Dinsdag 07/07/2020

Sabam

Gedurende veertig jaar heb ik literaire initiatieven georganiseerd. Van Kazuno (nu Nekka), over de 4 Nachten van de Poëzie, eigen theaterproducties tot poëzie-avonden. Nooit, nooit in die periode heb ik ook maar 1 frank, 1 euro aan Sabam betaald ('Sabam verwijt Bart Tommelein populisme', DM 26/11). Ik herinner mij nog dat Sabam met een indrukwekkende delegatie in Vorst Nationaal verscheen en mij dwong ter plekke een factuur te betalen of een deurwaarder zou de Nacht laten stilleggen, desnoods met inzet van de politie. Ik weigerde. Hét argument dat hen de aftocht deed blazen, was mijn opmerking dat ik meteen zou betalen wanneer Sabam mij zwart op wit kon aantonen wat de opbrengst van elke optredende dichter of muziekgroep was en hoeveel aan de vingers van Sabam zou blijven plakken. Na enig getreuzel verdween de delegatie en er volgden dreigbrieven. Op de vierde stond LAATSTE WAARSCHUWING. Nadien heb ik nooit meer iets gehoord. Logisch, er stond op 'Laatste'.

De intimidatie ging zo ver dat op de première van het toneelstuk Salut Godot op 30 januari 2002 in het Gentse Geuzenhuis een afgevaardigde kwam opdagen met een grote mond en een factuur. Toen ik zei dat er van enige betaling geen sprake zou zijn, volgden bedreigingen rijkelijk gevuld met 'wet', 'deurwaarder', 'auteursrecht'. Ik hield het been stijf. Hij verdween en verscheen weer met een deurwaarder. Tegen die goede man zei ik dat er niet betaald zou worden omdat de auteur geen lid was van Sabam. 'Hoe weet u dat?', vroeg de deurwaarder. 'Omdat de auteur voor u staat', antwoordde ik. Gevolg: vertrek met stille trom van beide heren. De ene heer met zijn hoge hoed in de linkerhand, de andere heer met zijn hoge hoed in de rechterhand (Paul van Ostaijen).

In de jaren tachtig van vorige eeuw heeft Sabam gepoogd mij lid te maken van Sabam, in een poging van een tegenstrever een bondgenoot te maken. Ook dat heb ik geweigerd. Ik ben gek maar niet zot. Enkele jaren geleden heb ik mijn toneelstukken ondergebracht bij het Toneelfonds Janssens in Antwerpen. Bij ons eerste gesprek vroeg mevrouw Janssens of ik lid was van Sabam. Toen ze vernam dat dit niet het geval was, slaakte ze een zucht van verlichting. Van haar fonds krijg ik altijd correcte en vooral heldere afrekeningen.

Sabam is een wettelijk beschermde instelling, die met de jaren misbruik van zijn positie heeft gemaakt. Het is geen maffia-instelling, maar het heeft er wel een transparante geur en kleur van.

Guido Lauwaert, Gent

In de olie

Ivan Van de Cloot schrijft: 'Het is een hele opgave voor ons olie-intensief landje om olieprijzen van boven de 90 dollar per vat te trotseren.' ('Stevent België af op een recessie?', DM 22/11) Deze uitspraak vind ik vreemd. Net in The Economist van vorige week werd nieuw onderzoek gemeld dat tot het besluit komt dat dankzij technologische vooruitgang en de opmars van de dienstensector westerse economieën veel minder afhangen van olie dan in de jaren zeventig. Terwijl in reële termen de olieprijzen nu op het peil staan van die van op het einde van de jaren zeventig, blijken onze westerse economieën veel beter bestand tegen deze prijsschok. Of het moest zo zijn dat België volgens Van de Cloot een uitzondering is binnen de westerse economieën. Dat België bovendien uitzonderlijk veel elektriciteit opwekt met kernenergie, lijkt een reden te meer om grote olieafhankelijkheid te betwijfelen.

Geert Jennes, Boechout

Kasparov

De krant meldt: 'Anti-Poetinprotest brutaal onderdrukt' (DM 26/11). Als ik de gegevens op een rijtje zet, zie ik dat ze toelating hadden voor een betoging op een bepaald traject maar zich daar niet aan hielden, waarna de politie optrad. Het lijkt mij duidelijk dat Kasparov en co. hier provoceerden om zo minstens de westerse pers te halen.

Nu zijn dergelijke politieoptredens niets speciaals, zou ik zeggen, omdat dit in alle landen zo gebeurt, incluis België, waar men voor alle manifestaties toelating moet vragen en met de politie een traject moet afspreken. Wie zich niet aan de afspraken houdt riskeert problemen, en terecht. Als we dan in de Financial Times lezen dat de politie in Sint-Petersburg alle tweehonderd de manifestanten had meegenomen, dan vraag ik mij af waarom die grote aandacht.

