Zaterdag 04/07/2020

Hans Vandeweghe

Sire, we kunnen toch voetballen en winnen

De Rode Duivels vieren het doelpunt van Witsel. De Belgische fans zijn door het dolle heen.Beeld Photo News

De dag dat de Rode Duivels de wolken van boven hun hoofd verdreven, begon de zon weer te schijnen boven Bordeaux en keerde ook de beschaving terug naar het voetbal. Koning Filip kwam vanuit Brussel en zag dat het goed was: België won met 3-0 van Ierland en zijn volk gedroeg zich voorbeeldig. Sire, we kunnen toch voetballen en ook weer winnen, maar we zijn er nog niet.

De Belgische nationale ploeg is opnieuw de dark horse van Euro 2016, aldus de Engelse media. Letterlijk betekent dat de outsider die niemand kent, wat ook niet correct is, want de reputatie van de Belgen was hen vooraf gegaan. Een heropstanding uitgerekend in het vervloekte Bordeaux, hoe symbolisch. In juni in de World Cup van 1998 scoorde ene Marc Wilmots in Bordeaux twee doelpunten tegen Mexico en toen stond het 2-0. Het was bloedheet en in de tweede helft zakten de Belgen in elkaar, ook omdat huidig analist en bondscoach U19 Gert Verheyen een strafschop veroorzaakte en rood kreeg. In geen tijd stond het 2-2 en na een gelijkspel tegen Zuid-Korea was de uitschakeling na de eerste ronde een feit.

Gisteren was er nooit sprake van zo'n rampscenario en alleen het derde kwart van de eerste helft kreeg je even de indruk dat België zou kunnen hervallen in de ziekte van trage opbouw en weinig stootkracht. Na de rust gaven de Ieren wat ruimte weg en kwam de 1-0 al bij al makkelijk tot stand.

Het lastigste in teamsport is deze afweging: zijn de anderen zo goed/slecht of zijn wij zo slecht/goed? In de praktijk is dat haast niet te achterhalen, maar dat het Ierland van zaterdag minder was dan het Italië van vorige week, staat als een paal boven water. Veel maakt het niet uit, het werd een droge 3-0, en dat is de verdienste van onze jongens. Zo werkt het: zij als ze hebben verloren, Onze Jongens als We hebben gewonnen.

Hans Vandeweghe.Beeld Karel Duerinckx

Afval van de deli

Hoe verliep die wedstrijd tegen de Ieren? Ten eerste had Wilmots - netjes voorspeld in deze rubriek - eerder in de week aan Romelu Lukaku gemeld dat hij zou starten en dat hij zich niets moest aantrekken van de mist die hij (de bondscoach) zou spuiten. Ten tweede bracht hij Thomas Meunier in. Ten derde zette hij Mousa Dembélé voor de verdediging en Axel Witsel wel twintig meter hoger dan tegen de Italianen.

Marouane Fellaini, zaterdag nog prominent geportretteerd in l'Equipe Magazine als de onmisbare Belg, zat gewoon op de bank, samen met Radja Nainggolan. Yannick Carrasco kwam ook in de ploeg en Kevin De Bruyne speelde centraal.

Het spel verliep beter dan tegen Italië en dat mag al bij al een wonder heten. Van de drie wisselspelers was Meunier aanvallend een meerwaarde, hij gaf de assist bij de tweede goal, en speelde Dembélé zoals dat van iemand op zijn positie wordt verwacht: precies, snel en verticaal.

Maar verder was Carrasco ondermaats, won Lukaku aanvankelijk geen enkel kopduel, was Hazard balvast, alleen te ver van het doel en leed De Bruyne tot aan de 1-0 vijf balverliezen.

Maar zelfs het afval van de delicatessenzaak KDB blijft best te pruimen. Op een snelle counter leverde hij de assist voor de eerste goal. Voor de scorende Lukaku gold hetzelfde als voor De Bruyne: het zag er niet altijd even goed uit, maar oog in oog met de doelman bleef hij de killer van Everton en dat is een niet te versmaden kwaliteit. Door De Bruyne en Lukaku te laten staan, geeft Marc Wilmots aan dat hij een team wil laten groeien en dat is een absolute voorwaarde om in een toernooi te presteren.

