Woensdag 21/10/2020

Skin keert terug naar haar roots met Skunk Anansie op 'Fake Chemical State'

'Het is zo'n gemakzuchtige oplossing om r&b te brengen. Ik wil af en toe ook eens een stevige zwarte griet over de rooie zien gaan op metal'

'Noem me gerust een lelijke amazone-negerin'

'Een song is pas goed als ik er mezelf mee kan choqueren', zegt Skin, de zwarte zangeres die met Skunk Anansie een controversiële millionseller werd. Die band ligt intussen al vijf jaar onder de zoden, maar op haar tweede soloplaat pikt ze de draad weer op waar de groep die toen liet liggen. Fake Chemical State is daarmee Skins bijzonder luidruchtige en rauwe afrekening met Cupido geworden. 'Voor mij blijft liefde een monster met een verwrongen blik.'

Brussel

Van onze medewerker

Gunter Van Assche

Skin ziet er zelf ook een beetje griezelig uit, als we haar ontmoeten in een Brusselse hotelkamer. De wenkbrauwen van de zangeres zijn zo licht gemaquilleerd dat je vanaf een meter afstand denkt dat ze er geen heeft. In combinatie met die blinkende kale kop, een mond als een schuurdeur en fascinerende ogen die buitenproportioneel groot zijn, lijkt ze zo weggevlucht uit Roswell, Area 51. Maar hoe buitenaards haar verschijning ook is, zo mondain wordt ze als ze die schuurdeur van haar opentrekt. Ze zong indertijd al zonder schroom over haar biseksualiteit en met diezelfde verbetenheid klaagt ze nu de hypocrisie aan die zowel bestaat in de showbizz als in de echte wereld. Skin beweert dat ze nooit op missie is geweest met haar songs, maar gewoon haar hart wil luchten als dat nodig is. "Mijn leven gaat in dalende en stijgende lijn. Het ene moment zal ik een heel introverte plaat voor kluizenaars maken en het moment daarop wil ik van de daken schreeuwen wat er allemaal op mijn lever ligt. Ik zit nu duidelijk in die laatste periode."

Blauw was de sfeerkleur van Fleshwounds. Skunk Anansie noemde je de rode periode. Welke kleur heeft deze plaat?

"Fake Chemical State is bloedrood en zwart, een bijzonder dominante kleurcombinatie. Wat er misschien ook mee te maken had, is dat ik woest liep te headbangen in de opnamekamer. Af en toe sloeg ik mijn neus of mijn voorhoofd keihard tegen de microfoon - de kleuren zwart en rood waren dus ook dominant in de studio zélf. (lacht) Ik ben blij dat het rood terug is. Fleshwounds was immers zo verschrikkelijk donkerblauw: kwaadaardig en koud. Berekend ook."

Berekend? Dat zullen je fans graag horen.

"Met berekend bedoel ik dat ik met voorbedachten rade iemand had kunnen vermoorden. Je lacht, maar zo voelde het toen echt aan: ik had nu een moord op mijn geweten kunnen hebben, als ik mezelf niet op tijd had beheerst. Die ene persoon in mijn leven (haar ex-vriendin, GVA) had ik toen zonder verpinken van het leven kunnen beroven. Dat was een vrij onrustwekkende periode, maar die duistere gedachtes liggen intussen wel achter me."

Eerder dit jaar werd je ondervraagd door de Thaise politie: je was getuige van een verkrachting van en een moord op een Britse rugzaktoeriste in Thailand. Doet zo'n trauma je ook niet afzien van moord?

"Die moord gebeurde op Nieuwjaar... maar daar wil ik écht niet over spreken. (huivert) Ik heb toen dingen gehoord en... Nee, de rillingen lopen alweer over de rug. Waar hadden we het eerst over?"

Over de kleur van je platen. Deze nieuwe plaat lijkt me veel onschuldiger dan Fleshwounds.

