Dinsdag 22/06/2021

Slippertje met hoofdredactrice zet Jack Welsh-legende op de helling

Een goed seksschandaal vereist meestal een Hollywood-ster of op zijn minst een politicus. Maar de voorbije maanden hebben de Amerikaanse media hun zinnen gezet op twee onwaarschijnlijke hoofdrolspelers. Waartoe een interview leiden kan.

New York

Van onze correspondent Gert Van Langendonck

Tot voor kort had niemand de woorden Harvard Business Review in verband durven te brengen met een seksschandaal. HBR is een droge, voor buitenstaanders saaie, academische publicatie die afhangt van de Harvard Business School. Het blad wordt vooral gelezen door ceo's die op de hoogte willen blijven van de laatste ideeën op het vlak van bedrijfsmanagement. Seks kwam er nooit aan te pas. Net zomin als het woord schandaal ooit in dezelfde adem was vernoemd geweest met de naam van Jack Welsh (66), de gewezen ceo van General Electric, die decennialang op handen werd gedragen door de businessmedia voor de manier waarop hij een oubollige industriereus had omgeturnd tot het hoogst gewaardeerde bedrijf in de hele wereld.

Maar daar kwam allemaal verandering in toen HBR-hoofdredactrice Suzy Wetlaufer (42) in de herfst van vorig jaar op het idee kwam om een interview te doen met Welsh. Het idee kwam niet zomaar uit het niets: Wetlaufer, die een jaar eerder was aangesteld als hoofdredactrice, was hard bezig om HBR een dynamischer imago te geven. Behalve het opvoeren van de frequentie van tweemaandelijks naar maandelijks was haar belangrijkste innovatie de introductie geweest van exclusieve interviews met de top-ceo's van Amerika. Disney-baas Michael Eisner en Ford-baas Jacques Nasser waren al aan de beurt geweest. Jack Welsh, de "ceo van de eeuw", "de meeste bewonderde, bestudeerde en geïmiteerde ceo van zijn tijd" mocht niet ontbreken.

Redactieleden van de HBR zeggen dat Wetlaufer "euforisch" was toen ze in oktober vorig jaar terugkwam van haar interview met Welsh in New York. Zover is na te gaan was het pas daarna, tijdens de veelvuldige telefoongesprekken waarin Welsh en Wetlaufer over de details van het interview gingen, dat er iets begon te bloeien tussen de twee. (Een van de onthullingen in dit schandaal was dat de HBR de geïnterviewden toelaat om artikels naar eigen goeddunken te herschrijven.) Toen Wetlaufer eind november terugkwam van een fotosessie met Welsh was zij volgens redactieleden "giechelachtig als een schoolmeisje". Volgens haar collega's was het Wetlaufer zelf die het gerucht deed ontstaan dat ze een relatie was begonnen met Welsh. Over het vervolg bestaan er twee versies. Volgens de eerste versie stapte Wetlaufer uit eigen beweging naar Walter Kiechel, de directeur van de Harvard Business School Publishing Co., en vroeg ze hem om het Welsh-interview te wippen omdat "de aard van haar relatie met Welsh was veranderd". In een andere versie deed Wetlaufer dat pas nadat ze een telefoontje had gekregen van Welsh' echtgenote Jane, die op de affaire was uitgekomen.

In elk geval stuurde de HBR twee andere journalisten om het Welsh-interview over te doen. Het artikel werd geplaatst in het februarinummer. Dat had het einde van het verhaal kunnen zijn, behalve dat Wetlaufers collega's zo gechoqueerd waren over haar houding dat ze in opstand kwamen en haar ontslag eisten. Ondertussen had de Wall Street Journal lucht gekregen van het verhaal. Op 8 maart kondigde Wetlaufer haar ontslag als hoofdredactrice aan, maar zeer tegen de zin van de opstandige collega's zou ze wel voor de HBR blijven werken. Twee adjunct-hoofdredacteurs namen uit protest ontslag. Onder de omstandigheden was het een kwestie van tijd vooraleer de tabloids op het schandaal zouden springen. Zeker toen uitlekte dat Jane Welsh de scheiding had aangevraagd en de helft van Welsh' fortuin eiste: de helft van 900 miljoen dollar.

