Maandag 20/01/2020

Schilderkunst in alle staten

CultuurcentrumMechelen heeft het voortreffelijke idee gehad om een tour d'horizon te maken van de jonge, nieuwe Belgische schilderkunst. Twaalf schilders, zeven schilderessen en één kunstenaarscollectief worden samengebracht in vier zalen en een kleine rotonde. Een verscheiden landschap met twintig verschillende personages.

door Eric Rinckhout

Het begrip schilderkunst wordt in Pushing the Canvas ruim geïnterpreteerd. Detwee uitersten zijn wellicht de collageachtige schilderijen van Stefan Annerel (°1970) en de installatie van Matthieu Ronsse (°1981).

Annerel maakt maquettes, zoals hij ze zelf noemt. Helderkleurige en frisse, glanzende, geometrische schilderijen, opgebouwd met plakband en glas, afgewerkt met acrylverf en kunsthars. Matthieu Ronsse heeft daarentegen een ruimte voor zich alleen om er een installatie in te bouwen. Die roept vragen op:heeft hij een kraakpand ontworpen (met dichtgetimmerde vensters en opgestapelde rommel), wordt er geverfd en behangen, of hebben slopers de kamer net verlaten? Er slingeren stoelen en een jerrycan rond, in een hoek ligt een onheilspellend 'ding' in samengebonden vuilniszakken. Op een van de wanden heeft Ronsse virtuoos en heiig de Britse koningin geschilderd: ze zit statig in een koninklijke salon, terwijl de openstaande balkondeuren ons een blik gunnen op een fraaie balustrade en een park. De vorstelijke balkondeuren zijn de tegenpolen van de dichtgetimmerde en geblindeerde vensters in de kamer zelf. Ronsse laat schoonheid met lelijkheid botsen, orde met chaos, schone schijn met de wanordelijke werkelijkheid, fictie met feit. Zijn installatie is een van de topwerken van de expositie.

Virginie Bailly (°1976) zet in haar jongste schilderijen de reeks Troubler les lointains voort: een onderzoek naar licht en kleur op het doek. Ze trekt niet alleen lange verfbanen in verschillende kleuren, ze maakt ook meer en meer korte trekken met haar borstel waardoor patronen ontstaan waarin je bijvoorbeeld bloemen kunt herkennen. Is dit een stap die haar weer naar een constructievere figuratie brengt? Charlotte Beaudry (°1968) maakt zeer uiteenlopende schilderijen: een bevreemdend werk met een ruw geschilderd decorstuk, maar ook een tweeluikje dat in zijn geometrische eenvoud naar Raoul De Keyser zweemt. Het lijkt erop dat bij haar het onderwerp telkens tot een andere stijl en aanpak leidt.

Stef Driesen (°1966) doet weer iets helemaal anders: in zachtroze en azuren tinten en met een smeuïg palet laat hij landschappen en vloeibare, mensachtige gedaantes met elkaar versmelten. Het lijkt te gaan om oerdriften in voorwereldse landschappen. De onheilspellend donkere interieurs van Vadim Vosters (°1979) druipen en glanzen van de verf, ze botsen op tegen het bananengeel oerwoud vol ingehouden agressie van Nicolas Verhulst (°1979) en tegen het minimalisme van Wannes Lecompte (°1979).

Hier en daar staan en hangen de verfsculpturen van Thomas Huyghe (°1971). Hij beschildert onregelmatige ruimtelijke figuren met 'hyperrealistische' close-ups van menselijke gezichten of verwrongen naakten. Gezichten worden doormidden gesneden, naakten staan op vreemdsoortige wijze bol. Het driemanscollectief Cum* laat zich inspireren door collage, graffiti en streetart, terwijl Tom Liekens (°1977) psychedelische beelden maakt van Indiase of Afrikaanse landschappen.

De Belgische schilderkunst is duidelijk in alle staten.

Pushing the Canvas, tot 8/7, Cultuur- centrum, Mechelen (bij Sint-Rombouts), www.cultuurcentrummechelen.be, 015/29.40.00. Do-zo 11-18 uur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234