Waarom bijvoorbeeld wordt er dan wel verzwegen dat die Kasparov een aanhanger is van de in bepaalde Russische milieus rondgaande theorie als zou onze cultuurgeschiedenis maximaal 1.200 jaar oud zijn, en dus al die Griekse, Egyptische, Assyrische en Romeinse tempels gewoon bedrog zijn? Waarom de media die man hier zo ophemelen is voor mij een raadsel. Of hangt de belangstelling in de westerse pers samen met de financiële steun die bepaalde opposanten vanuit London en Washington krijgen?

Willy Van Damme, Dendermonde-Grembergen

Voor Yves, Joëlle, Bart en de anderen

"Zou het toch niet / Eenvoudiger zijn als de regering / Het volk ontbond en / Er een ander koos?" Ik lees het hier ook maar op bladzijde 171 van De Mooiste Gedichten van Bertolt Brecht.

Frank Van Mossevelde, Zele

Japanse keuken

Tot mijn grote verbazing las ik in het artikel over de driesterrenchef Peter Goossens (DM 24/11), die in Tokio was voor de presentatie van de Michelingids aldaar, dat de chef vindt dat, naar zijn bescheiden mening, de Japanse chefs minder creatief zijn dan de chefs hier te lande.

Ik denk dat de heer Goossens dan toch niet echt op de hoogte is van de kunde van de Japanse chefs, die sinds lange tijd juist van die creativiteit hun specialiteit gemaakt hebben. De prachtig gedresseerde borden die we nu in onze toprestaurants vinden, de Franse 'nouvelle cuisine' van enkele jaren geleden, zouden gewoon onbestaand geweest zijn, mochten de Japanners dit niet al jaren geleden als voorbeeld gesteld hebben.

Natuurlijk is het zo dat veel Japanse restaurants zich vasthouden aan de traditie en dus dikwijls dezelfde "minimale" keuken aanhangen, wat de heer Goossens interpreteert als "minder creatief". Maar hij moet zelf ook toegeven dat het eigenlijk allemaal draait om de basisingrediënten en dat daar eigenlijk bij een goede keuken de nadruk op zou moeten liggen. Dergelijke aandacht en eerbied voor het basisproduct vind je altijd in de betere Japanse restaurants. Veel van die restaurants specialiseren zich trouwens dikwijls in één bepaald gerecht, zoals sushi of tempura, om maar iets te noemen. Maar of dat nu minder creatief is?

Als de driesterrenchef dan toch op zoek is naar een meer gedurfde (creatieve?) Japanse keuken, kan ik hem aanraden om eens te gaan proeven in een van de Noburestaurants in Londen, waar de chef, Nobu Matsuhisa, iets meer afwijkt van de traditionele Japanse keuken. Misschien zal hij dat als 'creatiever' ervaren, wie weet?

Roel Van Bambost, Gent

Waarom en hoe Vandeurzen onderhandelt

De mooie woorden van Jo Vandeurzen in De Morgen van 24 november zullen door vele lezers met twijfel en dubbele gevoelens zijn gelezen. Te mooi om waar te zijn. Dat het moeilijk is om een land als België te besturen is zeker waar, maar daarom ook een des te boeiender en uitdagender taak voor echte staatsmannen.

Dat er een mentale kloof is tussen Noord en Zuid is ongelukkig ook waar, maar daar hebben de politici juist niets voor gedaan om die te beperken. Integendeel, in het eng nastreven van hun eigen gelijk hebben ze met misleidende of onjuiste argumenten de gemoederen alleen maar opgehitst. Dat CD&V niet gegijzeld wordt door N-VA kunnen nog maar weinig weldenkende Belgen, Vlamingen en Walen, geloven. Het is normaal dat een kartel met een uitgesproken separatistische partij als N-VA aan CD&V ook een separatistisch of toch onbetrouwbaar imago geeft.

Het is al niet normaal dat een partij die het einde van België wil, deelneemt aan onderhandelingen over een Belgische regering. Het is bekend dat Bart De Wever met een geweldige komedie deelneemt aan de regeringsonderhandelingen met zogezegde toegevingen als tussenstap naar de splitsing of het 'verdampen' van België. Dat dergelijk persoon ooit een ministerpost zou bekleden in een Belgische regering is gewoon immoreel. Dat is de oorzaak van het terechte wantrouwen van de Waalse partijen en van veel Vlamingen tegenover de onderhandelaars van CD&V-N-VA.

