Donderdag 03/12/2020

Review

Seasick Steve op TW Classic: na de regen, de bliksem

Beeld Alex Vanhee

"Ik vermoord de godverdomse klootzak," schreeuwt Seasick Steve (*** 1/2). Verwilderde blik in zijn ogen. Schuim op de lippen. Vijftig minuten ver in de set is de sfeer plots helemaal gekanteld. Na de regenbui op Werchter, bliksemt een bejaarde bluesman je zomaar neer. Zijn woede staat haaks op de goede luim die de krasse zeventiger tot dan al een heel concert weet aan te houden.

Tijdens 'Doghouse Boogie' gaat Steve Wold namelijk ineens over tot donkere bekentenissen. Hij vertelt over zijn stiefvader die na de oorlog in Korea terugkeert, en "b-b-b-bad to the bone" blijkt te zijn. Hij en zijn broertje krijgen er voortdurend van langs, en op een dag besluit Steve - badend in de glasscherven van het raam waar hij net werd door geslagen - om de ellendeling neer te knallen met zijn eigen oorlogswapen.

Het publiek houdt de adem in, terwijl Hold fulmineert op de cadans van een dreigende blues. Maar dan volgt een revelatie, sust Wold: God spreekt hem toe met "dumb shit". In plaats van te moeten zitten voor moord, kan hij beter zijn boeltje pakken en weglopen van huis. Steve is dan nauwelijks veertien.

Een leven vol armoede wacht hem. "Maar kijk waar ik vandaag sta!" roept Seasick Steve dan triomfantelijk. Luid gejuich stijgt op uit het publiek. En dan wordt een smerige, maar feestelijke boogie ingezet. Joie de vivre spat van het podium.

Waarom ook niet? Sinds Seasick Steve In 2006 de schijnwerpers heeft gevonden, na een optreden bij Jools Holland, is succes zijn deel. Rijkelijk laat weliswaar, want vandaag is hij er 73.

Maar zijn leeftijd valt niet af te leiden uit zijn gedrag: enthousiast struint hij over het brede podium om zijn publiek van dichterbij te kunnen bekijken. En tussendoor probeert hij ook nog wat vrouwen in te palmen. Eén jong meisje haalt hij zelfs het podium op, om haar met een serenade ('Walkin' Man') te bedenken.

Naast zijn jolige kuren moet Steve het evenwel voornamelijk hebben van een charmante low budget-aanpak. Zo wordt hij enkel gesecondeerd door een minimalistische drummer, terwijl hij zelf meestal speelt op zelfgeknutselde gitaren. Die zijn gemaakt van sigarenkistjes, een roestig wasbord of - in zijn woorden - a piece of shit: één pronkstuk werd vervaardigd met een schoffel, bierflesje en wieldoppen.

Het wérkt duidelijk in Werchter, al valt Seasick Steve verdacht vaak terug op dezelfde trucjes in zijn songs. Gelukkig weet hij je toch een paar keer bij je nekvel te krijgen. Met de juiste intensiteit draagt hij de blues standard 'Baby, please don't go' op aan de soulman Bobby Womack, die zopas is gestorven. In 'Thunderbird' slaagt hij er dan weer even in om het levensgrote festival in te krimpen tot een bescheiden kroeg. De gloednieuwe song 'Barracuda 68' - bedoeld voor een plaat in 2015 - valt nadien ook duidelijk in de smaak van Triggerfinger, dat geamuseerd toekijkt vanuit de coulissen.

Volgende maand mag Seasick Steve het bluesfestival in Peer afsluiten, ter vervanging van de gitaarlegende Jeff Beck. Tien jaar geleden had de Californische bluesman, die geboren werd als Steve Wold, niet eens gedacht dat hij de dag levend zou doorkomen.

Na de regen en de bliksem, een zege in de zon.

Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234