Dinsdag 28/09/2021

FestivalrecensieBotaniek Live

Schouders ophalen en een feestje bouwen: Aili en Compact Disk Dummies doen de Mechelse Botaniek dansen

Compact Disk Dummies. Beeld Thomas Sweertvaegher
Compact Disk Dummies.Beeld Thomas Sweertvaegher

Donderwolken boven Botaniek Live? Aan de groovy Belpoppers Aili en Compact Disk Dummies om die verrekte onheilsdreiging weg te blazen. Het lukte, zowaar. En u danste.

“Applausje voor het weer!” Aili Maruyama stoot het uit als een strijdkreet. Begrijpelijk. Amper een uurtje geleden heeft een zondvloed De Kruidtuin in Mechelen tot een moeras herleid. Aan het begin van Aili’s set (★★★☆☆) hangen hier en daar troepjes uitgeregende nieuwsgierigen op de bankjes in het park maar de opkomst blijft vooralsnog beperkt. Daar komt verandering in wanneer zij en haar kompaan Orson Wouters hun machines laten sputteren vanuit de kleine kiosk, hun ark. Een elektroritme wurmt zich knarsend uit de speakers en hobbelt over het drassige terrein. “Tiens, live-muziek?”, zie je de mensen denken. “Is dat wel toegelaten?”

null Beeld Thomas Sweertvaegher
Beeld Thomas Sweertvaegher

Mechelen toont zich deze zomer een niet onopgemerkte schakel in de reanimatie van de live-sector. Aili is niet het enige hippe snoepje op de affiche van het frisse festival Botaniek Live dat twee à drie keer per week een podium biedt aan bands, rappers en comedians. Volgende week mogen Charlotte Adigéry en Sylvie Kreusch hier schitteren, later is het de beurt aan Brihang, Froukje en Miss Angel, naast veteranen zoals Daan en Zap Mama. De selectie houdt slim de vinger aan de pols. Het décor van De Kruidtuin doet denken aan een bescheiden versie van de groene fata morgana die Cactus en Jazz Middelheim jaarlijks optrekken.

Voor Aili ploegen we graag al in de vooravond door het drassige park, tussen de kletsnatte houten banken waaraan de genodigden zich per bubbel moeten kluisteren. “Er werd op voorhand gefluisterd dat er mag gedanst worden”, zegt Maruyama met een onwennigheid die past bij een debutante, “maar wel op je eigen plek blijven, hé.” Iedereen gehoorzaamt. Zij en Wouters noemden zichzelf tot voor kort Aili x Transistorcake, dat wat projectmatig oogde, zo vonden zij zelf althans. Dus vanaf nu heet hun band simpelweg Aili. Leuk weetje voor aan de toog, quoi.

null Beeld Thomas Sweertvaegher
Beeld Thomas Sweertvaegher

Picknicken maar!

Hoe het ook zij, het duo gooit in de Botaniek hoge ogen met de tracks uit zijn uitstekende ep’tje, Dansu, dat een maand geleden het levenslicht zag. Op ‘Pari Pari’ wordt beleefd heen en weer gewiegd: een onweerstaanbare postpunkgroove met de flair van ESG of van een introspectief A Certain Ratio. De beats zijn zompig, zoals het grasveld. De elektronische texturen ijl, zoals de doorsnee Mechelaar na een kratje Maneblussers.

‘Genki’, met zijn basje dat bij ons telkens weer ‘Hang Up Your Hang Ups’ van Herbie Hancock oproept, doet sommige concertgangers al gretiger wiebelen op hun bankjes. Wanneer het nummer zich halverwege ontpopt tot succulente balearic acid - het muziekgenre, niet de hallucinogenen waarmee ravende Britten ooit de Second Summer Of Love eerden - klauteren de eerste danslustigen recht…en aarzelen. Hoe bizar is het om dit type naar hedonisme hengelende clubmuziek door een onbeweeglijke menigte te voelen denderen? Wat voor effect verwacht de doorsnee ordehandhaver nu eigenlijk? Dat we als gekken beginnen picknicken? Onze boterhammetjes woest het luchtledige inpleuren tijdens de drop? Dat we als verbeten confituur beginnen smeren wanneer Orson Wouters zijn bromvliegbassen door onze kapsels jaagt?

