Vrijdag 07/08/2020

Savages Silence Yourself

"Oh chérie, can you tell I took a beating tonight? And that was the best I ever had". Met 'Hit Me' van Savages krijgt masochisme een ambassadrice. Vrouwen slaan we niet meer sinds de kleutertuin, maar dit rondje Savages slaan we evenmin af. De postpunk van dit vrouwelijke viertal houdt het midden tussen Joy Division, The Birthday Party en Siouxie Sioux. Daardoor krijgt Silence Yourself een jakkerende hartslag mee, en inkt in de bloedbaan. Frontvrouw Jehnny Beth toont zich dan weer een speelbal van angsten en driften. Laat u gerust vertrappelen door dit loslopend wild. (Matador)

Speelt 13/5 op Les Nuits Bota

Ghostface Killah & Adrian Younge

Twelve Reasons to Die

Een gedroomde samenwerking: Ghostface Killah, wellicht de meest getalenteerde rapper van Wu-Tang Clan, en Adrian Younge, een producer die met deze Twelve Reasons to Die aan zijn derde topplaat in twee jaar zit. Ghostface vertelt in knotsgekke rhymes een verhaal dat smeekt om een verfilming door Quentin Tarantino: een mix van maffia-epos, B-filmhorror, blaxploitation en superheldenstrips. Ook Younges productie kan zo mee naar het witte doek: live ingespeelde grooves die het beste van Shaft-achtige soul en Morricone-soundtracks verenigen. Damn right. (V2)

The Child of Lov

The Child of Lov

Cole Williams werd geboren in West-Vlaanderen, maar is getogen in Amsterdam. Dankzij Damon Albarn, rapper Doom en de entourage van Gnarls Barkley wordt hij vandaag opgewaardeerd tot Wunderkind. Geen hol geblaat: The Child of Lov versmelt funk, soul en hiphop tot muntfrisse pop. Zijn bizarre stem vergt gewenning, maar daarna begrijp je waarom 'L-O-V' staat voor light, oxygen en voltage. Deze plaat is zuurstof voor de oren, licht voor de ziel en zet je heupen onder hoogspanning. (Domino)

She & Him

Volume 3

"I could have been your girl", smacht Zooey Deschanel (she) op dit vierde She & Him-album, en op slag worden onze knieën week. Nog altijd is liefde de bron van veel smart, maar ze wordt o zo luchtig, met een meisjesachtige onschuldigheid bezongen dat wij met plezier ons hart weer laten breken. En als het echt te erg wordt, zetten we gewoon onze coolste sixtieszonnebril op. Net als M. Ward (him), die opnieuw tekent voor een vlekkeloze retroklank. (Domino)

Primal Scream

More Light

Op dertig jaar tijd laafde Primal Scream zich zowel aan flowerpower, acid house, dub als jakkerende rock-'n-roll. De draaideurpolitiek van de Schotse groep, met talloze ledenwissels, zat daar voor veel tussen. Heel wat stijlen worden nu gerecupereerd op More Light, dat zowel monter als trippy klinkt, maar rijke arrangementen laat primeren op de furie van weleer. Kevin Shields van My Bloody Valentine kreeg een gastrol als gitarist, Robert Plant zingt de blues mee en Bobby Gillespie zingt als een angry young man. Sterke plaat. Géén onmisbare plaat. (First International)

Mark Lanegan & Duke Garwood

Black Pudding

Een olijke flurk is Mark Lanegan nooit geweest, maar zijn samenwerking met de Britse multi-instrumentalist Duke Garwood klinkt zelfs voor hem aardedonker. Er is amper percussie, Garwood houdt de begeleiding erg minimaal en Lanegan gromt teksten vol oudtestamentische doom and gloom. Net als op zijn solo-cd's uit de jaren 90 laat Lanegan je wegglijden in wanhoop, en dat klinkt best beklemmend. Maar wat variatie - pakweg een zanglijntje van Isobel Campbell of een keer rücksichtslos rocken - had de plaat beter verteerbaar gemaakt.

(Ipecac)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234