Donderdag 17/10/2019

Schilderen met stadsgeluiden

Het Antwerpse Suburban Prejudice opereert al sinds '95 in de marge van de aanhoudende Belgische pophausse. Met een titelloos langspeeldebuut vol onderkoelde, vaak donkere trippop lijkt daar weinig verandering in te zullen komen. Toch beschikken de leden over voldoende smaak en ervaring om zich met gelijkgezinden als Hooverphonic en Lowpass te kunnen meten.

Een vergelijking met Hooverphonic en Lowpass dringt zich bij een eerste beluistering van Suburban Prejudice haast onvermijdelijk op. Toch is van achternahollen geen sprake, want Patrick de Jonge (zang, toetsen, gitaar) en Bert Wuyts (toetsen en bas) richtten hun groep ongeveer gelijktijdig met die eerste op. De vergelijkingen storen de heren dan ook niet. "België is nu eenmaal klein en er zijn maar een paar groepen die op dezelfde manier werken, dus ik beschouw hen zeker niet als concurrenten", aldus Patrick. "Helemáál hetzelfde klinken we nu ook weer niet: ik hoor wel dezelfde instrumenten en een gelijkaardige aanpak, maar op songgebied is Hooverphonic bijvoorbeeld toch iets rustiger, wat Twin Peaks-achtig, zoals ze zelf zeggen."

Dan herinneren de lichtvoetige zanglijnen van Suburban Prejudice enigszins aan de Duitse synthesiserpop van Sandra en Propaganda uit het midden van de jaren tachtig. Niet meteen een referentie, ware het niet dat zich daaronder een complex muzikaal tapijt uitstrekt, geweven uit opeengestapelde ritmes en schrijdende synthesiserlagen. "In het begin gingen we er van uit dat we geen muziek wilden maken op traditionele instrumenten", zegt Bert. "Daarom zijn we beginnen te experimenteren met samples en geluiden. Scenes (het mini-debuut uit '96, KB) was eigenlijk een tussenstap om te komen tot waar we nu staan." Patrick, overigens ook nog bassist bij het noisemetal-gezelschap Uncle Meat, bevestigt: "We hebben er bewust voor gekozen om rockelementen te behouden, om niet te verdwalen in de computers."

Naast een occasioneel opduikende zware gitaar manifesteert deze aanpak zich voornamelijk op vormelijk gebied. Suburban Prejudice maakt afgebakende songs met kop en staart, maar gebruikt daarbij een onconventionele werkmethode. Patrick vergelijkt het met abstract schilderen: "Bij 'organische projectie' worden doeken geprepareerd met de bedoeling dat het resultaat daarvan je inspiratie aanwakkert. Als je op die manier werkt, weet je nooit waar je uitkomt. Onze songstructuren bestaan wel heel traditioneel uit strofe en refrein, maar de orkestratie daarrond proberen we zo verrassend mogelijk te houden, ook voor onszelf. Dikwijls is het eindresultaat iets wat we totaal niet verwacht hadden." Bert: "We proberen dus zo snel mogelijk een song te hebben. Zodra we zover zijn, breken we die helemaal af en programmeren we alles opnieuw, soms tot vier, vijf keer toe. Maar structuur, sfeer en melodie liggen van in het begin al vast."

Patrick: "Al die snelle middelen zoals loops en groove-boxen gebruiken we dus ook, maar dan alleen om snel die song vast te nagelen. Dan zijn we gerust, want dan kan-ie ons niet meer ontsnappen. Daarna zijn we vertrokken voor enkele weken" (lacht).

Het resultaat van dit proces doopt hij 'real-life city music': "We zijn nauw met het stadsleven verbonden, met die ader die tussen de stad en de rest van de wereld loopt. Een stad geeft je zoveel inspiratie dat je naar mijn gevoel alleen nog maar dit soort muziek kunt maken, omdat je er al die complexe invloeden in kwijt kunt. Dat is in andere genres moeilijker, of je moet al uitgesponnen conceptalbums gaan maken. Wij kunnen echter in één nummer al vrij veel kwijt."

Dat blijkt ook uit de nauwelijks herkenbare cover van Talk Talks 'Such A Shame', waarvoor Patrick een geheel nieuwe tekst diende te schrijven. "Dat was heel straf", knikt Bert. "De originele tekst stuurt het hele nummer, zodat we die niet konden gebruiken voor de versie die wij voor ogen hadden." "In het begin hielden we het nummer zoals het is, maar dat deed teveel afbreuk aan het origineel", zegt Patrick vreemd genoeg. "De definitieve versie is meer een hommage, met alle respect voor het origineel, maar toch iets helemaal anders. We hebben er ook een beetje óns nummer van gemaakt."

Voor de productie van Suburban Prejudice nam de groep de Nederlander Hans Weekhaut in de arm. Diens inbreng was niet zozeer van creatieve, dan wel van technische aard: "We gaven hem onze klanken en loops, die hij vervolgens zuiverde en filterde. Ik denk dat we totaal overgestresseerd zouden zijn geweest als we zélf al die hoge en lage frequenties hadden moeten afstemmen."

Met de komst van zangeres Katia Salemi - haar voorgangster Deborah Ostrega was eerder naar VTM vertrokken - viel nog een andere last van de schouders van het duo. Salemi zal in de toekomst ook haar eigen composities bijdragen. "Toen Katia erbij kwam, zaten de meeste nummers al in een vergevorderd stadium. Wij zijn ook nogal rigide in de stijl die we hebben, dus ik denk dat ze aanvankelijk wat voorzichtig was. Er is uiteindelijk nog een nummer van haar, 'Your World', aan de plaat toegevoegd. Ze heeft haar draai nu wel gevonden."

Live houdt de groep vast aan haar triobezetting, waarbij enkel de ingewikkelde drumpatronen op tape staan. De combinatie van gitaren, toetsen en zang zorgt wel eens voor gefronste wenkbrauwen. Patrick: "Mensen zijn het gewend twee dj's en een rapper te zien staan, en ze weten ook wat een rockband is, maar wij zijn eigenlijk maar een halve rockband. Men vraagt ons dan ook veel of we er geen drummer zouden bijzetten, al was het maar voor de beweging (lacht). Maar als het financieel haalbaar zou zijn om tien man mee te nemen, dan zouden we dat direct doen."

"Het publiek begrijpt op den duur wel dat onze muziek op een bepaalde manier gemaakt wordt. Maar tijdens de eerste nummers moeten we nog vaak een gevecht leveren - het hangt er van af wat de mensen willen en verwachten."

Kurt Blondeel

Suburban Prejudice is uit op Trust Foundation/ Arcade. Discografie: 'Scenes' (mini, '96), 'Pantograph' ('97), 'Never Enough' (de eerste single van het nieuwe album, aangevuld met vijf nieuwe live-nummers, '98).

'We zijn nauw met het stadsleven verbonden, een stad geeft je erg veel inspiratie'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234