Woensdag 21/10/2020

Sharon Van Etten en The War On Drugs: op rand van de doorbraak

Sharon Van Etten was in de Botanique goed voor een emotioneel concert, dat echter nooit tranerig werd.Beeld GETTY

Wie zijn artiesten graag aan de vooravond van de grote doorbraak ziet, moest zondag in de kleinere zalen van de Brusselse Botanique staan. Met Sharon Van Etten (***1/2) en The War On Drugs (****) had Les Nuits twee acts geprogrammeerd die spoedig voor een veel groter publiek zullen spelen.

De artikelen op Amerikaanse muziekblogs naar aanleiding van haar gloednieuwe plaat 'Are We There' liegen er niet om: Sharon Van Etten is een vat vol emotie dat meermaals dreigt over te lopen. Dat er tranen vloeien tijdens interviews lijkt bij de 33-jarige zangeres meer regel dan uitzondering, en ook tijdens concerten zou ze het niet altijd droog houden.

Niets van gemerkt in Brussel, en misschien maar best ook. Want als er iets valt af te dingen op 'Are We There', haar mooie vierde album, dan is het wel dat een lichte overdaad aan klagerige zang de zeggingskracht van haar songs hier en daar in de weg staat. Maar dus geen larmoyant gedoe in het Grand Salon van de Botanique - ondanks zijn naam een vrij intieme concertplek.

Niet voor lachebekjes
Toch was het ook weer geen concert voor lachebekjes: "I can't wait to be afraid of nothing", hoorde je in opener 'Afraid of Nothing', en uit het oudere 'Save Yourself' sprak vooral bitterheid tegenover de ex die Van Ettens artistieke aspiraties jarenlang onder de knoet hield. 'Serpents' deed met zijn noisy gitaarriffs en bijtende zang zelfs ronduit nijdig aan, alsof alle opgekropte woede er nog één keer uit moest. Goede versie van die toptrack uit haar vorige album 'Tramp' (2012), maar ze detoneerde wel net iets te veel met de rest van de set, waarin Van Etten en haar vierkoppige band subtieler te werk gingen. Zoals in 'Give Out', een ander hoogtepunt uit Tramp, dat heel beheerst werd gebracht en daardoor nóg beter uit de verf kwam als de ultieme kop-op-schouders-recht-song.

In de nieuwe nummers liet Van Etten dan weer horen dat ze haar palet danig heeft verbreed. Vertrok ze vroeger steevast vanuit de folktraditie, dan inspireerde ze zich in 'I Love You But I'm Lost' op soul, injecteerde ze 'Taking Chances' voorzichtig met r&b-ritmes en gaf ze 'Nothing Will Change' - met een glansrol voor tweede stem Heather Woods Broderick - een gospeleffect mee door het zinnetje "I will reach you" eindeloos te herhalen.

Met 'Break Me' en 'Your Love Is Killing Me' knipoogde Van Etten aan het eind van haar concert nog respectievelijk naar Beach House (lichtjes hortend ritme, langzaam omhoog kringelende melodieën) en PJ Harvey (uitgeklede blues). Maar eigenlijk heeft ze die verwijzingen niet nodig, zo bleek uit het solo aan de toetsen gebrachte bisnummer 'I Know', waarin ze haar stem zachtjes de toonladder liet beklimmen en zo de volledige ruimte inpalmde. Meteen waren haar die paar misstappen vergeven, zoals het wel erg dreinerige 'Tarifa' en een tweetal te abrupt afgebroken songs. Puik concert dus, zeker als je weet dat dit pas het eerste concert was van haar tour, die over drie maand nog eens halt houdt in ons land, op Pukkelpop. (Lees onder de foto verder voor de recensie van het The War On Drugs-concert)

The War On Drugs-frontman Adam Granduciel.Beeld Secretly Canadian

Bruce Springsteen-dynamiek en Dire Straits-gitaren
Zal daar in Hasselt ook een mooie plaats op de affiche krijgen: The War On Drugs, dat zondag nog in de Rotonde van de Botanique speelde voor de 250 gelukkigen die tijdig aan een kaartje geraakt waren. Want het loopt storm voor de band uit Philadelphia, die met Lost In The Dream een van de beste platen van 2014 tot nu toe maakte. Een van de prijsbeesten van dat album, 'An Ocean In Between The Waves', trapte het concert af en zorgde met zijn dwingende mix van Bruce Springsteen-dynamiek en Dire Straits-gitaren meteen voor een zaal vol knikkende hoofden. Frontman Adam Granduciel - een familienaam als een Italiaans restaurant - greep de song ook aan voor zijn eerste van vele gitaarsolo's terwijl zijn vijfkoppige band zich stortte op de kleinhandel aan pedalen en effectbakjes die op het podium was opgesteld. 'Baby Missiles', dat Springsteen - hij weer - lijmde aan Suicide, jakkerde in dezelfde cadans voort en ook single 'Red Eyes' scheurde door de Rotonde als een klassieke Cadillac over de Route 66.

Met 'Eyes to the Wind' en 'Suffering' schakelden Granduciel en de zijnen een paar versnellingen lager. Het eerste nummer balanceerde op de rand van de saaiheid, mede door de plots erg in zichzelf gekeerde houding van Granduciel, maar 'Suffering' ontpopte zich tot een onvervalste slow met jankende gitaren en een echo op de stem. Wie durft anno 2014 nog zo'n song te schrijven? Nu morrelt The War On Drugs wel vaker aan de grenzen van wat 'goede smaak' heet. Zo lonkt het pianoriedeltje in het fantastische 'Under the Pressure' wel erg naar jarentachtigrocker Bruce Hornsby en zou de beat van diezelfde song zo uit de koker van Hall & Oates kunnen komen.

Elders put The War On Drugs dan weer volop uit de annalen van classic rock: naast de al genoemde Springsteen kwamen onder meer Bob Dylan ('Eyes to the Wind', bisnummer 'Brothers') en Tom Petty ('In Reverse') voorbijgewaaid. In het van Bill Fay geleende 'I Hear You Calling' trad frontman Granduciels ambitie het duidelijkst naar voren: hij wil met zijn songs aanknopen bij de Grote Amerikaanse Traditie. Maar alleen op zijn voorwaarden - vandaar de flirt met eightieskitsch en avant-garde-invloeden à la Suicide. Het zinderende 'Your Love Is Calling My Name' bracht het allemaal mooi samen: sexy saxlijntjes, kristalhelder gitaarspel, een klassieke melodie, een onontkoombaar ritme en bronstige kreetjes.

Ergens halverwege het concert nam Granduciel een polaroid van het publiek en moffelde hij de foto weg in zijn jeansjasje. De Rotonde had hij toen inderdaad al stevig in zijn binnenzak gestoken, en straks volgen ongetwijfeld nog Pukkelpop (15/8) en de AB (2/11).

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234