"Dat is zo. Maar wat intensiteit betreft, kunnen ze zeker met elkaar wedijveren. Fleshwounds legde evenwel het smerigste in mij bloot, terwijl Fake Chemical State evenwichtiger is. Je hoort aan deze plaat dat ik mijn leven eindelijk op het juiste spoor heb gebracht. Daarvoor had ik Fleshwounds echter heel erg nodig. Ik weet dat die plaat het niet goed deed, maar ik ben er nog altijd trots op."

Wat me nu pas opviel, is dat je nog altijd geen deskundige bent op het vlak van liefde, hé?

"Waarom zeg je dat? Dat klinkt zo gemeen."

Ik bedoel dat je met 'Falling for You' voor het eerst een puur liefdesliedje hebt opgenomen. Ironisch genoeg is dat nét...

"...een nummer dat ik zelf niet schreef, ja. (lacht) Len Arran schreef die song voor me. Eigenlijk valt me dat nu pas op. Je hebt gelijk: ik heb nog nooit een echt liefdesliedje geschreven, er is altijd wel ergens een hoek af. Liefde blijft in al mijn teksten een monster met een verwrongen blik. Hoe dat komt? Verloren liefdes vind ik gemakkelijker om over te schrijven. Mijn hart staat niet echt open voor veel mensen en haat is nu eenmaal een veel sterkere emotie in songs dan liefde. Er bestaat een andere versie, waarin de liefde toch ten onder gaat. Mijn eigen versie, inderdaad. (lacht) Maar Len heeft me zo'n goed nummer gegeven dat ik uiteindelijk gewonnen was voor het liefdesliedje. Een song is pas goed als ik er mezelf mee kan choqueren. In dit geval werd ik evenwel vooral geraakt door de pure schoonheid."

Je noemde Skunk Anansie altijd je eigen bende. Mis je die nooit?

"Integendeel. Soms mis ik de rest van die band, maar ik heb nu een veel hechtere familie om me heen. Met mijn entourage op tournee heb ik een veel intiemere band. We staan allemaal voor hetzelfde en dat was op het eind met Skunk Anansie wel anders. Dit solonummertje is echt het beste wat me nu kon overkomen. Ik leer mezelf beter kennen."

Over solonummertjes gesproken: suggereer je in 'Alone in My Room' dat je nog liever met jezelf speelt dan seks te hebben met het meisje tegen wie je spreekt? Dat lijkt me het meest hilarische verwijt aan het adres van een ex- geliefde.

"(lacht) Dat is volledig jouw zieke geest, want ik bedoelde gewoon dat ik nog liever eenzaam op mijn kamer zit dan in het gezelschap van die ene bepaalde persoon. Maar er is wel iets van aan. 'My baby, fruit-juice, won't you give it to me?' Dat kan heel dubbelzinnig opgevat worden, hé? Vreemd, want ik schrijf nochtans bewust teksten die heel rechttoe, rechtaan zijn."

Tot op vandaag blijf je de witte raaf onder de zwarte artiestes: je bent de enige die overeind blijft in de rockmuziek. Hoe komt dat?

"Geen idee. Wat mij altijd heeft verbaasd is dat zwarte vrouwen zich bewust zo truttig opstellen in popmuziek. En waarom houden ze zich allemaal bezig met brave, afgelikte nepsoul? Ik wil af en toe ook eens een stevige zwarte griet over de rooie zien gaan op metal. (lacht) Ach, het is zo'n gemakzuchtige oplossing om r&b te brengen. Bij MTV leggen ze gelijk de rode loper uit. Die artiesten zijn meer bezig met zakencijfers dan met muziek."

Artiesten die méér verkopen dan muziek irriteren je meer dan wat ook, naar het schijnt.

