Zaterdag 20/07/2019

Proces Mehrnaz D.

Salomonsoordeel in Leuven: neurochirurge komt vanochtend vrij

Beeld Vertommen

Schuldig maar vrij. Met dat verrassende verdict viel gisteravond voor het Leuvense assisenhof het doek over het hoogst emotionele proces tegen de neurochirurge Mehrnaz D.

“Ik vraag de jury niets. Ik aanvaard elke beslissing. Ik vind het belangrijk dat iedereen weet dat ik de waarheid heb verteld. Als ik de klok zou kunnen terugdraaien, zou het niet gebeurd zijn. Ik voel de pijn van Steven (haar ex, DDC). Ik weet wat dit voor hem betekent.”

De laatste woorden van Mehrnaz D. (51), net voor de jury zich terugtrok. Ze oogde moedeloos, op. Af en toe een huilbui.

Mehrnaz D. doodde in de nacht van 25 op 26 juli 2017 haar dochter Eline.

Moordenares

Een bankje voor haar zat haar advocaat Jef Vermassen. Hij haalde woensdag alles uit de kast om de neurochirurge, bij wie hij in het UZ Leuven zelf ooit patiënt was, te laten vrijspreken op grond van artikel 71 (“onweerstaanbare dwang”). Maar de jury achtte Mehrnaz D. over de hele lijn schuldig. Ze is nu officieel moordenares.

“Er zijn onweerlegbare bewijzen dat de beschuldigde haar dochter het leven heeft ontnomen met een hoge dosis diazepam”, las voorzitter Peter Hartoch het verdict voor. “Nadien vond vijftien minuten lang smoring plaats met een plastic zak op mond en neus. Door de diefstal en de aankoop van medicatie staat vast dat het beraamd was.”

Oubollig klinkende woorden, tot besluit van een proces dat handelde over burn-out, depressie en suïcide bij kinderen.

26 jaar geëist

Eline werd van haar zevende tot haar negende behandeld voor schildklierkanker. Het meisje gaf meermaals uiting aan haar doodswens, vooral in de laatste weken van haar leven. Ze werd in juni 2017 opgenomen in een gesloten instelling vanwege het risico op suïcide.

Daags voor het drama kreeg D. in het UZ Olav op haar operatietafel, een klasgenootje van Eline. De jongen had zich een kogel door het hoofd gejaagd.

Het verdict vermeldt die omstandigheden, ook de depressie van zowel moeder als dochter, maar acht die “niet van aard om niet te kunnen weerstaan aan de drang”.

Openbaar aanklager Kristophe Everaerts vorderde 26 jaar gevangenisstraf. Hij vindt dat in geval van moord een levenslange gevangenisstraf het uitgangspunt moet zijn. Hij zei ook “niet of nauwelijks” verzachtende omstandigheden te zien. Hij merkte op dat D. “geen blijk van spijt” had gegeven in haar laatste woorden.

“Ze heeft dit niet gedaan uit moederliefde. Ik aanvaard alleen een blanco strafregister en de bijdrage die ze als arts geleverd heeft aan de maatschappij.”

Bende van Nijvel

Jef Vermassen trok in zijn pleidooi over de strafmaat van leer tegen de nieuwe generatie magistraten, “die straffen uitdelen als suikerbonen”.

“Wat moet zij in de gevangenis gaan doen? Als u die vrouw zo zwaar straft, wat doet u dan met grote gangsters? Steek er verdomme diegenen in die er moeten zitten. Ik mag zeker weer niet over de Bende van Nijvel beginnen? David (Van de Steen, DDC) en ik geven de namen door van de mannen die 28 mensen hebben vermoord. Zitten die in de bak? Nee, die lopen rond.”

“Als dat lieve dochtertje geen kanker had gekregen, denkt u dat we dan hier hadden gezeten? Nooit. Dit is een voorbeeld van een vrouw. Ze heeft haar straf al gekregen. Levenslange wroeging.”

Mehrnaz D. begon te wenen toen Vermassen vertelde dat ze nooit nog zal opereren. Niet vanwege het tijdens het proces in beeld gekomen machowereldje waarin ze als Iraanse vluchtelinge moest zien te overleven. Vanwege Olav.

“Ze krijgt dat beeld nooit meer weg.”

Therapie

In de gevangenis wordt D. beschouwd als suïcidaal riskant. Ze ondernam in 2017 op de verjaardag van Eline al een poging. Sinds de start van het proces zit ze weer in een regime waarbij ze om het kwartier wordt gewekt en een bewaakster met een lamp in haar ogen schijnt.

Vermassen: “Dat is een marteling. Ziet u werkelijk iemand in haar tegen wie de samenleving moet worden beschermd?”

Middenin zijn pleidooi vroeg hij een dame in het publiek even op te staan.

“Deze dame is degene bij wie ze mag komen wonen, met wie ze in de gevangenis elke avond van haar kwartierchef mag bellen. Zij is bereid tot mantelzorg. Als u haar naar huis laat gaan, kunnen wij volgende week beginnen. Alles is in gereedheid voor een therapie in een in depressies gespecialiseerd ziekenhuis.”

Vijf jaar met uitstel

En dat signaal kwam er. Mehrnaz D. werd veroordeeld tot vijf jaar voorwaardelijk voor het deel dat ze de afgelopen 20 maanden nog niet uitzat. Op haar bankje zat ze te snikken, te gebaren dat ze niet goed snapte wat dat betekent.

Peter Hartoch: “Dat betekent, mevrouw, dat als u de komende vijf jaar geen strafbare pleiten pleegt, u niet terug naar de gevangenis moet. Het is nu wat laat, er moeten nog wat formaliteiten worden vervuld, maar morgenvroeg wordt u vrijgelaten uit de gevangenis.”

De magistraat richtte zich ook nog tot D. en haar ex, Steven Pans. “Het is niet gebruikelijk dat ik me tot beide partijen richt. Ik wil enkel zeggen dat wij in de perfecte onmogelijkheid zijn om te begrijpen wat jullie hebben meegemaakt. Mijnheer Pans, wij begrijpen uw verdriet, maar als we straffen gaan bepalen in functie van het ondergane leed, gaan we de doodstraf opnieuw moeten invoeren. Maar zo werkt het niet.”

Hartoch was vol lof voor de twaalf gezworenen. “Jullie waren de beste jury ooit. Als jullie de afspiegeling zijn van onze samenleving, dan komt het goed.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden