Vrijdag 16/04/2021

Recensie

'Simon Boccanegra': een duistere maar brave opera

null Beeld Opera Ballet Vlaanderen
Beeld Opera Ballet Vlaanderen

Buiten kijf staat: bij Opera Vlaanderen wordt in Simon Boccanegra op bijzonder hoog en homogeen niveau gezongen. Solisten, koor: alles kits. Maar wat is er in regisseur David Hermann gevaren? De man die enkele jaren geleden nog met een vrijpostige Zauberflöte het publiek choqueerde (de productie werd net opnieuw opgevoerd), legt nu een duistere maar brave Simon Boccanegra voor, waarin de weinige originele ideeën kunstmatig lijken. Een gemiste kans.

Opera Vlaanderen kondigde deze Simon Boccanegra aan als Verdi’s House of Cards. Maar behalve een bureau dat enigszins lijkt op dat waar Kevin Spacey achter zit, is daar niet veel van te merken. Veeleer zien we tamelijk conventionele opera: een draaitoneel met classicistische architectuur, donkere, onheilspellende sfeerbelichting, veel handenwringen en wanhopige blikken. Die emotionele overdrijving is al verwerkt in Verdi’s muziek; ze nog eens beklemtonen in gebaar en blik is dubbelop. Moderne machtsstrijd is klinisch en speelt zich af in het volle licht.

Amateurgidsen

Nochtans speelt Verdi precies met het element van tijd en tijdloosheid. Niet alleen speelt de proloog zich vijfentwintig jaar voor de rest van het stuk af maar Verdi vertelt het verhaal uit de late middeleeuwen duidelijk om een punt te maken over de eenmaking van Italië in de negentiende eeuw. Hermann gaat met dat gegeven een beetje naïef en stuntelig om. In de proloog dragen sommige personages zeventiende-eeuwse kostuums, vijfentwintig jaar later zijn ze in onze tijd aangekomen (Boccanegra zelf staat blijkbaar boven de tijd). In de beroemde raadzaalscène (die Verdi bij een latere herwerking toevoegde) draait de tijd helemaal dol: de raadslieden zijn in maatpak, Adorno draagt een Romeins uniform zoals je dat nu nog bij amateurgidsen voor het Colosseum ziet, Amelia is Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes en als het er om gaat Paolo als de Judas van dienst te ontmaskeren, beelden de raadsheren het Laatste Avondmaal van Da Vinci uit. Allemaal leuk gevonden (al had men het enkele decennia geleden nog als godslasterlijk beschouwd) maar de inhoudelijke meerwaarde is marginaal.

Sentiment

Uiteindelijk zijn de scènes waarin gewoon wat theater wordt gespeeld (zoals de telefoongesprekken tussen de samenzweerders of de monoloog van Amelia aan het begin van het eerste bedrijf) nog de beste, omdat ze niets willen beklemtonen. Weer maar eens blijkt: de heroïek en het sentiment van Verdi zitten in de muziek; op de scène wordt dat best gediend met goede timing en understatement. Maar zoals gezegd: emotie te over in het orkest, het koor en de stemmen, zowel bij de zeer geëngageerde, krachtige sopraan Myrtò Papanasiu (Amelia) als bij de stevige, gelukkig niet al te larmoyante tenor Najmiddin Mavlyanov (Adorno) en de schare lage mannenstemmen: Nicolo Alaimo als getormenteerde Boccanegra, Liang Li als duistere Fiesco, Gezim Myshketa als Paolo, Evgeny Solodovnikov als Pietro.

Nog voorstellingen in Antwerpen tot 21 februari; in Gent van 1 tot 9 maart.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234