Woensdag 30/09/2020

Scala ‘Nu kan ik tenminste zeggen dat ik op Johnny Depp gelegen heb’

Het is vier uur in de namiddag en de zon van San Francisco brandt blaren. Steven Kolacny (41) slentert in het gezelschap van een handvol Scala-zangeressen The Independent binnen, een rockclub in het hartje van de stad waar getuige de foto’s backstage ook Beck, Black Eyed Peas en The White Stripes hun eerste stappen hebben gezet. Op de deur plakt een affiche van Scala & Kolacny Brothers, zoals het Aarschotse gezelschap in de Verenigde Staten gelanceerd wordt. De eerste cd is hier pas uit, maar de reacties zijn onverhoopt positief. Dat is geen peptalk. ‘Creep’, de eigenzinnige bewerking van de Radiohead-classic waarmee ze hier de aandacht hebben getrokken, stond vorige week nog op 22 in de Amerikaanse iTunes charts. En vorige maand gooide Scala al hoge ogen op het prestigieuze South By Southwest-festival in Austin, Texas. Dat festival, waar zowat iedereen die wat voorstelt in de muziekindustrie nieuw talent komt ontdekken, is van cruciaal belang, en de groep heeft er een bijzonder goeie beurt gemaakt. Het optreden heeft heel wat teweeggebracht, en daarmee is de pil die Scala in februari te slikken kreeg alweer helemaal verteerd. Toen was Scala lang in de running om samen met Cee-Lo Green op te treden tijdens de openingsceremonie van de Oscars in Los Angeles. Onbetaalbare publiciteit, maar het plan viel te elfder ure in het water. “Jammer, maar geen ramp”, vindt Steven. “Er gebeuren momenteel zoveel dingen tegelijk rond Scala dat het bijna ondankbaar zou zijn om nu nog wakker te liggen van die Oscars. Ik bedoel maar: we hebben onlangs een lang interview mogen geven op een belangrijke Amerikaanse radiozender waar op dat moment - het was ochtend - 12 miljoen mensen naar luisterden. De week nadien steeg onze cd van plaats 688 naar 7 in de verkooplijsten van Amazon. Dat is al bij al belangrijker dan het feit of ik Cee-Lo Green een hand heb mogen geven.”

Hygiëne op de bus en daarbuiten

De Kolacny’s zijn voor hun Amerikaanse avontuur niet over een nacht ijs gegaan. Ze hebben een platencontract getekend bij het machtige Warner, dat anderhalf miljoen dollar investeert, en deze tournee voor een belangrijk gedeelte prefinanciert. Nog belangrijker is Marty Diamond, die de boe-kingen van Scala verzorgt. Diamond is een machtig en gerespecteerd figuur: hij heeft honderden artiesten onder zijn hoede, waaronder wereldsterren als Coldplay, Joni Mitchell en Sigur Rós. “Hij heeft zelf aangeboden om voor ons te werken”, zegt Steven. “Maar natuurlijk doet hij dat niet voor onze mooie ogen. De boel moet renderen.” Ook daarom heeft Scala sinds kort een manager, de minzame Nederlander Maurice Keizer, die in een vorig leven de belangen van David Copperfield behartigde en de Amerikaanse markt op zijn duimpje kent. “Wie in Amerika wil doorbreken heeft twee dingen nodig”, zegt Steven. “Connecties. En de goesting om héél hard te willen werken.”

