Maandag 16/12/2019

De 10 waarheden

Sean Dhondt: "Ik ben banger om doof te worden dan dood te gaan"

Beeld Karel Duerinckx

Over minder dan een maand begint het weer. Dan laten duizenden festivalgangers zich wekelijks vrijwillig marineren in verschaald bier, oud zweet, slijk en onversneden rock. Wilt u alvast een voorproefje van die ultieme survivaloefening? Lees dan de 10 festivalwaarheden van Sean Dhondt (32).

Wie huivert bij het idee om opgeslokt te worden door een mensenzee, die je na elk concert steevast de verkéérde richting doet uitzwiepen op het terrein, kan gerust op adem komen nu Festivalitis de overstap maakt van het teloorgegane JIM naar 2BE. Blijft daarbij trouw op post: Sean Dhondt. Een hele zomer lang zal hij groene graszoden onder zijn voeten voelen, en bekende muzikanten aan de tand voelen. Samen met Sam De Bruyn schuimt hij de zomerfestivals af, op zoek naar de meest saillante verhalen, backstage, on stage en op de camping. Als ouwe getrouwe op de muziekfestivals deelt Dhondt zijn belangrijkste waarheden met ons.

Beeld Karel Duerinckx

Hoe Ruiger Het Festival, Hoe Schattiger Het Publiek.

"In tegenstelling tot hun imago, zijn metalheads en hardrockfans de liefste beren ter wereld. Eigenlijk zijn het doetjes in zwart uniform. (lacht) Het is natuurlijk een akelig cliché, dat tatoeages betekenen dat je per definitie staatsgevaarlijk moet zijn. Ik ben een levend voorbeeld van het tegendeel. Maar bijna nergens kom je een zachtaardiger publiek tegen. Goed, in de moshpit loop je al eens een bloedneus of wat blauwe plekken op, maar eigenlijk is dat net een bijzonder vredelievende manier om alle agressie, frustratie en onvrede uit je lijf te krijgen zonder geweld te gebruiken.

"Niet alleen in de metal is het publiek zo aardig, trouwens. Op andere genrespecifieke festivals, zoals Reggae Geel, merk je een gelijkaardige atmosfeer. Ik geloof dat je gauw in zo'n sfeer belandt, wanneer iedereen gelijkgezind is. Dan krijg je sneller een saamhorigheidsgevoel, eerder dan op Rock Werchter bijvoorbeeld. Daar loopt een technofreak naast een metalhead, en heb je minder snel een klik met iemand. Toch vind ik een festival als Pukkelpop uiteindelijk het leukst, net omdat het een van de meest eclectische is."

Je Bent Nooit Te Jong Om Naar Je Eerste Festival Te Gaan.

"Ik ga al een eeuwigheid naar de festivals. Toen ik 13 was, ging ik al naar Dynamo Open Air (Nederlands heavy-metalfestival, GVA). Op m'n 11de ging ik voor het eerst met een kameraad en onze ouders naar Rock Torhout. In 1995 moet dat geweest zijn. Tijdens Channel Zero en Bodycount stonden wij twee snotneuzen aan de rand van de moshpit te drentelen, twijfelend of we ook zouden meedoen, tot we aan ons nekvel getrokken werden door onze ouders. (lacht) Een jaar later ben ik nog in de rij gaan staan om een handtekening te scoren van Metal Molly. Hun drumstick had ik al opgevangen.

"Ik drumde toen ook al zelf. Drums vond ik altijd het meest imposante instrument. Het allereerste nummer dat ik met een groepje speelde, was 'Suck My Energy' van Channel Zero. Eigenlijk kun je wel stellen dat een groot deel van mijn muzikale opvoeding te danken is aan festivals. Mijn liefde voor tatoeages ook, trouwens: alle muzikanten die ik indertijd goed vond, stonden vol coole tattoos. Toch was ik al vooraan in de twintig toen ik mijn eerste tattoo durfde te laten zetten: een wapenschild met mijn initialen, zoals Gene Krupa en andere big-banddrummers dat ook op hun drumstel hadden staan."

