Dinsdag 19/01/2021

Slayer (***) en Megadeth (***) samen op oorlogspad in volle Vorst Club

Foto Alex Vanhee.Beeld UNKNOWN

In Vorst stond woensdag de helft van de G4 op het podium. Want ook het metalgenre telt zijn grootmachten. Samen met Metallica en Anthrax vormen Slayer en Megadeth al een kwarteeuw de Grote Vier van de thrashmetal. De opmerkelijke dubbelaffiche lokte veel belangstelling: vijfduizend fans zagen twee groepen strijden om eremetaal, maar die inspanningen werden ietwat genekt door een slechte geluidsmix.

Muzikaal gaat het Megadeth eindelijk weer voor de wind. Over een tweede jeugd willen we niet spreken, maar de songs uit nieuwste cd 'Endgame' moesten in Vorst niet onderdoen voor het ouwe getrouwe, en met Dave 'Junior' Ellefson weer in de gelederen had Megadeth zich voorgenomen de Belgische metalfans een venijnige trap in de edele delen te geven.

Ja, frontman Dave Mustaine torst nog altijd het kapsel van een Afghaanse windhond en zijn zanglijnen klinken immer nasaal, maar hij overtuigde de sceptici al erg vroeg met een feilloos 'Hangar 18' en 'In My Darkest Hour' (een eerbetoon aan de verongelukte Cliff Burton van Metallica). Ook nieuweling '1,320' was speedmetal zoals die gespeeld hoort te worden: met een miljoen noten per minuut en een drummer die het tempo amper bij kon houden.

De mokerslagen 'Sweating Bullets' en 'Symphony of Destruction' vormden een fraai slotakkoord van een erg strakke set. Des te meer jammer dus dat de galmende (bas)drums zeventig minuten domineerden, en je zo de impressie kreeg dat er boven Vorst een Libisch bombardement werd uitgevoerd. Toch bleven de fans om meer roepen, waarop Megadeth tot tweemaal toe biste: met 'Peace Sells (But Who's Buying?)' en 'Holy Wars'.

Ook bij Slayer bleek er iets vreemds aan de hand met de geluidsmix. De drums van menselijke metronoom Dave Lombardo klonken feilloos -de man speelde overigens echt geen énkele roffel fout- maar de gitaren waren vaak een heuse brij. De zwerm horzels die in Kerry Kings gitaar verstopt zat bromde te zacht, terwijl de solo's van Gary Holt (de Exodus-snarenplukker die Jeff Hanneman tijdelijk vervangt op deze tour) meermaals overstuurd waren.

En dat net nu Slayer zijn festivalset van de jongste jaren had omgegooid, en de trouwste fans hier ook recent(er) werk toonde. Songs als 'World Painted Blood' en 'Americon' zaten gebeiteld als gewapend beton, net zoals de eeuwige glimlach van Tom Araya. Headbangen doet de brulboei/bassist na een nekoperatie en op doktersbevel niet langer, maar krijsen kan de vijftiger nog steeds als de beste.

De schreeuw waarmee 'Angel of Death' werd ingezet kwam uit het diepste van de hel. En de feedbackende overgang van een triomfantelijk 'South of Heaven' naar 'Raining Blood' zal de kolkende massa in Vorst nog lang heugen. Het vormde een excellente finale, met een moshpit die tot het midden van de zaal reikte, maar ronduit briljant was dit Slayer niet. Daarvoor speelde Gary Holt teveel technische foutjes en faalde de akoestiek. (Wim Wilri)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234