Woensdag 16/06/2021

Schiet eens naar het vogeltje

De Freethiel, afgelopen zaterdagavond. Rachid Farssi, voetballer bij eersteklasseclub Waasland-Beveren, rent iets te gretig op de achterlijn af. En loopt pardoes een fotograaf omver. 'Vroeger lag de nadruk op actiefoto's, nu denken de opdrachtgevers meer in het belang van emotie.' Inwijding in de wondere wereld van de sportfotografie.

Het slachtoffer in kwestie was, zo blijkt, de vaste clubfotograaf van Waasland-Beveren. Naast de onfortuinlijke man, echter, ontvouwde zich plotsklaps een weinig belicht universum. Dat van Virginie Lefour en Peter De Voecht. Zij werkt voor persagentschap Belga, hij voor Photo News. Allebei zijn ze sportfotografen. Als pelgrims naar Medina trekken ze elk weekend richting voetbalstadion, veldritcircuit, basketzaal. Aan de achterlijn gekluisterd, langs het lint gekleefd. Jagend op die ene foto, die 's anderendaags de sportpagina's van de kranten zal sieren. Dit is hun verhaal. Een verhaal van passie in de marge, en media met een missie.

PETER DE VOECHT

'Het eerste wat ik maandag doe, is kijken of mijn foto's in de krant staan'

"Zo'n botsing als in Beveren gebeurt echt heel zelden. Het moet de eerste keer geweest zijn dat ik zoiets meemaak, en ik draai intussen toch al vijftien jaar mee. Gelukkig raakte geen van beiden ge-kwetst, want voor hetzelfde geld komen ze er slecht van af. Ooit heb ik gezien hoe een vrouwelijke collega net op het moment dat ze een foto wou maken een bal recht tegen haar lens kreeg. De afdruk van haar camera stond nadien rood in haar gezicht.

"Sowieso hebben wij weinig tijd om naar de match te kijken. We moeten de match lezen, en aan de hand van onze foto's het verhaal van de wedstrijd vertellen. Vroeger lag de nadruk op actiefoto's, nu denken de opdrachtgevers meer in het belang van emotie, en de doelpunten zelf. Daarbij moet je natuurlijk ook een beetje geluk hebben, en op de juiste positie zitten. Tegenwoordig wordt bovendien van ons verwacht dat we al tijdens de wedstrijd foto's naar de krant doorsturen, en dus hebben we altijd een laptop of iPad bij. Daardoor riskeer je wel om een belangrijk moment te missen.

"Dat is het grootste nadeel van de digitalisering: vroeger stuurde je tien echt goeie beelden door, nu is het motto 'hoe meer, hoe liever'. Sommige collega's sturen zelfs alles door wat maar een beetje scherp is. Anderzijds zie je nu wel direct of je het beeld hebt dat je wou hebben, en kun je na de match sneller naar huis.

"Het eerste wat ik op maandagochtend doe, is de sportkranten openslaan en kijken of ze mijn foto hebben gekozen. Het 'beeld van mijn leven' heb ik nog niet gemaakt. Ik twijfel altijd, ben eigenlijk nooit content. Maar dat zal wel eigen zijn aan alle sportfotografen.

"Ik ben met deze job begonnen omdat ik zelf een grote sportliefhebber ben, ik heb lang gevoetbald en ga nu vooral veel lopen en zwemmen. In het begin werkte ik als regiofotograaf voor De Nieuwe Gazet, en ging ik af en toe eens naar een provinciale voetbalwedstrijd. Op een dag zat de krant in de penarie, en zochten ze iemand die snel naar Germinal Ekeren-Moeskroen kon. Een eersteklassematch. Ze waren achteraf redelijk content van mijn foto's, en zo ben ik stilaan elke week naar wedstrijden gestuurd.

"In de weken waarin ook Europees voetbal gepland staat, doe ik nu soms vijf machten per week. Onlangs ben ik bijvoorbeeld met Racing Genk naar Lissabon gereisd: dat zijn de opdrachten waarvoor je het blijft doen. Een beetje zoals de spelers, die ook meer gemotiveerd zijn voor de grote matchen. Al maak ik vreemd genoeg wel mijn beste beelden op pakweg Bergen-Cercle Brugge of de kermiskoers van Putte-Kapellen, juist omdat de druk en de concurrentie daar minder groot is.

"Ik doe dus niet alleen voetbal, maar alle sporten waar een Belgische link aan zit. Veldrijden bijvoorbeeld, en atletiek of tennis. Elke sport heeft haar charme, al is het bij tennis wel vervelend dat je wel weet wanneer de wedstrijd begint, maar nooit wanneer ze gedaan zal zijn."

VIRGINIE LEFOUR

'Soms vliegen de blikjes bier en de aanstekers je om de oren'

"Ik hou ook van alle sporten, maar heb toch het meeste sympathie voor voetbal. Basketbal en tennis zie ik even graag, maar die zijn veel minder gemediatiseerd, dus daar kom ik minder frequent. Toen ik in 2000 als sportfotograaf begon, wou ik mijn passie voor voetbal met mijn liefde voor fotografie combineren. Dat is nog steeds wat de job voor mij de moeite waard maakt.

"Momenteel doe ik drie, soms vier wedstrijden in een week. Vooral de grote matchen vind ik schitterend. De laatste jaren volg ik Anderlecht bij al hun Europese verplaatsingen. Ik was dan ook zeer content dat Anderlecht zich voor de Champions League kon plaatsen: grotere stadions, meer ambiance.

"In zulke wedstrijden is het altijd een hele uitdaging om een goeie foto te maken: je moet het spelverloop goed aanvoelen, en je moet tegelijk ook veel aandacht hebben voor de artistieke kwaliteit van je beeld. Licht, compositie, scherpte: er komt veel bij kijken.

"Ook de interactie met de supporters maakt het soms moeilijk werken. Tijdens de turbulente Standard-Anderlecht van enkele weken geleden zat ik gelukkig aan de andere kant van het veld, en vormde het vuurwerk voor mij geen gevaar. Maar er zijn al wedstrijden geweest dat de blikjes bier en de aanstekers me rond de oren vlogen. Die mikken niet naar mij, maar ik zit daar uiteraard wel. Gelukkig ben ik nog nooit geraakt, en heb ik met sommige stewards achter mij intussen een vriendschapsband opgebouwd. Met de spelers zelf heb ik zelden contact. Complimentjes heb ik van hen nog nooit gekregen.

"Zelf ben ik het trotst op de foto die ik tijdens de interland België-Schotland heb gemaakt. Die van een vierende Vincent Kompany, op de grond aan de cornervlag, met alle ploegmaats op hem: die was van mij. En ook de foto van Axel Witsel die het been van Marcin Wasilewski breekt, was van mij. Die is toen door zowat alle media opgepikt, wat wel deugd deed.

"Op financieel vlak maakt dat geen verschil: wij worden per opdracht betaald. Of een foto nu 10.000 keer gepubliceerd wordt of niet: het maakt dus niet uit. Collega's onder elkaar geven wel vaak complimenten. Je ziet elkaar zo veel dat je op den duur vrienden wordt. Al blijf je achter de goal natuurlijk altijd concurrenten."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234