Donderdag 29/07/2021

slecht weer

Staf Nimmegeers

Plensbuien, hagel en smeltende sneeuw. Frank De Boosere en Sabine Hagedoren putten zich uit in eufemismen om hun boodschap binnen de grenzen van het welvoeglijke te houden en geen volksopstand uit te lokken met het nieuws over een uitdagend koude en verregende lente of wat er moet voor doorgaan. Weermannen en weervrouwen worden met een scheef oog nagekeken alsof zij de schuldigen zijn voor zoveel ellende. Het weer is immers vooralsnog een van die dingen die aan de zogezegde almacht van de techniek ontsnapt. We hebben al zoveel in handen dat we er niet bij kunnen dat er niets te doen is aan dat schrikkelijk tegenvallende weer. Het volk wil de schuldigen vinden en aan de schandpaal klinken, het kan niet dat er niemand verantwoordelijk voor is. Best maar dat er nog geen minister is die het mooie weer moet maken! Een zonnebank of een verwarmd zwembad, eventueel opgevrolijkt met een exotisch tintje, kan nog wat oplappen, maar het is toch dat niet. En dat terwijl heel de hersenspoeling van de publiciteitsmolen ons dag in dag uit in het hoofd prent dat april gelijkstaat met lente, dat je enkel gelukkig bent met een gebronsde huid en een blote jurk een statussymbool geworden is.

De miserie van de nu wel moegetergde landbouwwereld verdwijnt in het niet bij de trauma's veroorzaakt door onophoudelijke regen, laaghangende grijze wolken en bibbertemperaturen. Apothekers varen er wel bij, nog nooit zo hoge cijfers gehaald met Prozac en aanverwanten, zelfs Viagra scoort hoog. En de counselors en therapeuten van allerlei slag hebben de handen vol. Voorjaarsmoeheid is een pretje vergeleken met de gesel van depressies, zwarte melancholie en wanhoopsideeën.

Als (te) jonge knaap zag ik Regen, een toneelstuk van Tennesee Williams, waarin een willekeurig groepje mensen dagenlang in de jungle wordt opgehouden door regen die eeuwig schijnt te zullen duren. Nu nog herinner ik me de beklemmende sfeer en de relationele en andere spanningen die haast moorddadig huishouden in dat groepje gestrande tropenreizigers. Geen Amerikaans lichtvoetige 'Singing in the rain' en geen zalvende Dalida met 'Il pleut sur Bruxelles' hebben ooit het indringende van Regen bij mij kunnen wegnemen.

Er is dus iets tussen menselijke psyche en klimaat. Je merkt het ook overvloedig aan de berichtgeving, dit is een weertje waarbij schimmels en rottende resten hun kop opsteken. Jean-Marie Dedecker hield zaterdagmiddag in Piazza op Radio 1 een preekje over de koloniale wantoestanden in het vaderlandse voetbal, het klonk als een redemptorist met West-Vlaamse tongval. En Maria, alias Mieke Vogels, wil mannen, e-mails van mannen, een overdosis van onbevredigde lentekriebels smacht naar nieuws over de actuele man, is hij inderdaad anders? Le nouveau beaujolais, est-il arrivé? Het schijnt inmiddels dat die newmade mannen nogal tegenvallen, veel progressief geleuter maar aartsconservatief gedrag. Dromen van de stormachtige Kaapverdische eilanden, maar intussen toch maar met het vrouwtje en de koelbox naar een huisje in de Ardèche.

En de ontvolkte ranch van Bonanza krijgt een nieuwe sheriff, te oordelen naar het door hetzelfde blad gepubliceerde curriculum is er maar één brandende vraag: hoelang blijft Terry? Guy Spitaels vraagt zich in Knack af waar al die permissiviteit naartoe leidt en Mark Eyskens vraagt zich ineens af waarom Danneels zoveel aandacht geeft aan de relatie van nationale Rudi? Veel regen is niet populair, maar alles wordt toch eens doorgespoeld, één enkele spaarzame opklaring veroorzaakt dan ook soms wonderen, zonder psychische overstromingen loopt het allemaal nog het best af.

Patrice Chéreau met Intimacy is ook zoiets, een ode aan de lichaamstaal tot in de punten, de komma's en de uitroeptekens. Die van het Toneelhuis zijn er begijnen bij. Echt iets voor donkere regendagen, die film. Intens, maar routineus, tot zij gaan spreken en ineens niets blijken te zeggen te hebben aan elkaar en enkel rotzooi en schimmels overblijven. Een hij en een zij, zoals er te veel rondlopen op deze planeet. Ik voel weer de regen van Tennesee Williams.

Misschien dat er toch niet zoveel mis is aan dat vreselijke weertje van bij ons. We worden erdoor gedwongen binnenshuis te blijven, ik bedoel dan niet enkel in onze woonkamer, maar binnen in ons hart en hoofd en we worden uitgenodigd om daar eens grote lenteschoonmaak te houden. Prettig is dat niet altijd, wel verhelderend, zelfverhelderend. Een soort quarantaine, een ernstige Big Brother zonder camera's. God weet wat we allemaal vinden in de donkere hoekjes, zoveel dat nooit uitgesproken werd, zoveel apriori's, zoveel modedenken, zoveel poriën die nooit gezweet hebben, zoveel leven waar geen leven meer in steekt. Tiens, boven Brussel staat een regenboog. Meer kleur dan op honderd zomerse dagen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234