Vrijdag 27/11/2020

Slapen in een grand cru

Vliegen met een helikopter boven wijngaarden en daarna luxueus dineren en slapen in een château. Dat heet 'Luxury Wine Tourism'. Degusteert u even mee?

"Vanavond bent u hier thuis, mevrouw", zegt William met een innemende glimlach. Hij stelt zich voor als 'le Majordome' van het kasteel Pape Clément, waar ik de nacht zal doorbrengen. Thuis? Dit is la vie de château voor één nacht.

Wat John de Mol is voor televisieland en Giorgio Armani voor de mode, is Bernard Magrez voor de wijn. Maar liefst veertig domeinen bezit hij, waaronder drie topkastelen in Bordeaux. Verder heeft hij domeinen in Californië, Uruguay, Portugal, Spanje en de Provence. Voor zijn grote wijnen kan hij steunen op het advies van wereldautoriteit Michel Rolland, en dat bezorgt hem hoge punten van 's werelds belangrijkste wijngoeroe, Robert Parker.

Maar dat is niet genoeg voor Magrez. Hij heeft Bordeaux een centrum voor hedendaagse kunst cadeau gedaan, én is een nieuw avontuur begonnen: Luxury Wine Tourism. Eten, slapen en leren op het château. Daar mocht ik een staaltje van proeven.

Het begint al meteen goed: een Rolls-Royce wacht me op aan de luchthaven van Bordeaux-Mérignan. Het is maar een klein eindje rijden naar de heliport, net genoeg om het gevoel van het zachte, beige kalfsleder te waarderen, en op te merken dat de mascotte op de radiator automatisch achter een luikje verdwijnt als de motor wordt uitgeschakeld - er zijn te veel liefhebbers.

In de heliport staat onze helikopter te wachten. Twee Franse collega's en ik krijgen in twee dagen tijd een indruk van wat gefortuneerde wijnliefhebbers over meerdere dagen kunnen beleven in het rijk van koning Magrez.

Al moet je niet per se gefortuneerd zijn. Wie in de streek is, kan al vanaf 10 euro een rondleiding krijgen. Een picknick in het park van het kasteel of een brunch in de art deco-serre kost 35 euro.

Rondleiding per heli

Het weer is helder, er is weinig wind en het voelt zalig om door de grote schroef te worden opgetild en, eventjes schuin hangend, de stad achter ons te laten en meteen boven de wijngaarden te vliegen. Op 100 à 150 meter hoogte kun je veel zien. De blauwe rechthoeken en cirkels van zwembadjes - aan woonhuizen, niet aan de wijnkastelen - de kerktorens van dorpen die je alleen kent van namen op een etiket, zoals Saint-Émilion of Moulis-en-Médoc. Zelfs vanuit de lucht zie je hoe alles tot in de perfectie is onderhouden. Geen kreupelhoutbosjes, geen braakliggend terrein, geen halve ruïnes te bespeuren. De wijngaarden lijken met een meetlat getrokken, de tuinen rond de kastelen met een passer, en daarna met een nagelschaartje bijgeknipt.

Onze eerste halte is het middeleeuwse château La Tour Carnet, een van de oudste eigendommen van de Médoc. Met zijn vierkante toren en ophaalbrug is het een echte vesting. Het kasteel speelde een rol in de Honderdjarige Oorlog, maar oorlog of niet, er werd wijn gemaakt en verhandeld. En goede, zo blijkt uit documenten: een okshoofd (240 liter) werd verkocht voor 36 écus, tegenover 6 écus voor een graves.

Het kasteel kende vele eigenaars, onder wie de schoonbroer van Michel de Montaigne in de 16de eeuw. Vandaar dat we in de inkomhal oog in oog staan met een buste van de beroemde auteur-filosoof, en er in een glazen kast een zeldzaam exemplaar ligt van zijn Essais.

In de statige eetzaal op de eerste verdieping staat de tafel gedekt voor een lichte lunch. Een stukje lotte met tomaten en een schijfje zomertruffel, eend met peper uit Nepal en rode vruchten met Tonkabloem. Op tafel staan Muranoglazen die ik amper in de hand durf te nemen, ze lijken wel van kant. "We serveren daar sauternes in," vertelt de gastvrouw. "Doorgaans beschouwt men die als een beetje zwaar, en zo'n fijn glas werkt contrasterend."

We nemen een kijkje in de slaapkamer - hier is er nog maar één in orde gemaakt voor gasten - met een robuust koningsblauw hemelbed en karmijnrode muren. Goed voor één nacht, denk ik, maar niet voor een heel leven.

Geen hotel

Onze piloot staat te wachten en brengt ons in een wip naar kasteel twee, le château de Fombrauges, een van de grootste van de bordeauxstreek en het grootste domein van de grands crus classés.

Verantwoordelijke Alix Combes probeert in de schaduw te blijven, maar als hij met ons door de wijngaard loopt om de groei te tonen, drupt het zweet van zijn kale hoofd. "Normaal begint nu de zogenaamde vendange verte", legt hij uit, "het wegsnoeien van de te kleine druiven, maar door het slechte voorjaar zijn we minstens drie weken achterop." Daar lijkt nu snel verandering in te komen. Dan maar gauw naar binnen voor een proeverij. "Dit is een typische saint-émilion, met ongeveer 80 procent merlot."

