een serieus te duchten rivaal. Wij zetten ons geld in op de laatsten.

Met Boss Hog (***) stond op Dour nog eens een groep van Jon Spencer, die ook lawaai maakt met Heavy Trash, Blues Explosion en Spencer Dickinson. Maar hoewel Spencer zijn best doet, gaat in Boss Hog de aandacht naar zijn eega Cristina Martinez, die op een aan haar gewijde fansite als "the very dark queen of punkrock" omschreven wordt.

Dat 'dark' kon je op Dour letterlijk nemen: Boss Hog werkte de eerste helft van zijn set in het duister af, wat ons in combinatie met het belabberde geluid bijna deed afdruipen richting bar. Liever geen muziek dan afgrijselijk klinkende versies van topsongs als 'Skin Bunny' en 'Get It While You Wait'.

Gelukkig beten we even door, want vanaf 'I Dig You' en 'I Idolize You' (van Ike & Tina Turner) hadden de technici blijkbaar de juiste knopjes gevonden. Plots ging het licht aan en zagen we hoe Spencer en Martinez elkaar voortdurend verleidelijke blikken toewierpen. Ook qua geluid viel het zaakje plots in de juiste plooi en was het genieten van Spencers vinnige gitaarspel, de krolse bas van Jens Jurgensen en de minimale maar rake drumslagen van Hollis Queens. Dig it!

Volksverhuizing
Geen betere headliner voor Dour dan Aphex Twin + Hecker (*****), een ongrijpbare cultfiguur die bij liefhebbers van elektronische muziek de status van een god heeft. Dat er iets te gebeuren stond, merkte je ook aan de volksverhuizing die op gang kwam tegen twaalf uur, toen Richard D. James en zijn kompaan Florian Hecker eraan zouden beginnen.

Het veld voor The Last Arena stond zelfs zo afgeladen vol dat enkele waaghalzen naar boven klauterden op de geluidstorens die speciaal waren neergeplant om het publiek in surround naar Aphex Twin te doen luisteren.

Aanvankelijk viel het echter wat tegen: minimale, elektronische eightiesfunk met hier en daar een noisy stoorzender - veel te braaf naar Aphex' normen.

Maar ach, wat dwaalden wij! Elk kwartier veranderde de set radicaal van richting en nam de chaos toe. Door de mangel gehaalde Kraftwerk, overstuurde digidub, over de rooie gaande hiphop, snoeiharde minimal: we kregen het allemaal over ons heen in een concert dat steeds verontrustender werd - net als de visuals overigens. Naast het typische vervormde smoelwerk van Aphex Twin zelf kregen we beelden te zien van slachtvee verknipt met foto's van plastische chirurgie, en misselijkmakende afbeeldingen van allerlei lichaamsvochten (we besparen u de details).

Alle remmen los
Aphex Twin + Hecker serveerden niet het ruige feestje waarop velen hoopten, maar namen je mee op een intense elektronische luistertrip. Helemaal op het einde mochten toch nog even alle remmen los met het alles omverblazende 'Come to Daddy', dat drum-'n-bass aan gabbertechno en industrial koppelde.

Dit was anders dan anders, dit was verrassend, dit was de perfecte auditieve vertaling van Aphex Twins obsessie met (zijn eigen) lelijkheid en sterfelijkheid.

En dan nu een weekje naar Klara luisteren om af te kicken. (Pieter Coupé)

The Horrors. Beeld UNKNOWN
The Horrors.Beeld UNKNOWN
Boss Hog Beeld UNKNOWN
Boss HogBeeld UNKNOWN
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234