Donderdag 14/11/2019

Stef Selslagh

Serge Simonart is de échte 'Royal Badness'

Serge Simonart. Beeld Stephan Vanfleteren

Stef Selfslagh is journalist bij De Morgen.

De afgelopen dagen waren zowel Prince als Humo-journalist Serge Simonart een trending topic op Twitter. Zij aan zij stonden ze in de Belgische hashtaghitparade. Verenigd over de dood heen. Het ultieme bewijs dat geen enkele vaderlandse journalist dichter bij Prince stond dan Simonart. Met dank aan het gezwans van twitterend Vlaanderen.

@KarenDeLeeuw_ schreef: "Mijn gedachten gaan uit naar Serge Simonart, die wederom afscheid heeft moeten nemen van een hartsvriend." @jensgovaert vroeg zich af: "Benieuwd naar de laatste woorden van Prince. Wie gokt op #sergesimonart?" En @quhba wist: "Prince wou eigenlijk in mei sterven, maar dan was Serge Simonart met vakantie."

Bijzonder geestig allemaal, maar laten we eerlijk zijn: ongeveer even voorspelbaar als de ontelbare zeiktweets over Milow. Twitter is dol op makkelijke slachtoffers. Niets zo goed voor het virtuele zelfvertrouwen als het bashen van een gemeenschappelijke vijand. De sociologie van de speelplaats: wie zijn kop boven het maaiveld uitsteekt, wordt door de groep op zijn plaats gezet.

Noem mij zo soft als de binnenkant van een negerinnentet, maar toen ik al die sarcastische Simonart-tweets zag voorbijkomen, dacht ik: 'Laat die man eens gerust. Hij is een van de beste muziekjournalisten die we hebben. Toon wat mededogen en bespaar hem uw sociale-mediabagger.'

Zonder een zweem van ironie: ik vind Serge Simonart een heerlijk man. Dat hij zijn persoonlijke band met zijn muzikale helden graag in de verf zet? Als dat de prijs is die we moeten betalen voor goed geschreven interviews waarin artiesten eens iets anders zeggen dan 'Mijn nieuwe album is ontstaan vanuit een innerlijke noodzaak': fair deal. We hebben al genoeg rockjournalisten die zich tijdens persconferenties helemaal suf laten lullen door artiesten in promo-modus.

Dat hij een journalistieke gatlikker hors catégorie is? Ik geloof er niks van. Om de man zelf te citeren: "Ik interview alleen mensen die ik bewonder. Waarom zou ik in godsnaam tijd steken in het afbreken van artiesten?" Ik ben geneigd om dat niet alleen zijn goed recht, maar ook een uitstekende keuze te vinden.

Wie heeft de grootste?

Dat hij een ego heeft waar de meeste vliegtuigmaatschappijen een extra zetel voor aanrekenen? Sinds wanneer is bescheidenheid een journalistieke kwaliteit? Het pleit net voor Simonart dat hij ook na de heisa over zijn Bowie-uitspraken ("Bowie belde me ooit op om over zijn setlist te praten") ongegeneerd zichzelf blijft. Afgelopen vrijdag was hij samen met Pieter Embrechts te gast in De afspraak. Toen Embrechts trots een plectrum toonde dat hij tijdens een Prince-concert had weten te bemachtigen, zei Simonart: "Zo heb ik er twintig. Maar bon, we gaan niet vergelijken wie de grootste heeft."

"Serge is de échte Royal Badness", sms'te collega Kirsten Bertrand me. En laat hem dat vooral blijven. Mensen die zich geen fluit aantrekken van wat anderen over hen denken: we hebben er niet minder, maar méér van nodig.

Kortom, beste tweeps, eer jullie journalistieke helden. Als we van een uitstekende wielrenner als Frank Vandenbroucke wat kapsones konden verdragen, waarom dan niet van een uitstekende journalist als Serge Simonart?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234