In eerste instantie was het Wetlaufer, en niet Welsh, die de volle lading kreeg. The New York Post drukte een cartoon af waarin Wetlaufer met gespreide benen op haar bureau ligt, terwijl in de gang een rij invloedrijke mannen, van Ted Kennedy tot Bill Clinton, staan aan te schuiven. Ook ernstiger publicaties begonnen zich met de zaak te bemoeien: zowel Vanity Fair als New York Magazine stortten zich op het verhaal en konden onafhankelijk van elkaar onthullen dat Wetlaufer met Welsh niet aan haar proefstuk was geweest: ze had eerder al een relatie gehad met Ford-baas Nasser, ook toen was het HBR-interview de katalysator geweest.

Voor Welsh bleef de schade aanvankelijk beperkt tot een vervelende en mogelijk bijzonder dure echtscheiding. Zijn reputatie als de meest bejubelde ceo van Amerika leek echter ongeschonden. Maar geleidelijk aan begonnen de media zich ook op hem te concentreren. Een en ander was het gevolg van de Enron-affaire, die een officieel einde had gemaakt aan de liefdesrelatie tussen de zakenmedia en de ceo's in Amerika. En Welsh had het ongeluk dat het losbarsten van het Wetlaufer-schandaal bijna naadloos samenviel met de publicatie van een rapport van een gerespecteerd aandelenfonds over de tot dan toe boven elke verdenking staande prestaties van GE. Het rapport stelde dat de winstcijfers van GE kunstmatig werden opgepropt door andere bedrijven op te kopen met geleend geld. "De winstcijfers van GE hebben niet zozeer te maken met het briljante management, zoals Welsh en (zijn opvolger Jeffrey) Immelt beweren, maar door het opkopen van andere bedrijven", stelde het rapport.

Het GE-aandeel nam een duik van 3,4 procent, gevolgd door een tweede daling met meer dan 9 procent in april, toen investeerders hun GE-aandelen begonnen te verkopen uit wantrouwen over het waarheidsgehalte van het eerste kwartaalrapport. Sinds maart is GE in totaal met 27 procent gedaald, en het bedrijf ziet zich verplicht om zich tegen de aandeelhouders te verdedigen voor de transparantie van de boekhouding. "GE heeft lang geprofiteerd van het aureool van Jack Welsh", zei Patrick McGurn, vice-president van Institutional Shareholder Services, tegen het financieel persagentschap Bloomberg. "Daardoor zijn veel harde vragen nooit gesteld geweest. GE moet zich nu helemaal opnieuw gaan bewijzen op de markt."

Voor Jack Welsh is het een bittere fin de carrière. De man die erom bekendstond dat hij de media altijd naar zijn hand wist te zetten, weigert nu elk commentaar. Zijn prestaties in het verleden, de verzevenvoudiging van het GE-aandeel onder zijn leiding, waarvoor hij bij zijn vertrek een jaarlijks pensioen van 9 miljoen dollar kreeg en een consultancy fee van 17.000 dollar per dag, worden nu opnieuw tegen het licht gehouden. En zijn bijnaam 'Neutron Jack', die hij verdiende door honderdduizend jobs te schrappen, klinkt plots erg hol. Het is te hopen dat Wetlaufer en Welsh samen nog een gelukkige toekomst tegemoet gaan. Ze hebben er genoeg voor betaald. In een zeldzame reactie zei Welsh in maart: "Ik hoop dat de media onze privacy zullen respecteren". Maar uitgerekend de Londense Financial Times argumenteerde onlangs dat Welsh dat privilege verspeeld heeft. "Wie zichzelf aan de wereld verkoopt als Jack-de-legende, verliest het recht op privacy", schreef commentator Lucy Kellaway. "Dezer dagen is Welsh meer dan zomaar een ex-ceo. Hij wordt via satelliet doorgestraald naar conferenties in de hele wereld. En wat Jack privé uitspookt, reflecteert op Jack-de-legende. Hij moet zich gedragen of de gevolgen dragen."

Gewezen General Electric-baas, de 'ceo der ceo's', en de hoofdredactrice van de doodernstige 'Harvard Business Review' uitgespuwd vanwege relatie die begon bij interview

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234