Zaterdag 19/06/2021

Scherper dan een slagersmes

na vijf jaar stilte maakt pjds een onversneden meesterwerk

Precies vijf jaar is het geleden dat Pieter Jan De Smet zijn vorige plaat, August, uitbracht. Nu hij eindelijk een opvolger klaar heeft, verschijnt de cd noodgedwongen op zijn eigen Beuzak-labeltje. Dat geen enkele A&R-manager bij een gevestigde platenmaatschappij zich hier de vingers aan durft te branden stemt tot nadenken, want Light Sleeper is in meer dan een opzicht een imposant werkstuk: broeierig, spannend, intens en boordevol muzikale subtiliteitjes. Anderzijds is het misschien net aan zijn onafhankelijkheid van de industrie te danken dat De Smet voor honderd procent zijn zin heeft kunnen doen. Als de man hier al iets bewijst, is het dus wel dat je niet over een enorm opnamebudget dient te beschikken om met een meesterlijke collectie songs voor de pinnen te komen, zolang je maar een duidelijke artistieke visie hebt.

Light Sleeper is een overdonderend rijke langspeler waarop je verwijzingen hoort naar de gedeukte ritmiek van Tom Waits of de Latin Playboys, de diepe croon van een Bowie (ten tijde van Station to Station ) of Costello en de falset en de trefzekere groove van Prince. Wie dol is op die artiesten zal door Light Sleeper niet worden teleurgesteld, maar uiteraard is het in eerste instantie de baby van Pieter Jan De Smet zelf. De man speelde gitaar, bas, drums, percussie en keyboards, bediende de sampler en schreef alle songs alleen of samen met de ook van Arno bekende gitarist Geoffrey Burton. Het kregelige en grillige spel van laatstgenoemde houdt het midden tussen dat van Marc Ribot en Chris Whitley en klinkt nog scherper dan een slagersmes.

Het echte geheim van Light Sleeper zit hem in de dynamiek, de verhalen over bloedbanden of de paradoxen van de liefde en de dosering van de ingrediënten. Zo is er het intrigerende strijkersarrangement in 'When All the Angels Got Insane', het afgemeten snarenspel in 'Complex Thing', het afgeknepen stemmetje in de futuristische funkcontext van 'Sister/Brother' en de gruizige, kubistische blues van 'Lover I'm Waiting'. In opener 'Ferris Wheel' en afsluiter 'Nothing' staan vervormde zangpartijen, rammelende drums en gesamplede geluidjes centraal en 'My Block' is een frivool duivelskermismuziekje dat op nerveuze beats is geplant. Dit zijn songs die hun geheimen pas na herhaalde beluisteringen prijsgeven. Maar zelfs als de zanger iets directer en toegankelijker uit de hoek komt, zoals in 'Death of the World' en 'Farewell', is het resultaat nooit minder dan pakkend.

PJDS mag dezer dagen dan tot zijn initialen zijn afgekalfd, Light Sleeper is meer dan zomaar een plaat. Het is een universum waarin iedere song garant staat voor een auditieve belevenis. Als de titel iets zegt over het creatieve proces, dan wensen we De Smet nog veel slapeloze nachten toe. (DS)

PJDS, Light Sleeper, Beuzak Recordings.

zoppo

Nederland slaat terug

Sinds de komst van dEUS wordt bij onze muziekminnende noorderburen vol bewondering naar Vlaanderen opgekeken: Belgische rock is tegenwoordig immers synoniem met eigenwijs, verrassend en vooral origineel. Veel meer dan Krezip of Anouk wist Nederland daar alsnog niet tegenover te stellen, al komt daar komt nu langzaam maar zeker verandering in. De Amsterdamse formatie Coparck kwam onlangs aanzetten met het boeiende Birds en Happiness & Still Not Worried. En ook de derde langspeler van stadsgenoten Zoppo is verpletterend mooi.

Van een lo-fi-duo heeft het gezelschap zich ontwikkeld tot een kwartet dat een van zijn vorige platen doodleuk Belgian Style Pop noemde. Op Les Aumonts, dat in een echte studio werd gebaard, geeft Zoppo echter nog meer invloeden prijs. De openingstrack doet aan Mogwai denken; de ingenieus vervlochten gitaren volgen het spoor van Slint, de vroege Notwist of de toegankelijkste Sonic Youth en de in tristesse en weemoed badende melodieën hebben een hoog Lou Barlow-gehalte. Vaak zit je dus te luisteren met een fikse krop in de keel.

