Zaterdag 15/05/2021

slijpschijf

De Morgen-journalist Dirk Steenhaut snijdt zich wekelijks aan de scherpste kantjes van de rockmuziek.

Hoe jonger, hoe Vekker

Niet alle doe-het-zelvers doen het met Gamma. Sommige blijven gewoon thuis en nemen plaatjes op in vaders garage. De 23-jarige Londenaar Tom Vek is er zo een: een multi-instrumentalist die minstens evenveel belang hecht aan het geluid van zijn nummers als aan hun inhoud en vorm. Geen toeval dus dat hij zijn puike debuut-cd We Have Sound heeft genoemd. Bij dit soort lofiknutselaars kun je er donder op zeggen dat de Britse pers de woorden 'nieuwe' en 'Beck' in de mond neemt, maar zelf vind ik dat een luie vergelijking. Alsof Beck de enige is die het vermag dansbare elektronica te koppelen aan een gezonde punkattitude. In ieder geval wist Vek met zijn electro geek rock de aandacht te trekken van Tim 'Love' Lee, die hem prompt onderdak bood bij zijn dancelabel Tummy Touch. Het aardige is dat Tom Vek zijn songs presenteert met al hun onvolkomenheden en nergens zijn stekelige sound tracht op te poetsen om zijn werk verteerbaarder te maken. Net dat ruwe en onaffe maakt zijn plaat zo aantrekkelijk.

Tom Vek is ooit nog drummer geweest bij The Poverty Jet Sets en op We Have Sound vertaalt zich dat in even hoekige als onweerstaanbare grooves. Verder goochelt hij veelvuldig met funky gitaartjes, logge, grofkorrelige baslijnen en spookachtige keyboards die weliswaar nadrukkelijk naar de eighties verwijzen, maar lang niet zo clichématig klinken als de vele recyclagebandjes waar we dezer dagen mee om de oren worden geslagen. Zoals hij zelf zingt, is Vek "proud to be different" en daar kun je als luisteraar enkel je voordeel mee doen. Songs als 'If You Want', waarin subtiel een housebeat verstopt zit, de naar PIL verwijzende punkfunk van 'I Ain't Saying My Goodbyes' of de gruizige leftfield-pop van 'A Little Word in Your Ear' zitten vol interessante vondsten en getuigen van een dynamische productie die zowel de dansvloer als de huiskamer voor ogen houdt.

Tom Vek is een kerel met persoonlijkheid, maar ook hij opereert natuurlijk niet in het luchtledige: zijn esthetiek vertoont parallellen met die van LCD Soundsystem, terwijl 'Nothing but Green Lights' een outtake van Talking Heads zou kunnen zijn en 'Cover' of 'That Can Be Arranged' de geniale beatniks van Soul Coughing in herinnering brengen. Met Mike Doughty heeft de artiest overigens een voorliefde voor bevreemdende tot absurdistische teksten gemeen. Luister maar eens naar het minimalistische maar hypnotische 'On the Road'. Voor de hand liggende conclusie: liever een Jonge Vek dan al die kleine talenten met een Grote Bek. Mis hem niet wanneer hij straks Pukkelpop aandoet.

Tijdens hetzelfde festival kunt u in augustus kennismaken met Death From Above 1979, een onwaarschijnlijk duo uit Toronto waarover we in maart al berichtten, maar dat zijn spraakmakende debuut-cd You're a Woman, I'm a Machine nu ook in Europa uitgebracht ziet. De twee Canadezen huldigen een verregaande back to basics-attitude: Jesse F. Keeler speelt bas (en occasioneel een paar synthriedels), Sébastien Grainger drumt en zingt. Live positioneren ze zich tegenover elkaar alsof ze op het punt staan een duel op leven en dood uit te vechten. Maar eigenlijk keert Death From Above 1979, net als The White Stripes en The Kills, gewoon terug naar het oerprimitivisme van de rock-'n-roll. Alle overtollige ballast wordt weggesneden, alleen de essentie telt.

De kaalgeplukte songs worden er in een hels tempo doorgejaagd en zijn als korte mitrailleursalvo's: dodelijk trefzeker. Hun impact doet denken aan Steve Albini's Shellac of, in het stuwende 'Little Girl', aan Black Sabbath. Door het gebruik van allerlei effectapparatuur valt de afwezigheid van gitaren echter nauwelijks op: het vervaarlijk uit de bocht scheurende 'Turn It out' doet je meteen een stap achteruit zetten, terwijl 'Romantic Rights' knarst en piept als een oude locomotief. Maar de samenzang van het duo geeft nummers als 'Black History Month' ook iets popachtigs en 'Sexy Results' klinkt precies zoals de titel belooft. Een overrompelend debuut dat bij de eerste beluistering al het dak van je huis dreigt te blazen.

Tom Vek, We Have Sound, Go Beat/Universal.

Death From Above 1979, You're A Woman, I'm A Machine, Last Gang/Warner.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234