Donderdag 02/12/2021

Sensuele flamenco met mediterrane gloed

dansfilm

salomé HHHII

Regie: Carlos Saura

Brussel

Van onze medewerker

Luc Joris

Sinds het begin van de jaren tachtig, toen Carlos Saura Bodas de sangre draaide, is zijn passie voor dans en meer bepaald de flamenco een steeds grotere plaats gaan opeisen binnen zijn filmografie die tot dan toe - we spreken Franco-dictatuur - vooral werd gedomineerd door psychodrama's of politieke allegorieën met vaak een macabere of surrealistische toon (de invloed van zijn leermeester Buñuel). Sindsdien lijkt Saura wat over zijn creatief hoogtepunt heen, al bewees hij telkens het tegendeel met zijn reeks flamencofilms (Carmen, El amor brujo, Sevillanas, Flamenco en ten slotte Tango).

Ook bij Salomé heeft men aanvankelijk de indruk dat de inmiddels 71-jarige regisseur niet in kwieke doen is. Dat komt door de droge, didactische toon en de vormelijk niet altijd even interessante en oubollige documentairestijl gedurende het eerste deel van deze 'muzikale fictiefilm'. In dat gedeelte wordt met numerieke camera de opstartfase gevolgd van een door Aida Gómez en José Antonio gechoreografeerde bewerking van de Salomé-mythe.

Zij grijpen terug naar de 19de-eeuwse versie van die klassieke tragedie waarin de klemtoon ligt op Salomé (Gómez) als femme fatale in plaats van religieus icoon. Via interviews met de choreografen, de belangrijkste dansers, de decorbouwer, de kostuumontwerper en componist Roque Baños, wordt er een beeld geschetst van wat de voorstelling zou moeten worden en door wie ze in elkaar wordt gestoken. Maar die uitleg die op het eerste gezicht wat saai en vluchtig lijkt, plus het ongelukkige idee om een fictief alter ego voor Saura te gebruiken, komt in het tweede gedeelte, de eigenlijke opvoering (opgenomen in 35 mm), goed van pas omdat het je een beter inzicht in het stuk geeft.

Dat tweede gedeelte is een pure fusie tussen dans en film. Saura beweegt zijn camera sierlijk en met veel ritme op en rond de meestal vurig oranje of warm blauw belichte toneelscène. Daarbij maakt hij precies als in zijn vorige film Goya en Burdeos gebruik van stofwanden waarop shots worden geprojecteerd die een emotie of detail (het handen- of voetenspel) moet toelichten.

Het stuk zelf onderscheidt zich door zijn overrompelende apotheose, een suggestieve, provocerende en opwindende verleidingsdans. Salomé is immers verliefd op Johannes de Doper, maar als die haar avances negeert, gaat ze uit wraak in op het verzoek van haar schoonvader, de Galilese viervorst Herodes. En in ruil voor een sensuele dans eist ze het hoofd van Johannes.

De opzwepende score, een mengsel van Arabische en Pakistaanse invloeden, westerse religieuze muziek en Indiase percussie, evolueert crescendo, terwijl Aida Gómez, gekleed in een lange oriëntaalse zijden jurk met zeven lagen, in haar erotische dans een nieuwe betekenis geeft aan de fusie tussen flamenco en klassiek dans. Dat schitterende orgelpunt maakt van Salomé een betoverende ode aan het lichaam in beweging.

Een betoverende ode aan het lichaam in beweging

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234