Bij de rondleiding lijkt meneer Combes niet zo'n adept van het logeren-op-het-kasteel: "Dit is geen hotel, de mensen mogen ook geen hotelservice verwachten", zegt hij. "Er is geen balie, geen permanentie, en wanneer, zoals vorige week, een gezelschap om elf uur 's avonds arriveert in plaats van de afgesproken zes uur, moet iemand hier de hele tijd wachten met de sleutel. Maak dit duidelijk aan de mensen: wat je hier krijgt is één nacht in een grand cru classé." Ik noteer.

Wat hij niet moet uitleggen, is wie de eigenaar is. De naam Bernard Magrez is alom aanwezig, tot op het lintje rond het menu, en overal staan en hangen foto's van de man. Met Charles Aznavour, met Gérard Depardieu, met Pierre Richard...

Maak je eigen wijn

De warme dag wordt stilaan aangenaam als de wentelwiek ons neerzet bij de laatste halte van vandaag, het château Pape Clément. De majordomus wacht ons op met frisse, geparfumeerde doekjes en koel vruchtensap.

We zijn in goede handen, dat voelen we. Pape Clément is het hoofdkwartier. Hier zijn de kantoren van 'de firma' Bernard Magrez, hier zijn vijf suites ingericht. Het was Bertrand de Goth, aartsbisschop van Bordeaux, die in de 13de eeuw deze wijngaard verwierf. Later werd hij paus Clément in Avignon, en gezien de afwezigheid van nakomelingen kwam het kasteel in andere handen. Bernard Magrez verwierf het, samen met de 32 hectare wijngaard, in de jaren '80.

Voor we onze vertrekken opzoeken, moet er nog gewerkt worden. Eerst krijgen we een les in wijnmaken van Arnaud, een van de keldermeesters. Les? Zeg maar praktische oefening, en dat is veel leuker.

Voor mij staan tien glazen klaar, en grote maatbekers en pipetten. Bedoeling is om de beste verhouding merlot-cabernet franc te vinden, door percentages te veranderen en telkens weer te proeven. De beste, dat wil zeggen: voor jou persoonlijk. Het is namelijk geen examen, legt de wijnmaker uit. Oef, dat is een opluchting.

Beschrijven wat we proeven, blijkt al niet gemakkelijk, maar uiteindelijk heeft iedereen 'zijn' wijn gevonden, en die mogen we op een fles trekken. De computer maakt er zelfs een gepersonaliseerd etiket bij. Een leerzame en amusante ervaring.

Voor het diner in de Salle des Boiseries kleed ik me toch vlug eerst om, het stof van de dag moet eraf. De chef serveert ons achtereenvolgens kreeft met asperges, kalfsmedaillon met artisjok, kaas en een gebakje met frambozencrème, en natuurlijk enkele wijnen van de kastelen. De borden zijn van Hermès, de glazen deze keer van Baccarat-kristal. Alweer beleef ik in gedachten een vreselijke catastrofe, maar er vallen gelukkig geen scherven.

In mijn suite, 'Le Domaine des Songes', is het broeierig warm, en ik schuif de zware gordijnen opzij en laat het stevig tochten. Tja, airco zou hier ongepast zijn. De open ramen maken dat ik al heel vroeg word gewekt. Onder mijn goudkleurig baldakijn luister ik om zes uur naar de klank van bedrijvigheid. Want in de wijngaard wordt gewerkt van 6 tot 14 uur, langer zou met de hitte niet te harden zijn.

Sterrengeweld

Voor ons wordt vandaag uit een ander vaatje getapt; geen Rolls of helikopter, maar een Mercedes Vito en een pinasse-bootje.

Eerst naar Bordeaux voor wat cultuur. Daar heeft meneer Magrez in een grote herenwoning met tuin een Institut Culturel geopend. Op de eerste verdieping hangt zijn vaste collectie (Warhol, Buffet...), beneden en in de tuin is een tentoonstelling geopend rond Venetië, met uitsluitend hedendaagse werken. Tegenover het instituut wordt hard gewerkt aan de restauratie van een ander paleisje, dat een hotel moet worden. Magrez wil zijn actieradius uitbreiden en overweegt om later ook hotels te openen in Londen en... in België. "Dat was het plan," bevestigt Claire Ballarin, zijn communicatiedame. "Maar eerst afwachten hoe het hier in Bordeaux loopt, we hebben het blijkbaar wat onderschat."

Magrez, die goed bevriend is met topchef Joël Robuchon, rekent erop dat het restaurant een trekker zal zijn. Maar Robuchon wil alleen komen als er vijftig couverts worden voorzien, geen dertig zoals gepland. Een rijke stad als Bordeaux zou wel wat sterrengeweld kunnen gebruiken.

Waterpret

En dan is het tijd voor ontspanning. De Vito brengt ons naar Arcachon, badplaats aan de gelijknamige baai, waar een platte schuit, een pinasse, ons opwacht. Zalig is het op de baai, en nog zaliger is het aanleggen bij een klein vissersgehucht, Le Canon, waar onder een afdak, les pieds dans l'eau, wat oesters en koele witte wijn staan te wachten. Want je mag nog zo geïnteresseerd zijn in wijn, na het derde kelderbezoek heb je het wel gehad, en dat beseft Magrez ook. Vandaar dat zijn Wine Tourism op maat kan worden uitgebreid met een vaartochtje op de Gironde, golfen, vissen, koken, oogsten, bezoek aan theater, concert of wellness. En voor de mooiste dag van je leven kan het legendarische kasteel worden afgehuurd. Rolls-Royce incluis, dat spreekt.

luxurywinetourism.fr

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234