Zaterdag 30/05/2020

SINGLE zonder schroom

Drie happy singles. Eén conclusie. 'Liever geen deksel op mijn potje, dan iets dat er schots en scheef op staat.'

Steeds meer en meer mensen wonen op hun eentje, zo valt te lezen in het boek van freelance journaliste Nathalie Le Blanc, Solo. Dat betekent alleen thuis komen. Maar ook alleen beslissen welk behang aan de muur moet. Of welk soort woonkrediet afgesloten moet worden. Zelf kiezen waar de jaarlijkse reis naartoe gaat. En dan vervolgens alleen het vliegtuig op.

Wat sommigen zouden omschrijven als pure horror, daar zien Gaëtane Decloedt (40), Sven Raes (41) en Inge Geens (41) nauwelijks graten in. "Ik heb een drukke job waar ik van hou en een goed gevuld sociaal leven. Mijn huis is de plaats waar ik tot rust kom. Waar ik met niemand rekening moet houden. Dan is het niet erg om alleen te zijn." De rustplek is een gerieflijk appartement met zicht op de Dijle. Een grote boekenwand verraadt Inge's voorliefde voor alles wat met cultuur te maken heeft. De communicatieverantwoordelijke van t,arsenaal in Mechelen woont hier inmiddels tien jaar. Op geen enkel moment heeft ze die plek moeten delen met iemand.

Sven woonde wel ooit samen. Vier jaar zelfs. "Als je verliefd bent, gaat alles vanzelf. Het is pas later dat je merkt hoe levensvisies kunnen botsen", zegt hij terwijl hij nog een sigaret aansteekt en door zijn volle donkere baard wrijft. In het verleden was hij eigenaar van verschillende skateshops, nu staat hij op het punt naar het buitenland te verhuizen. "De meeste vrouwen maken graag plannen en kijken met plezier naar de toekomst. Maar ik wil niet mijn hele leven op voorhand uitdokteren. Ik laat mijn leven liever leiden door het onverwachte."

Een luxe die Gaëtane weliswaar niet meer heeft. Alleenstaand, dat zeker, maar sinds drie jaar ook moeder. "Op mijn 35ste besefte ik opeens dat ik een kind wilde. Dus heb ik meteen een afspraak gemaakt bij de spermabank. Drie jaar later was mijn zoontje er." Rationeel, gedecideerd en goedlachs, zo vertelt de industrieel ingenieur over haar leven als BAM (Bewust Alleenstaande Moeder). "Eerst heb ik mijn ouders gevraagd of ze het zagen zitten. Ik heb een veeleisende job. Zonder back-up was dit niet mogelijk. Gelukkig waren ze meteen mee."

Genoeg om gelukkig te zijn

Singles, en dan vooral diegene die een bepaalde leeftijdsgrens hebben overschreden, waren een halve eeuw geleden nog een curiosum. Iets wat in vele gevallen medelijden of wantrouwen opwekte. Nu kijken er steeds minder mensen van op. Niet onlogisch, want de groep alleenstaanden wordt hoe langer hoe groter. Waren in 1950 amper 16 procent van de huishoudens beperkt tot één persoon, dan is dat vandaag een op de drie. In grote steden gaat het zelfs om de helft van de huishoudens. En een op de vijf Belgen is alleenstaand. Een grote, maar veelal onzichtbare groep, vond Nathalie Le Blanc.

"Het is niet dat ik hier bewust voor heb gekozen", zegt Inge. "Als klein meisje wilde ik een klassiek gezin. Drie kinderen op mijn 27ste, dat was het plan. Het is anders gelopen. Ik heb wel enkele relaties gehad, maar tot samenwonen is het nooit gekomen. Niet dat ik geen lief wil. Dat mag, graag zelfs. Maar ik heb genoeg in mijn leven om gelukkig te zijn."

Einzelgänger

Hun leven hebben ze weliswaar op orde, de toekomst blijft onvoorspelbaar. "Wat als ik op mijn 80ste nog steeds alleen ben?", vraagt Inge zich af. "Als ik oud, ziek en minder mobiel ben: wie zal er dan voor mij zorgen? Dat speelt wel eens door mijn hoofd."

Gaëtane: "Voor ik aan een kind begon, heb ik daar grondig over nagedacht. Als mij iets overkomt, dan is er geen partner om mijn zoontje op te vangen. Nu kunnen mijn ouders inspringen, maar later is dat wellicht niet meer mogelijk. De meter van mijn zoon weet dat ze meer is dan iemand die op zijn verjaardag mooie cadeaus geeft."

Alles alleen moeten dragen, weegt zwaarder. "Sinds mijn twintigste kamp ik met gezondheidsproblemen", vertelt Sven. "Je doet de goeie dingen alleen, maar de slechte ook. Je beseft hoe fragiel het leven is. Dat heeft wellicht mijn kijk op relaties veranderd. Ik ben liever eerlijk over wat ik wil in het leven, dan dat ik iemands tijd verspil."

Van de drie is hij wellicht de grootste einzelgänger. "Ik kan me perfect enkele dagen afzonderen. Andere mensen vinden dat problematisch. Ik niet. Het leven is soms zo hectisch dat ik graag die rust op zoek."

Alleen op restaurant, alleen naar de cinema of alleen op reis: daar passen de dames voor. Gaëtane: "Alleen eten, daar vind ik niks aan. Dan moet de tv op, of neem ik mijn iPad mee om wat te lezen. Gelukkig zijn een aantal van mijn vrienden nog altijd single. Zo heb ik steeds iemand om mee op pad te gaan."

Of ze niet te kieskeurig zijn. Alledrie kregen ze die vraag wel eens voorgeschoteld de voorbije jaren. Sven: "Liever geen deksel op mijn potje, dan iets dat er schots en scheef op staat. Mensen denken daar volgens mij niet genoeg over na. Ze zijn 24, komen iemand tegen, trouwen en krijgen kinderen. Om dan enkele jaren later tot de conclusie te komen dat hun leven toch niet helemaal is wat ze ervan hadden verwacht. De kinderen worden dan bij de grootouders gedropt, zodat zij hun verloren jeugd kunnen inhalen. Ik krijg dan het verwijt 'onvolwassen' te zijn. Maar ik heb tenminste niemand kwaad berokkend met mijn besluiteloosheid."

Inge: "Ik vind niet dat ik kieskeurig ben. Maar ik ga me niet in een relatie gooien, om toch maar niet alleen te zijn. Het moet echt klikken. 'Goed genoeg', daar doe ik het niet voor."

Vraag is hoe je na al die jaren nog iemand in je levens past. "Zou ik nog kunnen samenwonen met iemand? Ik kan dat niet met zekerheid zeggen", zegt Gaëtane. "Ik heb nog nooit moeten overleggen. Iets wat ik eigenlijk helemaal niet erg vind (lacht). Met de juiste persoon hoop ik dat ik dat met plezier zal doen."

Inge: "Alles gaat vanzelf. Je hebt je eigen rituelen, je doet gewoon wat je wil. Dat vind ik zo hilarisch als ik sommigekoppels bezig zie. Dan moeten ze per se samen gaan slapen. Dan zie je de ene naar boven schuifelen en erop aandringen dat de ander volgt. Terwijl: de ene is een ochtendmens, de ander functioneert beter 's avonds. 'Zou ik dat ook doen?', vraag ik me dan af. Eerlijk, ik kan me dat niet inbeelden."

Nathalie Le Blanc, Solo. Waarom steeds meer mensen alleen wonen. De Bezige Bij Antwerpen. Paperback. 320 p., 19,99 euro. Vanaf donderdag in de boekhandel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234