Vrijdag 23/07/2021

Satisfaction in Schaarbeek

Volgend weekend worden de foto's tentoongesteld die Herman Selleslags in 1966 maakte toen de opzienbarende rockband The Rolling Stones in Schaarbeek optrad. Tiener en fan van het eerste uur Marc Didden slaagde er destijds niet in om tussen de uitzinnige massa een glimp van zijn helden op te vangen, en geld voor een ticket had hij ook niet. Maar een memorabele dag werd het toch. Met dank aan een tennisracket én de unieke foto's.

Welja, de foto's van Herman Selleslags bewijzen het: de Stones zijn in de lente van 1966 langs geweest in Schaarbeek en dit om hun beroep uit te oefenen: de beste rock-'n-rollgroep aller tijden zijn.

Enkele uren tevoren waren ze met een Sikorsky-hefschroefvliegtuig van Sabena geland op de Heliport die zich vlak naast de grote Citroëngarage bevond, aan het IJzerplein.

Of ze van Engeland kwamen, dan wel van Zaventem, heb ik nooit kunnen achterhalen. Maar ik vond het wel passend dat Goden - want dat waren ze wel degelijk - uit de hemel zouden neerdalen in mijn stad die destijds, ik moet dat toegeven, op muzikaal vlak nog een beetje in de jaren vijftig vertoefde.

Ik was erbij, bij die landing, omdat ik hoopte dat ik de handtekeningen van Mick Jagger, Keith Richards, Brian Jones, Bill Wyman en Charlie Watts in mijn schoolagenda zou kunnen laten terechtkomen, daar waar ook al de trotse signatuur van Françoise Hardy prijkte, nadat ik die Parijse prinses eens tegengekomen was in de Galeries Saint Hubert.

Maar het was er te druk, op die Heliport.

En ik was te klein en te schuchter.

En er waren te veel flikken (genre Quick & Flupke, met van die witte bolhelmen, zwarte capes en getrokken matrakken) in de buurt en de Stones werden één voor één in wachtende limousines gestoken die meteen werden wegreden, met gierende banden...

Tweehonderd frank

Naar Schaarbeek, natuurlijk, waar hun instrumenten al stonden te wachten en duizenden ongeduldige fans die tegen wel zeker tweehonderd harde Belgische franken een kaartje bemachtigd hadden voor het recht op toegang tot dat wonderbaarlijke Sportpaleis dat daar stond te blinken waar nu die nog altijd indrukwekkende Brusilia-toren staat .

Ik brandde van verlangen om erbij te zijn, maar 200 frank was het equivalent van tien keer mijn zondagsgeld en bovendien zou ik daarvan, als ik ze al had, ook tenminste drie Decca-singles hebben kunnen kopen van The Rolling Stones, vrienden voor het leven. Dat heb ik ook gedaan, maar ik heb er tién gekocht, omdat ik net zo lang wachtte tot die singles uit de mode waren en ik ze dan voor 19 frank het stuk kon kopen bij de Priba aan de Hallen.

Onzichtbare engel

Eén lang verhaal om u een bekentenis te doen: nee, ik was er niet bij, bij de Stones in het Sportpaleis.

Tenminste niet fysiek. Maar geestelijk natuurlijk wel.

Terwijl het concert bezig was, stond ik het thuis voor de spiegel mee te spelen. 'Tell Me', 'Come On', 'Route 66' en vooral het splinternieuwe '(I Can't Get No) Satisfaction': ze swingden als de beesten uit het tennisracket dat toen mijn gitaar uitbeeldde.

Ik nam het uitbundige applaus gretig in ontvangst en nog eer de laatste 'bravo' klonk, had ik de intro van de volgende hit al ingezet: 'Get Off of My Cloud' of misschien toch eerder 'The Last Time'.

Beter zou mijn leven niet meer worden, daar was ik zeker van, na afloop. Daarom ook dat ik, tot vandaag de dag, nooit tegen iemand heb durven zeggen dat ik daar niet écht was, toen.

En ik was er natuurlijk wél geweest, vanwege de geweldige fotoreeks die dankzij de camera en vooral het talent van Herman Selleslags een week later uitgebreid in het weekbladHumostond.

Omdat Herman het talent heeft om zich als een onzichtbare engel tussen die Goden in te wurmen en precies op die plek te gaan staan waardoor zo'n opname van hem een foto wordt en geen kiekje.

Ik was jaloers op die Herman, dat die zo dicht bij 'mijn' Stones had mogen staan. En ik maakte het vaste voornemen dat als ik Herman ooit de hand mocht drukken, ik die dan daarna nooit meer zou wassen. Want die hand had natuurlijk de knop ingedrukt van het toestel waarmee die Stones, en al mijn andere helden, vereeuwigd waren op foto. En die hand had wellicht ook die van Mick Jagger & co gedrukt.

Kamer 1011, Hilton

Maar omdat een mens niet al zijn beloftes kan houden, heb ik daarna wel af en toe mijn handen gewassen.

En in 1973 heb ik Herman dan persoonlijk leren kennen, omdat ik als journalist voorHumoging werken. Daar kreeg ik drie jaar later een mooie opdracht : begeef u naar het Hilton Hotel, tussen de Louiza- en de Naamsepoort en klop aan bij kamer 1011.

Dat deed en ik herkende de man die opendeed meteen: hij heette Mick Jagger en ik had zin om hem te vragen of hij zich zijn bezoek aan Schaarbeek, tien jaar eerder, nog herinnerde.

Maar ik vroeg niets, want Jagger nam eerst het woord en zei: "Ha!Belgium. French or Flemish?"

Ik antwoordde: "Tous les deux!".

En dus spraken we Engels.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234