Vrijdag 22/10/2021

Samantha Davies (34) bezeilt de wereldzeeën in haar eentje‘Mijn boot ruikt naar bloemen’

Samantha Davies komt uit Groot-Brittannië, heeft twee Cambridgediploma’s op zak, is ingenieur en vaart de wereld rond. Professioneel. Haar boot heet Roxy, naar de sponsor. Madame is 18 meter lang met een mast van 26 meter hoog en een zeildoek van meer dan 750 vierkante meter. Het is een gesleur van een andere wereld, maar Samantha Davies bestiert de schuit in haar eentje. In het voorjaar werd ze vierde in een race rond de wereld, de Vendée Globe. Aan de start verschenen dertig boten. Ze zeilden non-stop langs Kaap de Goede Hoop (Zuid-Afrika) en Kaap Leeuwin (Australië), rond Antarctica en over Kaap Hoorn (Patagonië) terug naar huis. Samen goed voor 24.000 mijl oftewel 38.000 kilometer, plus 2.500 mijl extra om een ijsschots te ontwijken, helemaal anders dan de zeilende zakenmannen op Kanaal Z. Bij aankomst hadden alle kapiteins een vieze baard en een stinkende kajuit, behalve Samantha Davies. Zij douchte zich 95 dagen met zeep en golven, smeerde zich à volonté in met hydraterende zalfjes en waste haar haar met shampoo. “Zout is de grootste vijand”, zegt ze. “Ik heb eens korstjes en blaren op mijn wangen gehad, tijdens een race over de Atlantische Oceaan. Daarna heb ik beslist: nooit meer. Door me te verzorgen, houd ik de moraal hoog. Daarom ruikt Roxy naar bloemen. Maar mijn vriendin is ze niet. Wij hebben een professionele relatie. Zij kan niet zonder mij, en ik niet zonder haar. Het is zoals een jockey en zijn racepaard.”

Geheim notitieboekje

De boot van Samantha Davies is een oude knar uit 2000. De andere kapiteins zeilden met chiquer gerief. Dat ging sneller vooruit. “Frustrerend”, zegt ze, “vooral aan de meet. Maar het heeft ook zijn voordelen. Ik ken mijn boot door en door. Van de kinderziektes zijn we af. Tanden hebben we al. Terwijl de rest zijn laatste nieuwe model onderweg nog moest leren kennen. Mijn boot heeft trouwens een verleden in de Vendée Globe. Ze heeft de race al twee keer gewonnen. Daar krijg je zelfvertrouwen door.”Toch wil Samantha graag een nieuwe boot. Prijs: 3 miljoen euro. Gezocht: extra sponsor. Want de boot een jaar op zee krijgen kost nog eens anderhalf miljoen euro en zoveel geld heeft Roxy niet te veil. Maar ook zonder geld weet Samantha wat voor boot ze wil. “Ik heb een geheim notitieboekje met tekeningen en berekeningen.” Want voor de goede orde: Samantha gaat over het ontwerp van de boot. Ze is ingenieur en technisch meer dan onderlegd. Dat moet, compleet met kennis over EHBO, mechanica en elektriciteit. Tenslotte zit ze alleen op die boot en moet ze alles wat onderweg kapotgaat zelf herstellen. Bovendien berekent ze zelf haar weerberichten, om te weten hoe ze het best kan varen. Niet dat Samantha ons daarmee lastigvalt. “Ik hou van techniek, maar ik weet dat bijna niemand dat verstaat. Het nadeel is dat iedereen denkt dat het simpel is”, lacht ze. “Terwijl ik wel tweeënhalf jaar heb getraind voor de Vendée Globe. Weekends had ik niet. Ik zat alleen maar in de fitness en op de schoolbanken. Verder heb ik mijlen en mijlen gevaren om mijn manoeuvres te oefenen. “Ik ben het bewijs dat hard werken loont. Nu hoef ik alleen nog maar te genieten van de zee en de eenzaamheid. Ik ben graag alleen, maar ik ben niet asociaal. Het kan zo mooi zijn op zee dat ik het soms jammer vind dat ik het aan niemand kan laten zien. Daarom krijg ik af en toe graag bezoek aan boord.” 95 dagen, 4 uren, 39 minuten en 1 seconde, zolang heeft Samantha erover gedaan om rond de wereld te zeilen. Haar ondergoed was vacuüm verpakt om plaats te sparen. Op het menu stonden gevriesdroogde prak en extra vitamines. “Om te vissen had ik geen tijd”, zegt ze. “Bovendien ga ik te hard. Ik vaar nooit met vissnelheid. Eigenlijk heb ik mezelf maar één klein genot veroorloofd: champagne. Toen ik over de evenaar voer, heb ik een flesje gekraakt, om te toosten op Neptunus. Je kunt Neptunus maar beter te vriend houden, want voor de rest is er niemand op zee. “Af en toe kreeg ik gezelschap van dolfijnen of vloog er een albatros voorbij met een blik van: ‘Wat doet gij hier in godsnaam?’. Ik vroeg het me soms ook af, of er eerder al iemand was geweest op de plaatsen waar ik zeilde. Oceanen kunnen zo gigantisch zijn. Bovendien merk je dat ze minder vervuild zijn dan vroeger, zeker de Atlantische Oceaan. Aan de Stille Oceaan is nog wat werk. Ook aan de opwarming van de aarde. Dat heb ik gemerkt aan het poolijs dat afbreekt en wegdrijft. Ook al is zo’n ijsberg prachtig om te zien.”Over gevaar heeft Samantha het niet. En aan de dood denkt ze nooit, ook al kijkt ze die onderweg recht in de ogen. “De dood is een oefening in efficiëntie”, zegt ze. “Het enige wat telt, is veiligheid. Ik zit aan boord vaak te denken en te plannen hoe ik een probleem zal oplossen. Als je bang bent, win je niet. Je moet je bewust zijn van het gevaar, anders loopt het mis. Ik weet niet wat het precies is. De ene noemt het vaardigheid, de andere vindt het gewoon te dom voor woorden. (lacht) In ieder geval, ik ben niet bang geweest en ik heb geen enkele traan gelaten. Idem voor mijn ouders. Zij zijn de laatsten die moeten zeuren dat ze ongerust zijn. Dat ik dit doe, is allemaal hun schuld.”

