Vrijdag 23/10/2020

Rock Werchter

Skunk Anansie in Klub C: een viering van de woede

Skunk Anansie.Beeld Stefaan Temmerman

Twee jaar geleden stond Skunk Anansie unplugged in het Koninklijk Circus, met als resultaat een set die harder rockte dan die van de gemiddelde Graspop-coryfee. Wat zou dat geven als ze besloten om weer het stopcontact op te zoeken? Simpel: een kleine nucleaire knal.

Skin kan veel – naast hossen, springen en tuimelen ook magistraal zingen, bijvoorbeeld – en één van haar talenten is: er regelrecht invliegen. Soms moet er iets opgebouwd worden, anders heb je wat tijd nodig om te gewennen aan de sfeer van een concert, maar Skin pakt je vast bij de nekharen en zegt zonder poespas: “Dáár.” De gitaren begonnen te scheuren in ‘Tear the Place Up’ en zouden daar het komende uur ook niet mee ophouden.

In ‘That Sinking Feeling’ mocht er – we waren tenslotte al anderhalf nummer ver – al eens gecrowdsurft worden en ‘Because of You’ was een slow burner die monotoon en onverstoord naar een lava spuiende finale toewerkte. De zwarte ballonnen in de visuals waren toepasselijk: het was vast wel een feestje, maar geen verjaardag – eerder een viering van de woede, een bepaald krachtige emotie die Skin kent tot in de kern.

Ten bewijze daarvan: ‘God Loves Only You’, een recenter nummer dat zich, ondersteund door nieuwsbeelden, helemaal ontpopte tot protestsong. Tegen de onverdraagzaamheid, tegen blind racisme en – vandaag vooral – tegen de brexit. “Ik ben een Europese”, liet ze haar mening niet misverstaan. En dan denk je, in de furie van het refrein: “Laat haar anders eens los op een ongehoorzaam parlement of een incompetent kabinet: het zal snel gedaan zijn.” Niet eerlijk? Ondemocratisch? Iets om in het achterhoofd te houden, alleszins.

Skunk Anansie.Beeld Stefaan Temmerman

Wie hoopte op zachter materiaal dan wel rustpunten, was eraan voor de moeite: die akoestische tour is definitief achter de rug. ‘Twisted (Everyday Hurts)’ verbrijzelde in het passeren bijna achteloos de startblokken, herschikte een paar ribbenkasten met een welgemikte baslijn en opende ook nog eens met de regel: “I cried on my blood day.” Foals haalde eerder vandaag al stevig uit, maar Skunk Anansie klopte hen op drie minuten tijd.

Dé double whammy van de avond evenwel – van de dag? – kwam er in de vorm van ‘Weak’ en ‘Hedonism (Just Because You Feel Good)’. ‘Weak’ ademde nineties; ’t is een onverbiddelijke lap oerrock, een groezelig anthem voor mensen die liefdesleed al eens recht in de ogen hebben gekeken, en vervolgens hebben afgeblaft ook. Geen tranen, geen verdriet. Dan ‘Hedonism’, dat mocht rekenen op een Blood Sugar Sex Magik-achtige gitaarsolo en een almachtig hoge uithaal van Skin. De band – het trio Ace Kent, Cass Lewis en Mark Richardson – was, als het nog gezegd hoeft te worden, in bloedvorm. Dat de pedaal van Ace voor wat problemen zorgde, werd vlekkeloos opgevangen.

In ‘Love Someone Else’ werd nog de ene kant van een vuile relatiebreuk belicht – niet zeker wat er daar allemaal is misgelopen, maar te oordelen aan de manische schijn in Skins ogen: wel wat – terwijl het in ‘The Skank Heads’ de beurt was aan de tegenpartij: weinig happily ever after bij Skunk Anansie. Onverwacht pakkend, dan weer: het melodische, maar geenszins softe ‘Beauty Is Your Curse’, dat begeleid werd door beelden van (te vroeg) overleden muzikanten – ’t blijft toch schrikken om daar een Bowie tussen te zien staan.

Je zou denken dat een 48-jarige na een uur onafgebroken stuiteren, vliegen en schreeuwen toch enkele tekenen van vermoeidheid vertoont. Fuck that. Zweet geeft Skin net energie, noise brengt haar vertrouwen en fans zijn een reden om te blijven doorgaan, harder en harder. Práchtig overigens hoe ze, om meer van het publiek te proeven, achter de PA op een hek ging staan, en aandóénlijk hoe een paniekerige securityguard haar met open, licht trillende armen opwachtte.

Zou een leeuwin haar jongen opeten? Want soms was ik wel een beetje bang van Skin; je weet nooit wat ze gaat doen of waar ze gaat toeslaan, en in haar aanwezigheid is iedereen tenslotte maar een welpje. Maar die angst is goed: je voelt van begin tot eind dat er iets gebéúrt. Omdat het ondubbelzinnig te boek moet worden gesteld: geweldig optreden, onwaarschijnlijke frontvrouw.

Skunk Anansie.Beeld Stefaan Temmerman
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234