Als Leterme en N-VA niet reageren tegen de houdingen en uitspraken van een De Wever, zoals zijn diabolisering van de Walen, de platvloerse strikjescampagne (Di Rupo), zijn vraag aan enkele Walen of ze geen probleem hebben dat Di Rupo homo is (sic) bij zijn trip in Wallonië met Marc Reynebeau, en als ze de voorzitter van de CD&V-jongeren De Brabander laten zeggen dat België nog alleen goed is voor enkele oudjes, dan maakt CD&V en Leterme zich onbetrouwbaar en medeplichtig aan de sfeer van wantrouwen die nu in de onderhandelingen heerst. In deze context zijn de woorden van Vandeurzen weinig overtuigend. Bravo voor het artikel van Filip Rogiers in dezelfde De Morgen. Dat was een goede analyse van het werk van Leterme.

Marc Vermeulen, Lochristi

Japanse keuken

Tot mijn grote verbazing las ik in het artikel over de driesterrenchef Peter Goossens (DM 24/11), die in Tokio was voor de presentatie van de Michelingids aldaar, dat de chef vindt dat, naar zijn bescheiden mening, de Japanse chefs minder creatief zijn dan de chefs hier te lande. Ik denk dat de heer Goossens dan toch niet echt op de hoogte is van de kunde van de Japanse chefs, die sinds lange tijd juist van die creativiteit hun specialiteit gemaakt hebben. De prachtig gedresseerde borden die we nu in onze toprestaurants vinden, de Franse 'nouvelle cuisine' van enkele jaren geleden, zouden gewoon onbestaand geweest zijn, mochten de Japanners dit niet al jaren geleden als voorbeeld gesteld hebben.

Natuurlijk is het zo dat veel Japanse restaurants zich vasthouden aan de traditie en dus dikwijls dezelfde "minimale" keuken aanhangen, wat de heer Goossens interpreteert als "minder creatief". Maar hij moet zelf ook toegeven dat het eigenlijk allemaal draait om de basisingrediënten en dat daar eigenlijk bij een goede keuken de nadruk op zou moeten liggen. Dergelijke aandacht en eerbied voor het basisproduct vind je altijd in de betere Japanse restaurants. Veel van die restaurants specialiseren zich trouwens dikwijls in één bepaald gerecht, zoals sushi of tempura, om maar iets te noemen. Maar of dat nu minder creatief is? Als de driesterrenchef dan toch op zoek is naar een meer gedurfde (creatieve?) Japanse keuken, kan ik hem aanraden om eens te gaan proeven in een van de Noburestaurants in Londen, waar de chef, Nobu Matsuhisa, iets meer afwijkt van de traditionele Japanse keuken. Misschien zal hij dat als 'creatiever' ervaren, wie weet?

Roel Van Bambost, Gent

Schijnhuwelijken: het verhaal is veel genuanceerder

'7.000 schijnhuwelijken geblokkeerd', zo kopten diverse Vlaamse kranten in het weekend. Een indrukwekkend cijfer, maar het verhaal is wel een heel stuk genuanceerder. Vanwaar komt dit cijfer? Wanneer in een stad of gemeente een huwelijk wordt gepland waarbij een vreemdeling betrokken is, moet de ambtenaar van burgerlijke stand informatie uitwisselen met de Dienst Vreemdelingenzaken (DVZ). Zo staat het in een rondzendbrief van 13 september 2005. De ambtenaar is verplicht de DVZ op de hoogte te brengen van elke huwelijksaangifte die werd opgesteld voor een vreemdeling die 'illegaal' op het grondgebied verblijft. Daarna probeert de DVZ nuttige informatie over deze persoon te bezorgen aan de ambtenaar van burgerlijke stand. Bijvoorbeeld informatie over de vraag of deze vreemdeling eerder al pogingen ondernam om in een andere Belgische gemeente te trouwen. Bij heel wat geplande huwelijken waarover een ambtenaar van de burgerlijke stand informatie inwint bij de DVZ, blijkt er geen vuiltje aan de lucht. Het is dan ook manifest onjuist om te zeggen dat 'het aantal schijnhuwelijken het afgelopen jaar met liefst 70 procent is gestegen' omdat er dit jaar al 7.771 dossiers werden voorgelegd aan de DVZ. Het genoemde aantal illustreert enkel dat de ambtenaren van burgerlijke stand de informatieverplichting ten aanzien van de DVZ naleven. Ter illustratie: in 2006 weigerde de ambtenaar van de burgerlijke stand in Gent om 26 huwelijken af te sluiten (in 2005 waren het er 28) omdat het om schijnhuwelijken ging. Dit cijfer staat in schril contrast met de 503 dossiers die de Gentse ambtenaar van de burgerlijke stand ter informatie moest voorleggen aan de DVZ.

Ruth Stokx, directeur Vlaams Minderhedencentrum

An Rosiers, stafmedewerker Vlaams Minderhedencentrum

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234