zeeziek

Samantha is groot geworden op het water. Ze is geboren in Portsmouth, een havenstad in het zuiden van Engeland. Haar ene grootvader was tijdens de oorlog kapitein op een duikboot. De andere deed aan powerboatracen. Haar ouders hebben geen huis meer en varen waar de wind hen brengt. Haar vriend is ook beroepszeiler. Haar zus is de enige in de familie met een normaal leven. Ze woont in een stenen huis en heeft een échte job. “Zij zeilt alleen als het mooi weer is”, lacht Samantha. “Zoiets noem ik cruisen. Als ik zeil, wil ik de snelste zijn. Zonder wedstrijd is er geen bal aan. Hoe zou ik het anders zover geschopt hebben in de competitie?”Terwijl ze het vertelt, trekken in de baai van Biarritz een paar vipgasten krom van de zeeziekte. Het weer is nochtans een pareltje en de oceaan houdt zich koest. Het kan de gasten niet verdommen. Ze liggen met hun wang op het dek en hopen eigenlijk maar één ding: dat ze hun broodje tonijn niet overgeven op die roze, blinkende boot. “Ik weet wat het is”, zegt Samantha. “Het is verschrikkelijk. Zelf ben ik nooit meer zeeziek. Behalve als ik een jaar aan land blijf, dan is het daar weer. Verder heb ik nergens last van. Ik slaap even goed in een vast bed als in mijn kajuit. Overigens wordt het op zee nooit echt donker. Het is net aan land dat je geen donder ziet. Op zee blinken de sterren als gekken.”

toekomstmuziek

Het nieuwe plan van Samantha is een Atlantische oversteek met een Franse schipper op een nieuwe hightechboot, de Artemis Ocean Racer II. Het trainingsschema duurt zes maanden. De vrouwen vertrekken op 9 november in Le Havre en komen hopelijk na een kleine twintig dagen aan in Puerto Limon in Costa Rica. De volgende race rond de wereld is voorzien in 2012 met wenselijk een nieuwe boot. Samantha heeft zich opnieuw ingeschreven voor de Vendée Globe en hoopt het deze keer te fiksen in minder dan 87 dagen, 10 uren, 47 minuten en 55 seconden. Maar dat is toekomstmuziek. Dan blaast haar kersverse manager op de scheepshoorn. Schip ahoy. Het tochtje op de roze boot is voorbij. De vips duikelen terug in de motorboot en verdwijnen over de golven, terug naar het vasteland van Biarritz. Op het warme asfalt van de oude haven geeft een van hen alsnog zijn broodje tonijn over. Op de Roxy van Samantha kan het intussen naar bloemen blijven ruiken.

Enkele trefwoorden van Samantha Davies

Sint-Christoffel “Gekregen van mijn grootvader, hangt om mijn nek voor een behouden vaart.”Pluchen eendje “Gaat altijd mee op reis.”Internet“Verplicht aan boord voor informatie over de weersomstandigheden. E-mail is bijzaak.”Franglais“Ik woon met mijn Franse vriend in Bretagne. Mijn Frans is goed, maar klinkt soms wat vreemd.”Slaap“Aan wal kom ik aan tien uur per nacht. Op de Roxy heb ik maar tijd voor vier uur slaap.”

Samantha Davies (34) bezeilt de wereldzeeën in haar eentje‘Zonder wedstrijd is er geen bal aan’

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234