Zoek Je Heil Zo Hoog Mogelijk Op De Camping. Blijf Weg Van Pis En Kak.

"Je kunt ermee lachen, maar daar ben ik proefondervindelijk achter moeten komen. Vandaag is alles veel beter georganiseerd en meer gereglementeerd, maar vroeger mocht je zelf het beste plekje zoeken op de camping. Toen gold: wie eerst komt, eerst maalt.

"Met de jaren ontdekte ik dat er héél wat mottige plekjes op zo'n camping zijn. Als je te dicht tegen de hekken je kamp hebt opgezet, bijvoorbeeld, komen ze je tent

's nachts onder zeiken. In het voorbijgaan struikelt zo'n dronkaard ook al eens over de haringen van je tent, met de nodige schade tot gevolg. Als je dan nog drie nachten voor de boeg hebt, beleef je de hel.

"Op Dynamo Open Air heb ik het ooit zelfs meegemaakt dat iemand de Dixie-toiletten in de fik had gestoken. Die stánk! Onbeschrijflijk. Als je per se wilt weten hoe verbrande kak meurt: ik kan het in detail uitleggen.

"Sam De Bruyn heeft ongeveer hetzelfde meegemaakt. Zo ging hij ooit met een bende vrienden naar Dour. Ze waren aan de late kant, waardoor ze op zoek moesten naar een mooi plekje. Dat dachten ze gevonden te hebben aan de voet van een heuvel. Wat ze niet wisten, was dat bovenop die heuvel alle toiletten stonden. Er volgde een geweldige stortbui, waardoor er een hoop smurrie van de heuvel naar beneden kwam gegleden. Sam maakt zichzelf nog steeds wijs dat het modder was." (lacht)

Als Festival-interviewer Kan Je Geslacht Wel Degelijk Het Verschil Maken.

"Bij JIM verdeelden we de interviews op basis van interesse. Maar af en toe gaven de presentatoren een artiest aan elkaar door, omdat we die te vaak hadden gesproken. An Lemmens had Florence Welch bijvoorbeeld al twee keer geïnterviewd, en die kwam volgens haar nooit helemaal los. Bij mij bleek dat uiteindelijk mijn beste interview van die editie. Ze was heel open, kwam bijzonder aimabel over.

"Was er sprake van flirten? Ach, je merkt gewoon dat de combinatie man-vrouw sowieso wat meer spanning oplevert. Zo vroeg Ke$ha me ooit of ik wilde meekomen naar haar tourbus. En nee, ik ben daar niet op ingegaan. Ik was zogezegd altijd net getrouwd, wanneer ze me zoiets voorstelden. Ik ben er dus nooit op in kúnnen gaan, laat ik het zo stellen. (lacht)

"Anderzijds gebeurde het ook dat ik standaardinterviews deed met kerels, waarna een vrouwelijke collega het overnam en dat gesprek plots wél, zeg maar, levendig werd. Anthony Kiedis heeft letterlijk ooit aan An (zijn ex-vrouw An Lemmens; GVA) gevraagd of ze van bil wilde gaan met hem. 'Makker, gij moogt heel gelukkig zijn dat ik u zo graag zie', drukte ze me achteraf op het hart. De Red Hot Chili Peppers zijn altijd haar grote helden geweest.

"Dat een interview goed of slecht verloopt, ligt uiteraard ook soms gewoon puur aan de geïnterviewde zelf. Echte eikels heb ik nog niet ontmoet, maar die gasten van 30 Seconds To Mars kwamen bij mij toch over als omhooggevallen kwieten. Ze walsten onze studio binnen, allemaal met een zware zonnebril op hun neus, terwijl ze niet veel meer te antwoorden hadden dan 'Oh... Well... Yeah...' Zeg dan toch gewoon néé tegen een interview, denk ik dan.