Inmiddels is ook Stijn Kolacny (37) gearriveerd. Hij reist samen met zijn vrouw Lokke, die ook deel uitmaakt van het koor, en hun twee jonge kinderen in een aparte woonwagen, samen met een eigen chauffeur en een kindermeisje. Voor de ingang van The Independent wordt hij aangeklampt door een gezin waarvan de jongste, een meisje van elf, tranen met tuiten staat te huilen. Het kind wil vanavond dolgraag naar de show komen kijken, maar aangezien in de zaal ook alcohol wordt geschonken, zijn fans onder de eenentwintig niet toegelaten. Een probleem. “Als we haar toch binnenlaten riskeert de zaal haar vergunning kwijt te raken, dus dat kunnen we moeilijk maken”, vindt Stijn, maar een wet zou geen wet zijn als er geen mouw aan te passen viel. Tijdens de soundcheck is de bar nog dicht, en dus krijgt het meisje meteen een gratis privéconcert cadeau. Bovendien mag ze met de hele groep op de foto. Het optreden ’s avonds is een beetje vreemd. Er komen een goeie tweehonderd mensen opdagen - waaronder een griezelige, alsmaar dronken wordende Duitser - en het publiek blijkt wat ouder dan voorzien. Op de koop toe kunnen de visuals waar Scala mee tourt vanavond niet geprojecteerd worden. Maar niettemin zet iedereen zich in, en blijken de ingestudeerde grapjes waarbij Stijn op de kap van zijn broer zit (“de eerste twee nummers waren van Steven, maar vanaf nu gaan we echt goeie muziek spelen”) prima aan te slaan bij het Amerikaanse publiek.

Nog diezelfde nacht wordt er naar Los Angeles vertrokken. Twee bussen met drieëntwintig meisjes en een handvol mannen die tot de vaste crew behoren: het is een heel andere manier van touren dan de meeste meisjes gewend zijn. En in tegenstelling tot vroeger heerst er een ontzagwekkende discipline in de groep. “Voor we vertrokken zijn er een paar afspraken gemaakt”, zegt Katrien (27), die al van meet af aan deel uitmaakt van Scala en er nu samen met haar twee jongere zussen opnieuw bij is. “Eigenlijk is het simpel: we mogen allemaal onze zin doen, op voorwaarde dat we ’s avonds goed bij stem zijn. Als er tot een gat in de nacht wordt gedronken en gefeest, of een van ons gaat zo zwaar uit dat ze de dag nadien het concert mist, dan wordt dat absoluut niet gewaardeerd. En er zijn ook wel wat regels opgesteld voor op de bus. Dat is per slot van rekening een maand onze thuis. Dus: geen natte handdoeken laten rondslingeren, want dat begint meteen te stinken. Eten dat kan rotten moet er ook meteen weer uit. En: tenslotte: wel pipi op de bus, maar geen grote boodschap. Er is in elke stad ook een hotelkamer geboekt, zodat we ons kunnen wassen.”

Queens Of The Stone Age

De avond nadien voegen we ons in Los Angeles weer bij het gezelschap. Steven Kolacny stuurt een sms’je met de boodschap dat hij samen met de rest van Scala op ons wacht in The Stinking Rose, een restaurant dat zich - je kunt het zelf niet verzinnen - in lookgerechten specialiseert. Het vooruitzicht wekt niet meteen de eetlust op, maar de zaak blijkt een instituut in LA. De sfeer zit er goed in, ook al omdat de meesten aan tafel al goed aan de wijn hebben gezeten. In die mate zelfs dat ‘the rowdy Belgians’ een paar uur later de zaak eigenhandig sluiten. De meisjes liggen dan al onder de wol - er is voor de gelegenheid een hotel gehuurd - maar Steven heeft nog wel zin in een laatste glas. Meteen een goede gelegenheid om een tussentijdse balans op te maken. “Het doet deugd om opnieuw in kleine zaaltjes te staan. Gemiddeld komen er elke avond tweehonderd, tweehonderdvijftig mensen kijken, en we moeten hard ons best doen om die te overtuigen. Want hier kan het niemand wat schelen wat we in België, Frankrijk of Duitsland verwezenlijkt hebben. De meesten weten die landen niet eens liggen. Elke stad die we binnenrijden is nieuw, en we hebben geen enkele referentie. Het publiek kent alleen ‘Creep’; het heeft geen flauw benul van ons verleden. Een pluspunt. Wat we nu meemaken in Amerika doet me terugdenken aan de begindagen in Duitsland. Daar hebben we ook de verwondering van het publiek moeten overwinnen. De eerste reactie was ook: wat doén die eigenlijk? Rocknummers bewerken voor een meisjeskoor? Raar. Terwijl we daar nu een hondstrouw publiek hebben. Sommige mensen zijn daar al negen keer komen kijken. Hier moeten we alles nog opbouwen. Als morgen de hele zaal ons de rug toekeert en het halverwege het optreden aftrapt, zullen we snel uitgezongen zijn.”

