Donderdag 20/01/2022

Schipperend tussen nostalgie en verveling

Rock > Bon Jovi stelt teleur in het Koning Boudewijnstadion in Brussel JJ

BRUSSEL l Bon Jovi had zijn Lost Highway Tour amper een betere titel kunnen geven. De Amerikaanse rockgroep toonde zich meer dan eens verdwaald.

Net als de voorverkoop van het concert kende de show van Bon Jovi in het Boudewijnstadion een bijzonder mak verloop: in een halfgevuld stadion kon de band niet langer verhullen dat hij al heel wat jaren over zijn hoogtepunt heen is.

Jon Bongiovi bleek evenwel altijd al moeilijker uit te roeien dan een kakkerlak: dankzij een rist miraculeuze wedergeboortes overleefde de stadiongroep zowel grunge als nieuwe generaties rockbands. Zo behaalde hun laatste plaat Lost Highway zelfs al na één week de eerste plaats in de Amerikaanse charts: een vergelijkbare toppositie had het vijftal niet meer bereikt sinds New Jersey (1988). Die legendarische plaat dolf Bon Jovi overigens gretig op in Brussel, met vergeten classics als 'Born to Be My Baby' en 'Blood on Blood' tot het door een schorre Richie Sambora opgehoeste 'I'll Be There for You'. Met zelden opgevoerde publiekslievelingen als 'Dry Country' (een epische tornado!) en 'Living in Sin' leek de groep zelfs even af te stevenen op een hoogst originele show.

Helaas hadden Bongiovi en co. het weinig verlichte idee opgevat om nog radicaler af te wijken van hun vertrouwde jukebox. Zo weigerden ze 'Bed of Roses', 'Always', 'Someday I'll Be Saturday Night', 'Lay Your Hands on Me' en 'Runaway' te spelen, maar kozen ze voor afleggertjes als 'Last Man Standing', 'Story of My Life' en een uitgerekt 'Any Other Day'.

Slechts sporadisch kwam de band je tegemoet tijdens de tweeënhalf uur durende set: met een uitzonderlijk knappe versie van 'Wanted: Dead or Alive' bijvoorbeeld, maar ook in 'Blaze of Glory'. Wanneer Bongiovi zijn kant-en-klare rock inwisselde voor een westernaanpak wist hij wel te overtuigen. Pijnlijker was 'I'll Sleep When I'm Dead', waarin zowel 'Rockin' All over the World als 'Start Me up' van de Stones werd verweven.

Slechts twee keer kreeg de groep het tamme stadionpubliek manisch aan het dansen: tijdens een verschroeiende versie van 'Livin' on a Prayer', dat een machtig a-cappellabegin meekreeg, en tijdens 'Bad Medicine', waarin de zanger een tenenkrommende versie bracht van 'Shout'. Ironisch, dat zo'n doorgewinterde stadiongroep zijn toevlucht moet zoeken tot een vijftig jaar oude cover om te scoren. (GVA)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234