"Odd Future was een nog grotere ramp. Dat interview heb ik zelf stilgelegd, omdat het nergens heen ging. Frontman Tyler, The Creator kwam binnengevallen met een hele crew, en elke keer als ik een vraag stelde, fluisterde hij het antwoord in het oor van een schriel ventje dat naast hem stond. Die moest dan het antwoord geven. Eén keer is dat grappig, maar als je dan zelf wat begint te dollen, merk je dat je niets terugkrijgt. Voor mij hoeft het dan ook niet meer."

Een Backstagepas Is Geen Garantie Voor De Beste Festivalbeleving.

"Dankzij mijn backstagepas is het alweer jaren geleden dat ik nog moest aanschuiven voor het toilet. En je kunt er makkelijk mee aan een koel pintje geraken of een stoel pakken in plaats van in de modder te moeten zitten.

"Maar toch heb ik er soms wel heimwee naar, hoor, naar mijn tienerjaren toen een festival vaak meer op een survivaltocht leek. Het is misschien wat sterk uitgedrukt, maar mijn werk is niet echt de tofste manier om festivals te beleven. Aan de zijkant van het podium is het geluid nooit ideaal, en alleen in de menigte voel je echt de opwinding van een concert.

"Zelf spelen op een podium, daar haal ik nog steeds het meeste voldoening uit. Dat was vroeger ook mijn ultieme ambitie: om met een bandje op Rock Werchter te spelen. Als je dat jaren later ook effectief mag doen (Sean drumde en zong bij punkgroep Nailpin, red.), voelt dat toch aan als een een mijlpaal. Interviewen is een van de meest fantastische jobs ter wereld, maar eenzelfde kick als optreden haal ik er toch niet uit.

"En zelf tussen het publiek staan... Als tiener vond ik het geweldig, maar sinds ik met mijn kop op tv kom, is dat niet meer zo vanzelfsprekend. Mensen spreken je constant aan, of willen met je op de foto. Dat is meestal allemaal goedbedoeld, maar ik merk dat ik voortdurend op mijn hoede ben. Hetzelfde geldt voor uitgaan. Als ik in het buitenland naar een festival ga, of zelfs maar naar een feestje, amuseer ik mij veel meer. Dan kan ik nog eens een goed glas drinken. (lacht) Hier probeer ik beter op mijn tellen te letten. Een dronken avontuurtje zou me immers kunnen berouwen.

"Of ik alle festivals even fijn vind? Ik heb Tomorrowland altijd wat afgehouden, omdat ik niet zou weten wat ik aan die dj's moet vragen. Ik kan me niet zo goed inleven in hun wereld, en ik wil geen interesse moeten veinzen. Laundry Day en Summerfestival heb ik wel gedaan, maar daar moest ik mezelf altijd doorheen sleuren. Leuke festivals, daar niet van, maar ik keek niet uit naar die gesprekken.

"Gelukkig vult Sam me op dat vlak perfect aan. Hij deejayt zelf, en heeft dus meer met elektronische muziek, met dance."

In De Tenten En Op De Kleinere Podia Vind Je De Echte pareltjes.

"Spendeer de meeste tijd in de tenten en voor de kleinere podia. Daar ontdek je de pareltjes. Daar beleef je shows die nog spannend zijn. Main Stage-acts zijn nu eenmaal meestal puur entertainment, aangekleed met glitter, een handvol hits en vuurwerk. Ik ga dan liever in een halflege tent naar Son Lux kijken, waar je met gelijkgestemde mensen geniet van een geweldige show.

"Ik weet nog goed dat ik Incubus en Blink 182 zag op Pukkelpop, toen het grote publiek hen nog niet had omarmd. Achteraf bekeken zijn die shows belangrijker voor me geweest dan een Macklemore op het grote podium. Ik zou iedereen aanraden om bewust te verdwalen."

Op De Eerste Rij Staan, Is Géén Cadeau.

"Ik begrijp het wel, hoor. Als je vooraan staat, hoop je het wit in de ogen van de frontman te zien. En je wilt tegelijkertijd ook tonen dat jij en niemand anders de grootste fan van de band is.

