Maandag 28/11/2022

Schijnbaar onmogelijke folkfusies

Dranouter

Van onze medewerker

Antoine Légat

De zon wist van geen ophouden en zo kon men ook van de zaterdagse Dranouter met volle teugen genieten. Ook nu weer Vlaanderen boven met bijvoorbeeld het verrassende Schrikkeltrio. Klassemusici die een brede waaier van instrumenten bespelen oorspronkelijk ontworpen door Adolphe Sax. Af en toe een streep percussie, veel meer klankvariatie lijkt er niet in te zitten tussen het ruime assortiment saxen. Zo is het echter niet: zoals Morphine, de briljante groep rond de betreurde Mark Sandman, deze schijnbaar beperkte formule opentrok in de rockmuziek, weet het Schrikkeltrio constant de aandacht gaande te houden. Heel wat minder publiek dan voor Lunascape of Myrddin, maar de afwezigen hadden ongelijk. Vaardigheid, ja natuurlijk, want de leden komen uit de Arabische muziek (Jean Demey, ook meesterlijk op de darbouka), de geïmproviseerde jazz (Pepy Pepermans) en de folk (Johan Declerck), maar vooral veel (visuele) humor en goede luim. Dit optreden gold tevens als een presentatie van de tweede cd, live opgenomen in een Frans bos bij het ochtendkrieken en dus mét vogelzang.

Er volgde in dezelfde tent de première van Follia, een groep met musici uit folk en jazz. Dat dat leidt tot lekkere crossovertoestanden laat zich raden. Er is nog werk aan de winkel, maar het uitgangspunt is boeiend en de groeikansen zijn reëel.

Ook Tria Gua Gua heeft heel wat in huis. Accordeon, tres (Cubaanse gitaar), Spaanse gitaar en contrabas hielden kort na de middag de kleine concerttent in de ban. Het was heet en de leden waren loom, maar dat bleek de ideale atmosfeer voor dit Latino-tango-musette-ensemble. Ook andere Latijns-Amerikaanse ritmes hebben deze Vlamingen onder de knie. Ludo Mariën speelt de tago, grootmeester Astor Piazzola waardig. 'Le poinçonneur des Lilas' van Gainsbourg en 'Vesoul' van Brel: ook het zingen gaat hem af. Zij zijn één van die vele formaties die meewerken aan Folk in Vlaanderen/Folk Music in Flanders 2000, de dubbele festival-cd die al dat Vlaamse talent in kaart probeert te brengen. Ook deze cd werd afgelopen weekend boven de doopvont gehouden. De uit vele vaatjes tappende Waalse rockformatie Venus, de vier Vlamingen van Aran die de Ierse muziek hebben ingeslikt, de gratis danslessen van muziek- en dansgroep Galicia Baila (één van de vele initiatieven van het Galicische Centro Gallego in La Tentation te Brussel) vervolledigen de lokale en nationale inbreng van Dranouter op zaterdag.

We mogen beslist ook nog Mugar rekenen tot die bijdrage. Dit vanuit ons land gestuurde en gecoördineerde veertienkoppige gezelschap koppelt berbermuziek aan Ierse sounds, met als bindmiddel de kosmopoliete doedelzak. De naam Mugar is dan goed gekozen, als ontmoetingsplaats voor karavanen in de Sahara. Het publiek kreeg maar niet genoeg van deze eens te meer schijnbaar onmogelijke fusie die dan maar de naam Keltisch-berbers meekrijgt. Ontgoochelingen noteerden we ook, en zeker in het internationale gild.

Het talent van Annbjorg Lien staat buiten kijf. De viool en den nyckelharpa (Zweedse viool) kennen voor haar geen geheimen. De Chieftains hadden de Noorse al gestrikt voor hun sublieme 'Ierse vrouwenplaat' Tears of Stone". Hier faalde ze deerlijk. Zij koppelde haar folkroots aan een elektronische ijzerwinkel op zo'n manier dat de volkse spoeling wel erg dun werd. Gebrek aan evenwicht en een aanfluiting van haar formidabel technisch kunnen, zoals ze tegen het eind van de set bewees met een traditioneel stuk. Maar er werd niet gesmeekt om een bis.

Het Bretons balorkest Pennou Skoulm uitsluitend spelend op niet meer gebruikelijke folkloristische instrumenten, kwam er met zijn heel traditioneel dansprogramma beter van af. Weinig variatie vonden we, maar hier klonken tenminste speelplezier en de kracht van de traditie goed door. Susana Seivane uit Barcelona kent alles van doedelzakken. Ze behoort tot een beroemde familie doedelzakmakers, Seivane. Bouwden de voorouders instrumenten, zij bouwde er een feestje mee. Virtuoos en gedreven, kortom een revelatie.

Maar in diezelfde concertent had men dan al het meest relevante optreden van de randpodia beleefd. De Chieftains, de Dubliners en de Pogues in één groep? Het kan, het komt uit Dublin en het heet Kila. De Ierse traditie drukt sterk zijn stempel in de voor de rest zeer moderne en intens-energetische aanpak. De band heeft geen frontman, maar die lijkt ook niet nodig. Toch steelt Ronan O'Snodaigh de show met zijn razendsnelle spel op de bodhran (de grote, met stokken bespeelde tamboerijn) en met zijn erg fraaie zangstem, die in harmonie met de andere groepsleden, een hele droomwereld suggereert. Ondanks die ongebreidelde vitaliteit, die erg punk aandoet, weet Kila wel dat evenwicht te vinden tussen vroeger, nu en morgen. De felle, aanstekelijke ritmiek nodigt ten dans uit maar er zit heel veel technische beheersing en denkwerk onder de oppervlakte. Het deed ons even aan het Spaanse Macaco denken, dat op Sfinks diezelfde magische balans realiseerde, met dien verstande dat Kila niet zo ecclectisch te werk gaat. Ierland is muzikaal-kwalitatief ruim genoeg om alles te bieden waar een jong muzikant zich aan kan laven. We voorspellen deze jonge formatie dan ook een grote toekomst.

Zonder dat we het doorlopend duizelingwekkende niveau van Sfinks terugvonden op Dranouter, mag gesteld worden dat het West-Vlaamse festival zijn gaandeweg verworven pioniersfunctie, vervat onder de noemer van 'the new tradition', tijdens de eerste festivaldagen prima heeft vervuld.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234