"De meeste artiesten willen zich vandaag exploiteren alsof ze Coca-Cola zijn. Zo'n Beyoncé is een kutwijf met twee gezichten: je ziet aan haar perfecte lijf dat ze nog niet in een schutkring van een halve kilometer rond MacDonald's komt, maar ze promoot die troep wel. Die hypocrisie maakt me ziek. Ik heb bij mensen als Britney Spears dan weer vaak het idee dat muziek slechts een passe-partout is om supermarktartikelen te verkopen: parfums, een kledinglijn... Ze doen maar natuurlijk, maar ik behoud me het recht voor om die sell-outs uit te kotsen. "

Jij verkoopt zelf toch ook gestreepte dasjes met je eigen naam?

"Je kunt stellen dat ik jaloers ben op anderen die een hele fuckin' kledinglijn hebben. (lacht) Komaan zeg, die dasjes zijn onschuldige merchandising, net zoals T-shirts en zo. Ik ben erg modebewust en ik geloof dat mijn fans ook wel houden van zo'n speciaal accessoire als een dasje. Maar ik haat het dat 50 Cent, Britney fuckin' Spears of de Black Eyes Peas zichzelf artiesten noemen en eigenlijk gewoon harde zakenlui zijn. Hun hebberigheid zou me niet zo storen als ze af en toe een goede song zouden schrijven."

Word je snel geïrriteerd door anderen?

"Ik maak mezelf graag wijs dat dat niet het geval is, maar al mijn vrienden houden er een andere mening op na. (lacht) Ik moet echt proberen me minder snel op te winden. Ik haat niemand, maar ik vind dat die hele showbizz het me zo moeilijk maakt. Nergens zie je zoveel obscene glamour als in de popwereld. Vrouwen storten zich op je als je genoeg blingbling op tafel legt. Dat is een walgelijk concept."

Wie kaatst, moet de bal verwachten natuurlijk. Hoe komt kritiek op jou aan?

"Ik voel me vrij om iedereen in de zeik te nemen, dus anderen mogen dat ook met mij doen. Noem me gerust een lelijke amazonenegerin, als je dat wilt. Of een kale lesbo. Je zou niet de eerste zijn. (lacht)"

Dat laatste dacht ik alleen toen ik de cd-hoes zag. Je kijkt zo overdreven ruig in de lens.

"Je hebt het helemaal bij het verkeerde eind. Ik poseerde niet. Ik was echt zo nijdig op dat moment. Je moet weten dat die foto's genomen zijn op Ibiza, in een mannentoilet. De fotograaf was absoluut weg van die ruimte, maar er was één probleem: het stonk er erger dan in een zwijnenstal. Echt, de geur van pis, kak en... het onnoembare, laten we maar zeggen (lacht) was er niet te harden. De rest van de crew weigerde zelfs pertinent om binnen te komen. Ik ging zowat over mijn nek van die stankmix. Op het moment van de bewuste foto vroeg ik aan de fotograaf hoe lang ik nog moest blijven zitten in dat rottende toilet. Wat jij stoer vindt, noem ik liever wanhopig kokhalzen. (lacht)"

IDENTIKIT

WIE

Skin, geboren als Deborah Anne Dyer (°3 augustus 1967), ex-zangeres van Skunk Anansie, haar succesvolle Britse band die uiteenviel in 2001

WAT

Van Skunk Anansies drie platen werden vier miljoen exemplaren verkocht. Hun grootste hits waren 'Weak', 'Charity', 'Twisted (Everyday Hurts)' en 'Charlie Big Potatoe

TRIVIA

De gruwelijke term clit-rock werd voor het eerst gebruikt toen Skunk Anansie potten brak in Europa. De term is een flauwe woordspeling op britrock en slaat op een amalgaam van heavy metal en de feministische furie van Skin.

Skin speelde in 2002 een bescheiden rol in John Malkovichs Hideous Man. Acteren vond ze naar eigen zeggen "saaier dan bandwerk".

DISCOGRAFIE

Fleshwounds (HHH, 2003),

Fake Chemical State (HH, 2006). Met Skunk Anansie Paranoid & Sunburnt (HHH, 1995),

Stoosh (HHH, 1996)

Post Orgasmic Chill (HH, 1999)

(GVA)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234