De ochtend nadien loopt om kwart voor zeven de wekker af. Het wordt een cruciale dag in het Amerikaanse verhaal dat Scala op dit moment schrijft, met eerst een televisieoptreden in de populaire talkshow van Conan O’Brien, en vanavond een concert in El Rey, waar zowat elk groot filmhuis in Hollywood een musical supervisor op de guestlist heeft gezet. In de opnamestudio’s van Warner is O’Brien zelf nergens te bekennen. Scala brengt ‘Creep’ in een versie waar zorgvuldig elke ‘fuck’ is uitgehaald. De opname zou in eerste instantie al vanavond op antenne gaan, maar ter elfder ure heeft zich een andere groep aangeboden voor de televisieshow, waardoor Scala pas een paar dagen later op antenne zal komen. Wanneer duidelijk wordt dat die mysterieuze andere band Queens Of The Stone Age is, neemt de opwinding nog toe. Ook actrice Emma Thompson zit in de uitzending. Aan sterren geen gebrek. Stijn Kolacny, van nature niet gemakkelijk uit zijn lood te slaan, geeft toe dat hij zenuwachtig is. “Nooit gedacht dat ik hier zou mogen staan. Onze eerste keer op de Amerikaanse televisie, en al meteen in een van de populairste programma’s in de States. VRT-correspondente Greet De Keyser is er ook. Door een wonderlijke speling van het lot blijken de Kolacny’s vroeger in Aarschot nog haar overburen te zijn geweest. “Hun vader had een dokterspraktijk, en wanneer ik bij hem in de wachtkamer zat, kon ik hen een verdieping hoger horen repeteren.”

Na de opnamen is er tijd voor een beetje toerisme, en trekken we met een handvol meisjes naar Hollywood Blvd, waar de Walk of Fame ligt. Natasja Vranckx (26) zingt inmiddels al negen jaar bij het koor, en vraagt zich af of zo’n ster op de bekendste straat van Hollywood voor Scala tot de mogelijkheden behoort. “Scala en Kolacny Brothers is sowieso te lang om op een tegel te passen. Maar goed: zolang ze er niet Youthchoir Scala van maken ben ik allang content. Ik bedoel: wij zijn toch al echte vrouwen intussen. Onze borsten zijn vol- groeid.” Sofie (24), de jongere zus van Katrien, kijkt haar vriendin aan, en checkt even in haar eigen T-shirt om die stelling te controleren. “Ik hoop dat er bij mij nog een beetje bijkomt.”

We gaan op zoek naar de ster van Johnny Depp, en op weg ernaartoe komen we te weten dat pancakes eten voor een optreden niet collegiaal is (“toch niet voor de zangeressen die op de achterste rij staan”) en dat Lynn (22) gisteren tijdens het shoppen Thuis-actrice Marleen Merckx heeft gespot (“Ze was al blij dat we haar niet Simonneke noemen, terwijl ik zelfs wist dat ze een dochter heeft die Britt heet, maar dat moet je niet opschrijven”). Onderweg worden we aangeklampt door would-be acteurs die, vermomd als Superman, de Hulk of Michael Jackson - of een combinatie van die drie - de toeristen wat geld proberen af te troggelen. Wanneer ze de ster van Johnny Depp ontdekt hebben raakt er links en rechts een hormonenspiegel verstoord. Allemaal draperen ze zich op de tegel, en Lies (21) - tot op dat moment de stilste van het gezelschap - komt helemaal los. “Nu kan ik tenminste zeggen dat ik echt op Johnny Depp gelegen heb.”