Aili. Beeld Thomas Sweertvaegher
Aili.Beeld Thomas Sweertvaegher

Dansen mág, gelukkig, zij het braaf aan onze bank. De Transistorcakebeats blijken onweerstaanbaar: als techno vermomde klankcollages propvol Japanse stemsamples. De eveneens in het Japans croonende Maruyama komt pas halverwege de set tot zichzelf, wanneer ze merkt dat de liedjes doel treffen. Tja, hoe breng je zelfzeker liedjesteksten waarvan je weet dat 99 procent van het publiek ze niet begrijpt? Schouders ophalen en een feestje voor jezelf bouwen, zeker?

In de staart van dit vermakelijke miniconcert gaat het van “dumdumdumdumdum-dèngdèng”, zijnde het basloopje waarmee wij de zomer van 2020 doorkwamen, uit het doorbraakhitje ‘Dansu’. We krijgen prompt zin om medailles uit te reiken aan zij die de potsierlijke aard van hun eigen heupbewegingen negeren. ’t Is geenszins simpel om onze lijven, die anderhalf jaar geen dansvloer hebben gezien, pijnloos weer op gang te zwengelen. We kunnen hoe dan ook niet wachten om Aili ooit eens het middernachtelijke strijdgewoel in de Castello op Pukkelpop te zien begeleiden. Hout vasthouden.

Woe-hoe!

Bij de Compact Disk Dummies (★★★★☆), hoofdact van de avond, loopt de boel een tikkeltje gesmeerder. Niet verwonderlijk voor een band met toch al wat kilometers op de teller. In Mechelen doen de jongens ons aanvankelijk denken aan een Franse disco-act uit de eighties. Denk Cerrone, of denk Ottowa. Iets teveel bombast om de funk naar behoren te laten glibberen maar gelukkig wel met een overdosis vreugdevolle kitsch die iets onbekommerds herbergt. Precies datgene waar door lockdowns en quarantaines moegetergde lieden naar snakken.

“Er zit een gat in mijn schoen”, zo biecht frontman Lennert Coorevits op, “dat efkes terzijde.” Het weerhoudt hem er niet van om op tijd en stond tussen de parkbanken te duiken om er heen en weer te glijden over een imaginaire loopband. ‘Neon Fever Dream’ dwingt Telex in de klauwen van The Human League. Bij een potig ‘Cry For Me’ schieten alle handen de lucht in, “van voore noar achter”, aldus Coorevits en even schemert er een volwaardige festivaleuforie door het weifelende gewiebel dat voor dansen dient door te gaan. Pas wanneer de Dummies zich aan een flardje ‘Once In A Lifetime’ van Talking Heads wagen en broer Janus Coorevits de weerbarstigste der synths op z’n staart trapt, worden uw en mijn ledematen al wat elastischer.

Compact Disk Dummies. Beeld Thomas Sweertvaegher
Compact Disk Dummies.Beeld Thomas Sweertvaegher

De radiohits volgen in ijltempo. Bij ‘Holy Love’ en vooral bij ‘I Remember’ scandeert u uitzinnig “whoe!”, evenals de extatischere variant “woe-hoe!”, wat pleit voor de Dummies. ‘Girls Keep Drinking’, een in oestrogeen gemarineerde dronkemansroes, doet iedereen rechtveren, met dank aan een percussiebombardement dat tegen de blieps aanschoddert. “Springen!”, roept Coorevits. Wie op dat moment nog zit te picknicken ziet z’n bammetjes met kaas vertrappeld door de modderigste der sneakers.

Compact Disk Dummies ontberen dan misschien het internationale elan van een GOOSE, in de Kruidtuin doet zijn ontlading even explosief aan als die van de Kortrijkzanen. Op een meedogenloos ‘The Reeling’ knopen wij ons mondmasker opnieuw rond onze tronie terwijl God en Klein Pierke de pandemievrees uit de gewrichten dansen. Gekke, gekke wereld.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234