Donderdag 18/08/2022

'Schaamhaar of geen schaamhaar, dat is een kwestie van smaak'

Met hun debuut Dumb & Dumber en vooral met There's Something about Mary zetten de gebroeders Farrelly zichzelf op de kaart als makers van baldadige tienerkomedies met een hoge shockfactor. Met The Heartbreak Kid laten Bobby en Peter zien dat goede smaak nog altijd niet hoog op hun prioriteitenlijstje staat.

door Jan Temmerman

Het verhaal van The Heartbreak Kid laat zich perfect samenvatten door een van de reclameslogans: 'Hij wachtte zijn hele leven om te trouwen. Jammer dat hij niet één week langer gewacht heeft.' Eddie (Ben Stiller) is veertig en vrijgezel. Dan valt hij halsoverkop voor de mooie, blonde Lila (Malin Akerman). Ze trouwen. Maar tijdens hun huwelijksreis merkt Eddie dat hij zijn kersverse bruid nog niet echt goed kent. En dan ontmoet hij ook nog eens Miranda (Michelle Monaghan).

De Farrellykomedies lijken soms ontsproten aan het brein van twee overjaarse, door hormonen geteisterde pubers, maar in werkelijkheid zien de gebroeders Bobby en Peter eruit alsof ze die wilde jaren al lang achter zich hebben gelaten. Niet dus.

Hebben jullie soms last van het Peter Pansyndroom?

Peter Farrelly: "Het is zeker niet zo dat we een bewuste inspanning doen om niet op te groeien. Ik heb net Superbad (recente tienerkomedie én hit van regisseur Greg Mottola, JT) gezien. Dat is geschreven voor zestienjarigen, maar ik kan daar nog altijd hysterisch om lachen. It still kills me. Het is gewoon onze soort humor."

De originele film, uit 1972, werd geschreven door Neil Simon en daarin was de humor toch ietwat gesofistikeerder.

Peter: "Oh, als Neil Simon gesofistikeerd is, dan ben ik ook een fan van dat soort humor. Wat de filmgeschiedenis betreft, zijn we opvallende analfabeten. Het zal je verbazen wat wij allemaal niet gezien hebben. Men vergelijkt ons soms met filmmakers van wie wij nog nooit gehoord hebben. Iemand vroeg mij onlangs wat volgens mij de meest overschatte film was en de eerste titel die mij te binnen schoot, was Debbie Does Dallas. Dat is wel oké, maar ik heb al veel betere pornofilms gezien."

Klopt het dat jullie op voorhand beseften dat The Heartbreak Kid in Amerika een R-rating, van restricted, zou krijgen?

Bobby Farrelly: "Dat had met het onderwerp te maken: een man die tijdens zijn huwelijksreis achter een andere vrouw aanzit. Dat is natuurlijk vragen om seksueel getinte grappen. Het was al van Me, Myself & Irene (met Jim Carrey uit 2000, JT) geleden dat we nog een R-rated film hadden gemaakt en we vonden dat het tijd werd om dat nog eens te doen. We waren echt blij dat we terug waren in dat territorium. Het werkt bevrijdend: je kunt nog eens dingen doen die anders onmogelijk zijn."

Dit is jullie eerste remake.

Peter: "Dat maakt eigenlijk minder verschil dan je zou denken omdat wij de scenario's van onze films vaak zelf herschreven hebben. Neem There's Something about Mary, dat was een scenario dat Ed Decter en John Strauss zo'n tien jaar eerder geschreven hadden, maar niet verfilmd kregen. Wij lazen dat scenario, vonden het interessant en hebben het toen herschreven. Bij The Heartbreak Kid was het vooral zaak om die film uit 1972 een update te geven. In de seventies waren er een heleboel dingen waar men toen mee wegraakte, maar die nu niet meer zouden kunnen. En omgekeerd. Een voorbeeld: expliciete seksscènes in een komedie waren toen absoluut not done. Voor dat soort scènes moest je een film als Last Tango in Paris draaien. En omgekeerd werd er toen minder moeilijk gedaan over raciale grappen.

"Wat we hier ook gedaan hebben, is het uitgangspunt op zijn kop zetten. In de originele film is de man getrouwd met een nogal mollige vrouw en dan komt hij de prachtige Cybill Shepherd tegen. In onze versie laten we hem eerst trouwen met een meisje dat eruitziet als een supermodel. En als hij dan op huwelijksreis vertrekt, realiseert hij zich dat mooie looks niet voldoende zijn, dat er ook nog iets anders is. Toch wel een belangrijke verandering."

