Donderdag 23/01/2020

Schemergebied tussen liefde en haat

Greg Dulli van Afghan Whigs bewandelt nieuwe paden met Twilight Singers

John Hiatt

Crossing Muddy Waters, Sanctuary/BMG.

The Twilight Singers

Twilight, Columbia/Sony.

Tim Hutton

Everything, PIAS.

Urusei Yatsura

Everybody Loves, Oni/Konkurrent/Bang!

David Sylvian

Everything and Nothing, Virgin.

In Vlaanderen is hij nog altijd erg populair, maar op wereldvlak bekeken is de 48-jarige John Hiatt een cultfiguur gebleven. Aan de kwaliteit van zijn werk kan het niet liggen: de man is een uiterst getalenteerde en trefzekere songwriter, een haarscherpe observator en een begenadigde portrettist, die bovendien soms bijzonder gevat uit de hoek kan komen. Het feit dat zijn werk op het repertoire staat van coryfeeën als Bob Dylan, Emmylou Harris, Iggy Pop en BB King zegt al iets, maar de vaststelling dat Hiatt de beste uitvoerder van zijn songs blijft nog veel méér. Toch blijkt de zanger nog altijd een problematische verhouding met de muziekbusiness te hebben: na het teleurstellende en ietwat richtingloze Little Head werd zijn samenwerking met Capitol stopgezet en zo kwam het dat onze held, sinds het begin van zijn solocarrière in 1974, al voor de zesde keer bij een andere platenmaatschappij diende aan te kloppen.

Hiatt zit nu onder dak bij het kleine Sanctuary-label, maar erg veel lijken zijn nieuwe broodheren niet in hem te investeren. Zijn overwegend akoestische nieuwe cd werd immers opgenomen in slechts drie dagen, met slidegitarist-mandolinespeler David Immerglück en bassist Davey Faragher als enige begeleiders. Maar misschien moeten we daar wel blij om zijn, want Hiatts sobere, back to the roots-aanpak leidt op Crossing Muddy Waters andermaal tot voortreffelijke resultaten. Deze plaat is niet gemaakt met radio-airplay of verkoopcijfers in het achterhoofd: je hoort gewoon drie integere muzikanten aan het werk die trachten de songs, geboren op het drielandenpunt folk, blues en country, zo goed mogelijk te dienen. Dankzij ballads als 'What Do We Do Now', 'Take It Down' en 'God's Golden Eyes', zwierige feestnummers als 'Lincoln Town' en 'Gone', de kaalgeplukte blues van 'Mr Stanley' of het naar gospel neigende 'Lift Up Every Stone' is deze vijftiende langspeler van John Hiatt zijn puurste sinds Bring the Family en zijn beste sinds Perfectly Good Guitar. Daar mag op geklonken worden.

Drie jaar geleden, toen Afghan Whigs even stillagen door een conflict met hun toenmalige label, begon zanger Greg Dulli samen met enkele vrienden in New Orleans aan een nevenproject dat The Twilight Singers werd gedoopt. Daarvoor gebruikte hij songs die, gezien hun ingetogen aard en akoestische verpakking, voor zijn reguliere band minder geschikt leken. Toen Dulli door de Whigs werd opgeëist voor de opnamen van 1965 en de bijbehorende tournee, verdwenen de opnamen tijdelijk in de koelkast, maar nu is er dus eindelijk Twilight, een broeierige conceptplaat over het schemergebied tussen dag en nacht of tussen liefde en haat. Dulli laat zijn stem samenvloeien met die van Harold Chichester (zie: Howlin' Maggie) en Shawn Smith (Satchel, Brad), bedient zich van akoestische instrumenten (piano, sitar, strijkers en blazers) die worden verknipt, geloopt en gecombineerd met gesamplede beats. De laatstgenoemde manoeuvres zijn het resultaat van Greg Dulli's recente samenwerking met het Britse duo Fila Brazillia in Hull. De nummers klinken iets minder direct en gebald dan die van Afghan Whigs, maar bezitten ook in deze vorm nog altijd een forse dosis soul en sensualiteit. Redenen genoeg om deze Twilight Singers dringend aan een nader onderzoek te onderwerpen.

De Britse multi-instrumentalist Tim Hutton manifesteerde zich de jongste jaren als een creatieve duizendpoot: onder pseudoniemen zoals Vulva en The Soul Ascendants maakte hij punk, funk, acid house en ambient techno, maar nu hij zich van zijn eigen naam bedient gooit hij alle maskers af. Op zijn solo-cd Everything komt hij voor de dag als een mijmerende singer-songwriter die een beetje doet denken aan Perry Blake of de Thomas Dolby van 'I Scare Myself'. Centraal in het klankbeeld staan Huttons stem en akoestische gitaar, maar aan dat nu eens folky, dan weer jazzy geluid worden vervolgens strijkers, piano, bas, een fluisterende trompet, gruizige beats en bevreemdende flarden elektronica toegevoegd, zonder dat het resultaat ooit geforceerd aandoet. Everything is dan ook een plaat zonder zwakke momenten, die met absolute prijsbeesten als 'Wisdom & Pain', 'Eugene' en de close-harmonypop van 'Good to Know You' meedingt naar de trofee voor het debuut van het jaar. Urusei Yatsura is een lofi- en noisepopkwartet uit Glasgow dat zijn naam ontleent aan een populaire Japanse stripreeks, maar zich in muzikaal opzicht spiegelt aan de Amerikaanse underground. Op Everybody Loves Urusei Yatsura, de derde langspeler van het gezelschap, bewijzen de zangers-gitaristen Graham Kemp en Fergus Lawrie diverse idiomen onder de knie te hebben: van charmante rammelpop ('Eastern Youth', 'Thank You') tot gedeformeerde dramrock in de traditie van The Fall ('Silver Dragon'). Soms klinken ze dromerig à la Pavement ('Uji Bomb'), soms presenteren ze zich als een rechtlijnige variant op Sonic Youth ('Our Shining Path'). Yatsura's invloeden zijn nog altijd manifest aanwezig, maar de nummers zijn van hoog niveau en het groepsgeluid wordt er steeds toegankelijker op. Best een opwindend bandje, dat zich dringend eens moet komen aanmelden in een nabijgelegen concertzaal.

Na een lange stilte verraste David Sylvian vorig jaar met het serene Dead Bees on a Cake. Tijdens interviews beloofde hij toen ook een retrospectieve compilatie en die is vanaf heden officieel verkrijgbaar. Everything and Nothing is een dubbel-cd met 29 tracks die voornamelijk 's mans solocarrière vanaf 1982 en zijn projecten met Ryuichi Sakamoto, Robert Fripp, Rain Three Crow en Alesini & Andreoni belichten. Zeven nummers verschijnen hier voor het eerst: outtakes van zijn jongste plaat, maar ook songs die om uiteenlopende redenen geen plaats vonden op Gentlemen Take Polaroids (toen nog met Japan) of Secrets of the Beehive. Enkele oudere nummers werden voor de gelegenheid hermixt of zelfs opnieuw ingezongen, zodat deze collectie niet alleen interessant is voor het publiek dat Sylvian nauwelijks kent, maar ook voor fans van het eerste uur. Dat er veel essentiële songs ontbreken is onvermijdelijk. Een goed excuus om Sylvians andere platen (nog) eens op te diepen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234