Maandag 18/01/2021

Samengesmolten met zijn roes

De Nederlandse rockzanger en kunstschilder Herman Brood heeft gisteren zelfmoord gepleegd door van het dak van het Amsterdamse Hilton-hotel te springen. De zwaar aan drugs verslaafde artiest, die tijdens de jaren zeventig met zijn groep Wild Romance enorm populair werd, was 54. Op zijn lichaam werd een briefje gevonden, met de mededeling dat hij 'er geen zin meer in' had. Verder stond er 'Maak er een mooi feest van. En misschien zie ik jullie nog eens.'

Brussel / Eigen berichtgeving

Dirk Steenhaut

'Aandacht opeisen, is essentieel voor me", zei hij ooit. Zijn grootste angst was "onopvallend voorbij te gaan" en dus deed Herman Brood er alles aan om op te vallen. Hij wist heel goed hoe hij de pers en de media diende te bespelen, was bijzonder openhartig over zijn drugsgebruik en seksuele uitspattingen en werd om die reden wel eens een "publiciteitshoer" genoemd. Maar Brood bleef wel consequent tot op zijn laatste dag: van zijn zelfgekozen dood maakte hij al net zo'n spektakel als van zijn leven.

Brood koos bewust voor een bestaan op het scherp van de snede. Hij was de ultieme rock-'n-rolljunkie: speedfreak en alcoholicus, een man die nagenoeg altijd stoned was en er zich op beroemde dat hij de voorbije dertig jaar geen dag nuchter was geweest. Zijn schrikbeeld was een alledaagse staat van nuchterheid. Volgens intimi gebruikte Brood zo'n twee gram speed per dag en dronk hij daar nog eens tientallen glazen tequila of gifgroene Pisang Ambon bij. "Dope is mijn leven", bekende hij in 1996 aan Erik van Ree van de Volkskrant, die na het interview besloot: "Herman Brood weet niet meer wie hij is, want hij ís niet meer. Hij is samengesmolten met zijn roes." Maar die roes was blijkbaar wél afgewogen: de zanger was voortdurend op zoek naar een "euforisch evenwicht" tussen opwinding en ontspanning. Het ene haalde hij uit drugs, het andere uit drank. Brood werd zelfs ooit een poosje beroepsinbreker om zijn heroïneverslaving te kunnen blijven bekostigen.

Zelf deed hij niet moeilijk over zijn junkiebestaan. "Het publiek ziet het als een drama, maar dat is het niet. Want wat heeft de maatschappij in godsnaam te bieden? Ze is erop gericht alle spanning uit je leven te halen. Ze deelt medailles uit voor honkvastheid, voor regelmaat. Wie is er beter af? Die lul die elke ochtend om negen uur naar kantoor moet fietsen, omdat hij zijn gezin te vreten moet geven? Of de zwerver die zijn zin kan doen? Ik ben wie ik altijd had willen zijn en ik heb altijd vertrouwen gehad in mijn manier van leven. Mijn lichaam heeft er intussen ook vrede mee genomen. Ik voel me nog net als twintig jaar geleden. Het zou me dus niet verbazen mocht ik op mijn tachtigste nog bezig zijn."

Door zijn vijf jaar oudere zus raakt Herman Brood op jeugdige leeftijd in de ban van pianospelende rockers als Fats Domino en Little Richard, wat hem ertoe aanzet zelf ook pianolessen te nemen. In 1964 komt hij bij de beatgroep Moan terecht, later beroert hij de klavieren bij de befaamde bluesformatie Cuby & the Blizzards, waar hij voor het eerst in contact komt met het geestverruimende lsd. Tijdens de vroege jaren zeventig houdt hij zich een poosje onledig met bandjes als Stud, The Flash & Dance Band en Vitesse, maar schot in zijn carrière komt er pas als horecaman Koos van Dijk zich over zijn zaakjes begint te ontfermen. Brood gaat solo, met The Wild Romance als begeleidingsband, en scoort in 1978 meteen een hit met 'Saturday Night', uit de goed ontvangen elpee Shpritsz. In die periode maakt de Belgische, van Kleptomania bekende stergitarist Danny Lademacher deel uit van de groep. Na de Benelux gaan ook Frankrijk en Duitsland plat. Brood is een poosje getrouwd met het Oost-Duitse rockfenomeen Nina Hagen, dat, samen met Lene Lovich, zijn tegenspeelster is in de film Cha Cha. Op de drempel van de jaren tachtig lijkt het voor The Wild Romance zelfs te zullen lukken in de VS, maar de grote doorbraak blijft uit.

Vanaf dan kent Broods muzikale loopbaan de nodige ups en downs, al geeft de Zwollenaar zich niet zo gauw gewonnen. Hij acteert in het spectaculaire theaterstuk Kamikaze, publiceert gedichten en krijgt almaar meer waardering als tekenaar, illustrator en schilder. Op zijn zeventiende had Brood het al drie maanden lang geprobeerd aan de Academie voor Beeldende Kunsten in Arnhem, waar hij zich, door zijn excessieve levensstijl, binnen de kortste keren tot persona non grata uitgeroepen werd.

Als schilder was Herman Brood schaamteloos commercieel - een charlatan, zeggen sommigen. Hij versierde bussen, rolluiken van bakkerijen of produceerde aan de lopende band relatiegeschenken voor een reclamebureau. "Als het maar opbrengt", vond de artiest. "Weet je, ik vind niks vervelender dan mensen die alles al gezien hebben. Ik vind niks vervelender dan de zogenaamde knowhow, ook in de kunst. Kunst die deskundigheid uitstraalt: bah! Al die perfecte dingen: slaapverwekkend!" Zijn laatste schilderij, vorige week gemaakt, toont het gezicht van een man die een pistool tegen zijn slaap houdt. Toch houdt men in zijn galerie aan de Amsterdamse Spuistraat vol dat Brood de voorbije dagen in 'optima forma' verkeerde.

In totaal maakte Herman Brood vijftien elpees, waarvan Back on the Corner uit 1999 de laatste was. Hij werkte samen met Tex Mex-accordeonist Flaco Jímenez en Springsteen-saxofonist Clarence Clemons en nam duetten op met André Hazes ('De fles') en Henny Vrienten ('Als je wint'). Brood stond bekend als een wispelturige, egocentrische persoonlijkheid, die alleen door zijn inmiddels zestienjarige dochter Lola tot rede kon worden gebracht.

Ooit beklaagde Herman Brood er zich over dat hij zijn veelvuldige bordeelbezoeken niet van zijn belastingen kon aftrekken. "Want", zo voegde hij eraan toe, "ik ben net zo'n typische vieze ouwe man als iedereen." Als het over seks ging, nam Brood overigens nooit een blad voor de mond: "Ik kan niet ontkennen dat het orgasme het moment suprême is, maar het pijnlijke van een orgasme is de altijd weer teleurstellende, duffe nuchterheid nadien. Ik kan er slecht tegen. Het begin valt nagenoeg samen met het einde. Je bent klaargekomen en je tuimelt in een gat, je hebt geen zin meer. Met een shot omzeil je als het ware dat gat. Ik gebruik speed, omdat het me zin geeft iets te maken. Het gaat kortom om levenslust. Hou ik ermee op, dan ben ik er zeker van dat ik die levenslust kwijt ben."

Nederlandse rockzanger en kunstschilder pleegt zelfmoord door van het dak van het Hilton-hotel in Amsterdam te springen

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234