De show vanavond vindt plaats in El Rey, één van de mooiste art deco concertzalen van Los Angeles. Pluchen zetels, kroonluchters aan het plafond en een agenda waar de voorbije weken ondermeer Emmylou Harris en Neil Finn aangekruist stonden. Het volk stroomt al binnen wanneer Steven aan de tourbus naast de zaal nog een pintje staat te drinken. De kleedkamers zijn er niet op voorzien om zoveel volk te ontvangen, en dus kleden de meisjes zich in de bus om. Een paar minuten voor het optreden begint komen we Stijn tegen, die op zoek is naar een coffeeshop. “Ik kan echt niet aan een concert beginnen zonder een tas koffie.” De meeste artiesten willen vlak voor de show met rust worden gelaten. Ze zonderen zich af en proberen hun zenuwen te bedwingen. Maar bij Stijn is er vlak voor wat ongetwijfeld één van de belangrijkste optredens uit vijftien jaar Scala wordt geen spoor van stress te bekennen. Vijf minuten nadat hij in de Starbucks nog een latte stond te bestellen stapt hij zonder te verpinken het podium op. Het wordt een uitstekende show, en het publiek - zoals gezegd: veel invloedrijk volk uit de film- en televisie-industrie - reageert euforisch. Een goed teken, want gezien de muziek van Scala niet meteen binnen de gangbare radioformats past, is het de bedoeling om op zoveel mogelijk soundtracks te geraken. In het geval van The Simpsons is dat al gelukt - hun versie van ‘Creep’ wordt gebruikt in een aflevering ergens in augustus volgend jaar - maar stiekem hopen ze ook de supervisor van de Twilight-films over de streep te trekken. Hij was er alvast vanavond, dus de belangrijkste stap is gezet.

Na het optreden moeten de meisjes handtekeningen uitdelen, en worden er vlot cd’s verkocht. Sam en Dina, een Amerikaans koppel dat Scala via The Social Network heeft ontdekt, kunnen hun geluk niet op. “We dachten dat we helemaal naar Europa moesten gaan om hen live te kunnen zien, en plots bleken ze gewoon door de States te touren. Ongelofelijk. Ze zingen als engelen.” Sam pinkt een traan weg. “Ik heb daarnet ook al moeten wenen. Ik vond het zo ontroerend, zo hartverscheurend mooi. Scala is compleet uniek.”

Op de foto met Danny DeVito

Voor Natasja en Sofie blijft het wennen aan de heftige reacties van het publiek. “Ze kijken op een heel andere manier naar ons dan dat wij naar onszelf zien”, zegt Sofie. “Als we hier met mensen praten is het altijd van ‘Oh my god’ en ‘You’re so great’ en ik betrap mezelf erop dat ik daar al helemaal in mee ga. Maar wees gerust: we kunnen alles relativeren.” Voor Natasja voelen de handtekeningsessies raar aan. “In België moeten we dat nooit doen, terwijl ze hier na de concerten staan te drummen voor zo’n krabbel. Vandaag was er iemand die vijf uur gevlogen had om ons te kunnen zien. Een andere fan was speciaal uit Singapore gekomen. Dat blijft toch een beetje surrealistisch. Een maand geleden dacht ik nog: het is een absurd idee dat we in Amerika ooit iets zouden kunnen betekenen. Maar de reacties van het publiek zijn ongelofelijk. Dit zou echt heel groot kunnen worden. Ik heb zelfs al groupies intussen. Gisteren schreef iemand op onze Facebookpagina dat hij tijdens het concert in Portland verliefd op me was geworden. En de dag voordien had ik ook al een lange mail van een zekere Juan uit Peru. Leuk, die aandacht. Al is het bizar om na al die jaren bij Scala plots fanmail te krijgen. Enfin, schrijf toch maar dat ik mijn vriendje mis.”

De bussen staan vertrekkensklaar. Het is opnieuw flink na middernacht, en dit keer gaat de rit gaat naar Indio, een oase in het midden van de Californische woestijn. Daar staan Scala & Kolacny Brothers morgen tussen supersterren als Kings Of Leon, Cee-Lo Green, Lauryn Hill, Robyn en Kele op de affiche van Coachella, qua omgang en affiche zowat het Amerikaanse equivalent van Rock Werchter. Maar, zo kunnen we ter plekke vaststellen, net iets gemoedelijker georganiseerd, en vooral ook iets mooier gelegen. Het artiestendorp bestaat uit stijlvolle trailers, die elk een mooi afgebakend voortuintje hebben. Kele ligt te zonnen, Robyn is in de vroege namiddag al behoorlijk tipsy, en wanneer Natasja de wereldberoemde acteur Danny DeVito in de gaten krijgt, stapt ze er samen met een handvol meisjes meteen op af. Ze maken voor het weekblad Story een fotoreportage van hun Amerikaanse tournee, dus een excuus om samen op de foto te gaan is gauw gevonden. DeVito, in levende lijve nog kleiner dan je zou denken, toont zich gecharmeerd door de aandacht van zoveel jonge vrouwen, en belooft te komen kijken.