Na de wedstrijd kwam de vraag of België nu een counterploeg is geworden. Het klopt dat de 65 procent balbezit van de eerste helft verwaterde door een 44-56 procent overwicht van de Ieren in de tweede helft, maar dat had ook te maken met wat pragmatisch kan worden omschreven als verstandig terugplooien. Zo ontstond ook de ruimte voorin voor de 1-0.

België is met deze jongens dodelijk in de reactie, dat is nu wel gebleken, maar het tweede doelpunt, dat de Ieren afmaakte, was geen counter en ook geen reactievoetbal, dat was powerplay. Liefst 28 keer - zes keer meer dan de kunstenaars van la Roja - ging de bal heen en weer. Het ging nog niet zo snel als bij de Spanjaarden, maar alle begin is moeilijk. Uiteindelijk deed Meunier wat hij bij Club al zo vaak had gedaan: hij gooide een goede bal voor de pot en Axel Witsel, die bij de nationale ploeg in geen eeuwen de penaltystip van de tegenstander nog had gezien, scoorde met het hoofd.

Voetbal weer gezellig

Doelpunt drie was vintage Eden Hazard. De tegenstander de illusie geven dat hij bij de bal kan halen, maar dan snel de man omspelen (en ook de lijnrechter) en Lukaku vinden, die weer dodelijk afwerkte. Deze wedstrijd tegen Ierland was gewoon goed, daar hoeft niet veel commentaar bij. De ingrepen van Wilmots hebben gewerkt. Nu ook nog tegen Zweden uit hetzelfde vaatje tappen en dan een level hoger tegen sterkere teams. Tot nog toe heeft geen enkele van de 24 landen een verpletterende indruk nagelaten, dus kansen om Europees kampioen te worden zijn er nog steeds.

Bepaald verheugend was het festief karakter van deze ontmoeting tussen België en Ierland. Zaterdagnamiddag in Bordeaux werd voetbal weer gezellig. Al op donderdagavond kon je Ieren en Belgen zien verbroederen. Op vrijdagavond ging dat aan één stuk door en op de dag van de wedstrijd werd het alleen maar mooier: Ieren en Belgen door elkaar, samen drinkend, grappend, etend, voetbal consumerend. Vóór de wedstrijd: applaus voor elkaars gezangen en hymnes. Na de wedstrijd kregen de Belgen felicitaties van de Ieren. Radio Gold, de lokale radio, bleef maar live tussenkomen vanuit de fanzone en zong de lof van de twee supportersclans: "Incroyable, ces Belges et Irlandais. De ene heeft de andere gemassacreerd maar ze vieren samen feest. Du jamais vu."

Bondscoach Marc Wilmots vliegt zijn scorende spits Romelu Lukaku om de hals.Beeld photo_news

Geen baby's en koningen

Omdat niets ooit perfect is, één minpuntje nog waar we ons even druk moeten over maken. Kan de meligheid ophouden? Spelers van 74 miljoen die niet kunnen wachten om hun baby in de armen te nemen, broertjes die van plan zijn tot 2 uur met hun mama te skypen en tijdens het snikkend vieren van de goal alle tegenslag in hun leven overlopen, ik wil het niet weten. Tegenslag is relatief in hun milieu.

Die Lukaku's laten het uitschijnen alsof hun opgroeien een kruisgang was, maar vader was een gevierd profvoetballer die ook goed zijn boterham heeft verdiend (en het daarna een beetje familiaal uithing, maar dat is hun zaak). Jordan en Romelu zijn van hun zestiende, of wellicht zelfs eerder, redelijk goed vergoed voor hun talent. Vandaag zijn ze miljonair (Jordan) en multimiljonair (Romelu).

Al dat emotionele gedoe is nergens goed voor. Een team op een kampioenschap is een peloton special forces op buitenlandse missie en daar horen geen vrouwen, kinderen, baby's, huisdieren of mama's bij. En al helemaal geen koningen en ministers in dit stadium van de competitie. In godsnaam, we hebben één matchke gewonnen, en de koning moet al zo nodig zijn voetballende onderdanen gaan feliciteren in de kleedkamers.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234