"Maar de waarheid is een stuk minder rooskleurig: wie vooraan tegen de hekken geprakt staat, ziet de drummer niet spelen omdat het podium te hoog is, mist een deel van de lichtshow en krijgt een stamp in zijn nek telkens als er weer iemand gaat crowdsurfen. Een mens vraagt zich af wat iemand bezielt om een hele dag acts als Ellie Goulding uit te zitten, gewoon om James Hatfield van dichtbij te kunnen zien. (lacht)

Nee, frontrow op een festival: zwaar overschat."

Bescherm Je Oren.

"Sinds mijn 14de moet ik door het leven met een onophoudelijke pieptoon in mijn hoofd. Eén keer een optreden gedrumd zonder gehoorbescherming en ik had het vlaggen. Tinnitus in beide oren, en overdreven gevoelig voor bepaalde tonen.

"Gelukkig is het een lichte vorm van tinnitus, het maakt me niet gek of depressief. Er zijn helaas ook gevallen bekend van mensen die zichzelf van het leven beroven, omdat ze niet langer kunnen leven met zo'n constante, irritante fluittoon.

"Vorig jaar werd 'De Tuut van Tegenwoordig' gelanceerd, een campagne die jongeren sensibiliseert om hun oren te beschermen. Ik ben een van de ambassadeurs van het project, omdat het me zo nauw aan het hart ligt. Ik weet wat het is om als 14-jarige doodsbang te zijn dat je nooit meer muziek mag maken.

"Ik ben trouwens nog altijd bang om doof te worden. Hand op het hart: ik ben banger om doof te worden dan om dood te gaan.

"En toch moet ik eerlijk toegeven dat ik ook nu nog soms vals speel, en mijn oordoppen er even uithaal om mijn favoriete song met volle kracht te horen knallen. Maar eigenlijk is zelfs dát verschrikkelijk stom."

Zet Comfort Op De Eerste Plaats, Niét Fashion.

"Een festival als Tomorrowland is natuurlijk een parade van mensen die kiezen voor het motto 'zien en gezien worden'. Maar als het een tip mag zijn voor iedereen die voor het eerst naar een festival gaan: neem alleen de hoogstnodige zaken mee, zoals zonnecrème. Ga erheen met een korte broek en T-shirt, maar neem ook een regenjasje mee en iets warms voor 's avonds. Die arme dutskes die in hun topje zitten te bibberen bij de EHBO: dat kun je dus maar beter vermijden.

"Hygiëne is natuurlijk ook belangrijker dan fashion, maar het zou wat hypocriet zijn om daar een boompje over op te zetten. Indertijd maakten wij er een sport van om vooral géén tijd te verspillen aan de lange wachtrijen voor de douches, en niet naar het grote toilet te gaan in die stinkende Dixie-cabines. Wij wasten ons niét. En thuis was het eerste wat ik deed: eens uitgebreid plaatsnemen op een proper toilet." (lacht)

Imodium Is Geen Overbodige Luxe.

"Leg alvast wat Imodium klaar, voor als je weer thuis bent. Dat is misschien nog de beste raad, zeker als je alle andere waarheden in de wind zou slaan. (lacht) Je maag wordt namelijk bijna net zo veel belast als je oren.

"Oké, vandaag kun je zelfs culinaire orgasmes najagen op sommige festivals. Maar ik denk dat ik voor velen spreek als ik zeg dat dat voor mij niet hoeft. Als tiener koos ik sowieso voor de snelle hap. Ik zou veel liever naar een groep extra gaan kijken dan uitgebreid oesters te slurpen of een steak saignant te eten.

"Het is wel fijn dat die keuze er vandaag ook is, daar niet van. Indertijd bestond onze keuze tussen wakke frieten en een smaakloze spie pizza. Op dat vlak zijn de festivals er wel degelijk op vooruitgegaan. Nu is er gelukkig meer afwisseling.

"Ook gevaarlijk voor de maag: vrienden namen indertijd al eens wiet mee naar de festivals, maar dat was niet aan mij besteed. Ik rook niet, dus werd ik gewoon mottig van een joint. En van spacecake moest ik zelfs kotsen: die trip is helemaal niet aan mij besteed.

"Maar een waterpijpje is dan weer geen probleem." (lacht)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234