Vrijdag 24/01/2020

Shame

Ik had vooraf de nodige bedenkingen maar ben dan tenslotte toch gaan meestappen in de ‘Shame’-betoging.

Blij dat ik het heb gedaan, omdat ook ik vind dat het hoog tijd wordt dat onze verkozenen (AL onze verkozenen) de moed vinden om te denken en handelen vanuit een referentiekader dat hun kieskring of partij overstijgt. Maar tegelijk was ik zwaar geschokt door een incident dat me de ogen heeft geopend over de gedachtenwereld van een deel van mijn medebetogers.

Ergens in de Wetstraat stapte iemand mee op met de Vlaamse leeuw. Ik wil in het midden laten of deze persoon gewoon eerlijk voor zijn mening uitkwam (waarom zou je geen overtuigde Vlaming kunnen zijn en toch vinden dat er dringend een einde moet komen aan de politieke impasse?), zich moedig gedroeg of dat enige provocatie hem niet vreemd was.

Om het even en het maakt verder ook niets uit. De Vlaamse leeuw werd door enkelen opgemerkt en meteen werd een heel vijandig sfeertje gecreëerd, beginnend met boegeroep maar al heel snel evoluerend naar trekken en duwen, spuwen, beledigen, bedreigen en tenslotte de vlag afrukken en op de grond gooien en vertrappen. De vlaggendrager kon niets anders dan zich heel snel uit de voeten maken, samen met zijn ongeveer 14-jarig zoontje (?) op wiens gezicht de schrik en ontzetting te lezen stond. Beklemmend.

Op geen enkel moment werd met de vlaggendrager in discussie gegaan, meteen werd geroepen door zowel (meestal Franstalige) studenten als fanatieke dames in de menopauze dat het fascisten (de collaboratie werd er opnieuw bijgesleurd) waren, dat Vlamingen nooit te vertrouwen waren (letterlijk) en dat België één moest blijven.

Welaan, voor een België waarin dit soort van denken en handelen als normaal wordt beschouwd pas ik. Om de belangrijkste slogan van de manifestatie te citeren: “Niet in mijn naam”. ‘Shame’, inderdaad.

Pablo Fernandez Alonso, Brussel

Signaal?

Zowel in 2007 als in 2010 gaf de bevolking een meer dan krachtig signaal door massaal een voorkeurstem te geven aan die politici die dit land grondig wensen te hervormen.

Dit signaal werd vervolgens compleet genegeerd, door in eerste plaats de Franstalige partijen. Nu dus komen zeggen dat het signaal dat zondag door zowat 30.000 betogers werd gegeven, bijzonder ernstig genomen moet worden, lijkt me ietwat opportunistisch.

Ellen Peeters, Turnhout

Treinvertraging

Begin 2009 dacht ik nog: komaan, die treinvertragingen bijhouden? Dat heeft toch geen enkele zin? Bezigheidstherapie! Bij de aanvang van 2010 had ik daar al een heel andere mening over en voegde de daad bij het woord. Nog nooit is de treinellende zo frappant geweest. En ik ben echt geen negativist. Al 27 jaar leg ik dagelijks het traject Zaventem - Brussel - Gent-St-Pieters - Gent-Dampoort af. 6 treinen per dag, in ‘optimale omstandigheden’ goed voor 2u45 dagelijks treincomfort. In 2010 bleef ik (om erger te voorkomen) zelfs tweemaal per week in Gent overnachten. Dit is het resultaat: 2.180 minuten vertraging. Goed voor 740 euro bruto weddeverlies. Werkuren beginnen maar te lopen als je op het werk bent. Dit staat echt wel in erg schril contrast met de gigantische weddes die de NMBS-toplui binnenrijven. Misschien moet de (komende?) regering die weddes maar eens koppelen aan stiptheidscriteria? Dit is geen openbaar vervoer meer maar gigantisch prutswerk!

Nelle Vanlangendonck, Zaventem

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234