Acteurs en actrices die met jullie hebben gewerkt hebben, vertellen vaak dat de sfeer op de set van een Farrellyfilm erg uitgelaten is. Worden ze contractueel verplicht om dat te zeggen?

Bobby: "Neen, ze doen dat volledig uit vrije wil. (lacht) Maar het is wel een bewuste tactiek van ons om ervoor te zorgen dat iedereen, inclusief de crew, zich goed amuseert. Dat heeft echt een invloed op het werk. De humor wordt dan ook beter. Af en toe zijn er natuurlijk spanningen: soms zijn het lange dagen of te veel dagen na elkaar. En af en toe verloopt een opname niet zoals gepland. En dan beseffen we meteen dat daaraan iets gedaan moet worden."

Peter: "Onze stelregel voor als er spanning in de lucht hangt, is: 'Let's throw a party!' Ik méén het! Na een stresserende dag gaan we naar de kroeg om ons te bezatten. En we passen de draaitijden aan. In plaats van om zeven uur 's morgens beginnen we dan 's anderendaags om tien uur. Dat is belangrijk."

Bobby: "Anderzijds is het ook zo dat sommige van onze beste gags helemaal niet grappig zijn op het moment dat wij ze draaien. Neem de scène waarin Matt Dillon mond-op-mondbeademing geeft aan de hond in There's Something about Mary. Dat was een draaidag waaraan maar geen einde leek te komen! Het is pas na de montage, met de muziek en de klankeffecten erbij, dat het grappig werd. Of neem de scène met de sneeuwbal in Dumb & Dumber. In de film is ze hilarisch, maar het is in de verste verte niet grappig als je ze keer op keer opnieuw moet draaien om ze helemaal juist te krijgen. Op zo'n moment zit een groot deel van de crew zich gewoon stierlijk te vervelen. Maar er zijn andere momenten, zoals de wilde en toch wel zeer acrobatische vrijscène van Lila in deze film, waarbij iedereen op zijn lip staat te bijten om toch maar niet in lachen uit te barsten en de opname te verknallen."

Jullie hechten veel belang aan testvisies.

Peter Farrelly: "We draaien scènes die we zelf grappig vinden. Maar of ze ook in de film zullen werken, weten we pas nadat we ze aan een publiek hebben getoond. Daarom zijn testscreenings zo belangrijk. Soms wordt er bij een grap zo hard en zo lang gelachen dat een belangrijk stukje dialoog plots onverstaanbaar wordt. Dat moeten we dan aanpassen. Dat is een goed probleem. (lacht)"

Bobby Farrelly: "Het is eigenlijk heel eenvoudig: als het publiek lacht, is het funny en als er niet gelachen wordt, is het niet funny. Daar ligt ook de grens van wat wij willen en kunnen tonen. Neem opnieuw het voorbeeld van die sneeuwbalscène in Dumb & Dumber. In de eerste versie kreeg zij die sneeuwbal in haar gezicht en was er een heel klein beetje bloed zichtbaar. Het publiek dacht: zij is gewond, gedaan met lachen! Met de computer hebben we dat bloed weggewerkt. Resultaat: er leek geen einde te komen aan het gelach."

Uit de lectuur van de persmap heb ik toch weer een nieuw woord geleerd, merkin. Dat is blijkbaar wat we te zien krijgen in de scène waarin Lila op de rug van Eddie plast als drastische remedie tegen de kwallenbeet. En daarbij een indrukwekkende bos schaamhaar laat zien.

Bobby: "Ja, een merkin is een soort haarstukje voor de vrouwelijke schaamstreek. Ik draag er op dit moment zelf ook één. (lacht uitbundig)"

Peter: "Dat bestaat echt. Er is een soort aandoening waarbij men geen schaamhaar heeft en dan kan zo'n pubic wig uitkomst bieden. Nu vinden sommigen de afwezigheid van schaamhaar juist stijlvol, maar dat is niet altijd zo geweest. Ach, het is gewoon een kwestie van smaak."

The Heartbreak Kid speelt sinds deze week in de Vlaamse bioscopen.

Bobby Farrelly:

Sommige van onze beste gags zijn helemaal niet grappig op het moment dat wij ze draaien

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234