De songs van Zoppo vertonen reliëf en diepgang, zijn knap uitgebalanceerd en geven ondanks de vertrouwd aandoende echo's blijk van een eigen identiteit. De plaat bevat geen enkel zwak moment, kent een slimme opbouw en verovert voor je het weet een vaste stek in je cd-speler. Wie van gitaren en muzikale finesse houdt, is bij Zoppo aan het goede adres. Luister maar naar pakkende liedjes als 'Zoppo is Finished', met de violiste van Seedling in een gastrol; het met trompet versierde 'The Sky is Full of It' en het onontkoombare 'Starlight Starbright'. Je begrijpt waar we heen willen: er wordt in de grachtenstad weer verdomd goede muziek gemaakt. (DS)

Zoppo, Les Aumonts, Transformed Dreams/Konkurrent.

drie jonge troubadours

Balsem op de ziel

Wie zijn dagen en, vooral, nachten afmeet aan de pulserende beats van techno, house of drum'n'bass, zal het afdoen als ouderwets, maar het ras der gevoelige troubadours-met-gitaar is nog lang niet uitgestorven. Daarom nemen we even drie jonge specimen onder de loep die veelbelovend genoeg zijn om in het oor te houden. De eerste, Richard Hawley, komt uit Sheffield en was jarenlang als gitarist actief bij bands als The Longpigs en Pulp. Nu hij ook zijn stem heeft ontdekt, blijkt vooral zijn liefde voor muziek uit de fifties, van Dean Martin tot de Everly Bros. Late Night Final staat volop in het teken van nostalie en romantiek, van elegante walsjes tot ouderwetse ballades over gebarsten liefde en verloren onschuld. 'Cheesy old-bloke music', noemt Hawley het zelf, maar ze is beslist niet zonder charme.

De Ier David Kitt huldigt op The Big Romance de David Gray-aanpak: melodieuze, akoestische songs, gelardeerd met elektronische beats, samples en studio-effecten. De man heeft een aangename stem die beurtelings doet denken aan James Taylor en Boudewijn de Groot en maakt snapshots van het stadsleven die omrand worden met trompet en clarinet. De catchy single 'You Know What I Want to Know' is terecht een radiohit-in-wording, maar ook de rest getuigt van gevoeligheid en intelligentie. Howie Beck tenslotte, is een Canadees die zijn debuut Hollow helemaal in zijn eentje inblikte. Dat deed hij vooral 's nachts in zijn appartement in Toronto, wat verklaart waarom zijn songs zo gedempt en intimistisch klinken. Beck maakt fraaie fluisterliedjes met wazige contouren, zoals 'Maybe I Belong' en 'I Won't Be Sorry', die in al hun kwetsbaarheid staan te glinsteren tussen die van Michael Penn en Roger McGuinn. Ze klinken verleidelijk en balsemend tegelijk. Howie Beck, een doe-het-zelver die er met eenvoudige opname-apparatuur in slaagt een plaat te maken die glansrijk ontsnapt aan het etiket lo-fi, heeft duidelijk ook talent als producer. En wie van zoveel markten thuis is, beschikt sowieso over een wissel op de toekomst. (DS)

Richard Hawley, Late Night Final, Setanta/Bertus.

David Kitt, The Big Romance, Blanco Y Negro/Warner.

Howie Beck, Hollow, Labels/Virgin.

hgh

Ouderwets frivool

Scandinavië roert zich weer. Håkon Gebhardt kennen we al jaren als de drummer van de Noorse formatie Motorpsycho, maar samen met zijn vriend Martin Hagfors vormt hij ook de ietwat geschifte Hagfors Gebhardt Hickstars, kortweg HGH. Het duo dat vorig jaar al verrassend uitpakte met Pignoise, omschrijft zijn huis-, tuin- en keukenmuziek als Trash Grass, al heeft die benaming meer met attitude dan met sound te maken. Ook Trash Grass & Love Songs is weer een heerlijk amusante vorm van huisvlijt, in drie dagen opgenomen in Gebhardts woonkamer met behulp van een tweesporenrecorder en een imposant arsenaal van akoestische instrumenten. Behalve gitaren, harmonica en allerlei rare percussietuigen spelen de heren ook banjo, ukelele, bouzouki, xylofoon, zingende zaag, kazoo en speelgoedpiano. Vaak levert dat lekker frivole liedjes op met heel veel ouderwetse country- en bluegrassinvloeden. Dat HGH gevoel voor humor heeft, is na beluistering van 'Country Chris', 'Damned Cat' en 'Detective Holds a Pillow' wel duidelijk. Maar met het op swampblues geënte 'Garbage in the Mud' of het meerstemmig gezongen 'Me & My Buddy' bewijzen Haffors en Gebhardt dat ze ook echt sterke songs in de vingers hebben zitten. HGH is volgende week te zien tijdens De Nachten in Antwerpen. Op tijd komen is de boodschap. (DS)

HGH, Trash Grass & Love Songs, Stickman.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234