Maandag 20/01/2020

Seksuologe haalt sekstips bij collega

Heeft de bekende seksuologe Mieke Mievis zich bezondigd aan een nogal flagrant geval van plagiaat? De feiten laten er weinig twijfel over bestaan. Tegelijk rijst een tweede prangende vraag. Waarom gooit een gewaardeerde seksuologe haar reputatie zo makkelijk te grabbel?

De rubriek bestaat al decennia in (vrouwen)bladen allerhande. Lezer a of lezeres b stelt een persoonlijke vraag in de relationele of seksuele sfeer, waarna hij of zij een omstandig antwoord krijgt van huisdeskundige c. Een dergelijke rubriek vind je ook in Nina, het weekendmagazine van Het Laatste Nieuws. De rubriek wordt er verzorgd door Mieke Mievis, een ook van radio en televisie bekende seksuologe.

Mievis' reputatie kreeg een stevige deuk toen begin november bekend raakte dat haar collega seksuologe Rika Ponnet een klacht tegen haar had ingediend bij de Raad voor de Journalistiek. Ponnet, die een gelijkaardige rubriek heeft in het Nieuwsblad Magazine, had vastgesteld dat Mievis' bijdrage 'Ben ik haar slaafje?' (Nina, 29 oktober 2011) haast letterlijk dezelfde was als haar eerder verschenen bijdrage 'Hoe verander ik mijn vrouw?' (Nieuwsblad Magazine, 2 oktober 2010).

Het had een merkwaardige vorm van toeval kunnen zijn, als het bij dat ene geval was gebleven. Maar dat was dus niet zo. Enig speurwerk leerde Ponnet dat Mievis in één jaar tijd zes keer een bijdrage liet afdrukken waarvan zowel de vraag als het advies, op enkele details na, niet verschilden van de vraag en het advies die eerder al in het Nieuwsblad Magazine werden afgedrukt. Duidelijker krijg je de gevallen van plagiaat maar zelden, oordeelde Ponnet. Een "spijtige vergissing", betoogde Mievis.

In een mail aan de Raad voor de Journalistiek laat Mievis op 9 november weten dat de teksten van Ponnet per ongeluk in Nina terecht waren gekomen. Mievis schrijft in haar mail dat er op haar computer drie digitale mappen staan: eentje met ideeën van anderen (onder wie Ponnet), eentje met vragen van lezers, en eentje met eigen verhalen. Om onduidelijke redenen, beweert Mievis, zijn teksten van het eerste mapje in het derde mapje verzeild en vervolgens aan Nina bezorgd.

Aan de uitleg van Mievis wordt door de Raad voor de Journalistiek weinig geloof gehecht. Na een vergadering besluit de Raad dat het verhaal van Mievis "weinig aannemelijk" overkomt. "Bij lezing van de diverse artikelen blijkt dat de bijdragen van klaagster niet als zodanig zijn gekopieerd," zo schrijft de Raad, "maar dat ze bewerkt werden door er een andere inleiding voor te plaatsen en hier en daar een zin te wijzigen of toe te voegen. Dergelijke handelswijze kan niet anders dan als plagiaat worden omschreven."

Om moeilijkheden vragen

Of Mievis zich bij deze (overigens niet straffende) beslissing neerlegt, viel gisteren niet na te gaan. Ze was niet bereikbaar voor commentaar. Op de vraag of Mievis, freelance medewerkster voor Nina, haar rubriek verder mag zetten, kennen we vandaag al evenmin het antwoord. Nina-hoofdredactrice Evi Robert hield desgevraagd de lippen stijf op elkaar.

En dan is er nog een vraag die onbeantwoord blijft, een vraag die mogelijk nog wezenlijker is. Wie haalt het nu in zijn hoofd om tot zes keer toe bewust een artikel te plagiëren van het Nieuwsblad Magazine, de directe concurrent van de Nina-bijlage van Het Laatste Nieuws? Nadrukkelijker kun je toch niet om moeilijkheden vragen?

De vraag houdt ook Rika Ponnet bezig. "Ik kan het met de beste wil van de wereld niet begrijpen," zegt ze, "maar blijkbaar gebeurt het wel vaker. Onlangs was er nog die zaak rond die recente biografie van Jotie T'Hooft, die voor een belangrijk deel bleek te bestaan uit teksten uit een eerder gepubliceerde biografie van Jean-Paul Mulders. Ook hier vraag je je af: hoe haalt iemand het in zijn hoofd? De auteur die plagieerde kan toch wel raden dat Jean-Paul Mulders die biografie zou willen lezen en zodoende zou merken dat er plagiaat in het spel is?"

Ponnet zegt dat ze verveeld zit met de zaak. "Ik zit in met het lot van mijn collega. Ik wens het oprecht niemand toe. Ik heb ook lang geaarzeld om met deze zaak naar de Raad voor Journalistiek te stappen. Uiteindelijk ondermijnt deze zaak de goede naam van heel onze beroepsgroep. Wij seksuologen hebben er jaren voor gestreden om mensen te doen begrijpen dat het een zinvol, serieus beroep is. Daarom, en ook wel omdat ik niet van het combattieve type ben, was ik er het liefst zo terughoudend mogelijk over gebleven.

"Maar ik heb natuurlijk ook mijn eergevoel. Ik steek behoorlijk veel werk in die rubriek, en ik neem hem serieus. Ik zou ook niet willen meemaken dat mensen op een dag merken dat Het Laatste Nieuws en Het Nieuwsblad dezelfde stukken publiceren, en mij zullen verdenken van plagiaat."

Dat de uitspraak van de Raad voor de Journalistiek niet enkel in haar voordeel is, beseft Rika Ponnet goed genoeg. "Want uiteraard gaan mensen nu meer nog dan vroeger bedenkingen hebben bij de authenticiteit van de lezersvragen die in dit soort rubrieken worden gesteld. Ik kan daar maar één ding op antwoorden. Alle vragen die in mijn rubriek gesteld worden zijn echt. Ze komen van lezers, of ze komen uit mijn praktijk."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234