De rest van de dag doen de meesten het rustig aan. De temperatuur loopt op tot 43 graden, dus er wordt geschuild in de schaduw van een partij palmbomen aan de oever van de prachtige vijver waarmee de backstage wordt afgezoomd. Steven ligt er ook. Tijd om de vraag te stellen die gesteld moet worden: waarom staat Scala op twee van de belangrijkste Amerikaanse festivals en debuteren ze langs de grote poort bij Conan O’Brien, maar zijn ze niet welkom op de podia van Pukkelpop en Rock Werchter? De pianist moet erom lachten. “Daar lig ik echt waar niet wakker van. Al vind ik het wel ironisch dat hetzelfde Live Nation dat Rock Werchter heeft opgekocht in Amerika wel met ons werkt. We hebben in Nederland op Lowlands gestaan, maar op Pukkelpop, wat toch vergelijkbaar is, moeten ze ons niet. Meer nog: ik las onlangs dat Pukkelpop-programmator Eppo Jansen elk jaar naar alle Belgen op South By Southwest gaat kijken, maar dit jaar bleef hij thuis want Scala interesseerde hem niet. Mij niet gelaten: ik ga omgekeerd ook niet naar Texas om Eppo Jansen te zien. Maar ik stel wel vast dat festivalorganisatoren in het buitenland iets breeddenkender zijn. Ach, laat mij maar als toerist naar Rock Werchter gaan. Ik woon in Aarschot, dus ik kan er met de fiets naartoe. Bovendien ben ik chauvinist genoeg om dat het schoonste festival ter wereld te blijven vinden. Daarvoor hoeven we er zelf niet eens te staan. Misschien dat ik anders zou redeneren mocht Scala geen carrière in het buitenland hebben. Maar meteen na Amerika staat er alweer een tournee door Duitsland op het programma. Nadien volgt Londen, en er zijn nog een paar grote Engelse festivals geïnteresseerd. Volgend jaar zitten er grote tournees in Spanje, Portugal en Australië aan te komen. Kortom: ik ben gelukkig.”

Scala is vanavond afsluiter in de Gobi-tent. Knap voor een voorlopig nog relatief onbekende groep maar ook, zo blijkt, een vergiftigd geschenk. Niet zozeer omdat de meisjes tegelijk met The Chemical Brothers het podium op moeten, maar wel omdat de Britse dance-act aan zo’n oorverdovend volume speelt dat het geluid van Scala er zelfs op de eerste rijen totaal door overstemd wordt. De meisjes en de broers geven zich voor wat ze waard zijn, maar het is een ongelijke strijd, en na afloop is de sfeer bedrukt. “We hebben onszelf niets te verwijten”, vindt Stijn. En ook Steven weet dat er in deze omstandigheden geen eer aan het concert te behalen viel. “Het was alsof ik het geluid van een straaljager in mijn oortjes kreeg gepompt. Nooit meegemaakt: een volledig concert kunnen volgen van een andere groep, terwijl je er zelf ook één aan het geven bent. En ik die dacht dat ik niet kon multi-tasken.” Manager Maurice probeert de zaken wat te relativeren. Het concert is namelijk ook live gestreamd, en op die opname zijn de bonkende beats van het hoofdpodium zorgvuldig weggefilterd. Bijgevolg zijn de reacties via Twitter eensluidend positief. “Zonde voor de mensen die vandaag voor het podium stonden, want die hebben niets gehoord. Maar wie via internet geluisterd heeft, vond het goed. En die zijn met veel meer. Bovendien: wat telt is dat Scala hier op de affiche heeft gestaan. Dat oogt goed op het cv.” Stijn weet dat de manager gelijk heeft. “Het ergste is dat ik de Chemical Brothers een verdomd goeie groep vind. Alleen: het zal nu toch even duren voor ik er nog eens een cd van zal kopen.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234