Zaterdag 15/08/2020

's Lands glorie op vreemde velden

DeZE twintig voetbalbelgen TROKKEN MET HET MEESTE SUCCES NAAR HET BUITENLAND

Maandag wordt de tussentijdse transferperiode in het voetbal officieel afgesloten. In het buitenland profiteerden vooral de Belgen Wesley Sonck en Thomas Buffel van de winterstop om hun carrière nieuw leven in te blazen, respectievelijk bij Borussia Mönchengladbach en en Glasgow Rangers. De Morgen dook in het verleden en stelde een ranglijst op van de twintig Belgische voetballers die in buitenlandse competities de meeste potten braken. BART FIEREMANS en WALTER PAULI

1 Eric Gerets PSV

Waarom Eric Gerets op nummer één? Simpel: hij is totnogtoe de enige Belg die bij een buitenlandse club, PSV, de Europacup voor landskampioenen (in 1988 tegen Benfica) in de lucht mocht steken. En niet in een bijrolletje, maar als aanvoerder. Eric 'De Leeuw' Gerets is dan ook een 'natural born leader', in de jaren tachtig een van de beste, zoniet dé beste rechtsback van Europa. Zijn buitenlandse passage startte nochtans in mineur. De droomtransfer in 1983 van Standard naar AC Milan was enkele maanden oud toen het Standard-omkoopschandaal losbarstte. De Limburger werd stante pede ontslagen bij zijn nieuwe club en zat een jaar geschorst aan de kant. Gerets knokte terug, via Maastricht VV belandde hij bij PSV. Het vervolg is bekend. Tussen 1984 en 1992 behaalde hij met PSV zes landstitels en drie nationale bekers.

2 Marc Wilmots

Schalke 04

"Aah Willi! Das Kampfschwein!" Marc Wilmots startte zijn buitenlandse avontuur in 1996 bij Schalke, en zou er - met een kort intermezzo bij Bordeaux - vijf jaar spelen. In België voelde de aanvallende middenvelder zich soms bekritiseerd, maar in Duitsland paste Wilmots als gegoten bij Schalke 04, een club met een mijnwerkersverleden. Het absolute hoogtepunt van Wilmots' carrière is ook het hoogtepunt in de geschiedenis van Schalke 04. Op 21 mei 1997 winnen de 'Königsblauen' de finale van de Uefacup tegen Inter Milaan. De heenwedstrijd in het Parkstadion (1-0) had Wilmots beslist met een prachtige afstandstreffer voorbij doelman Pagliuca. In de return schoot Wilmots bij de strafschoppenreeks na de verlengingen de vierde en beslissende penalty binnen.

3 Raymond Braine

Sparta Praag

Helaas, veel beelden van deze geniale voetballer bestaan er niet en de mensen die hem nog in levenden lijve hebben zien voetballen, sterven nu echt wel uit. Braine kende zijn glorieperiode in de jaren twintig en dertig. Maar de overlevering volstaat om van Braine een mythe te maken: in zijn tijd een van de technisch allerbeste, compleetste en doelgerichte voetballers. Tussen 1922 en 1928 behaalde hij vier landstitels als vedette bij Beerschot. In 1929 ging hij de geschiedenis in als de eerste grote Belgische transfer naar het buitenland. Hij verhuisde naar Sparta Praag, toen een van de meest gerenommeerde Europese clubs. Als prof werd hij in Tsjechië twee keer kampioen en won hij met Sparta één Mitropacup-finale in 1935 (de voorganger van de Europese bekers). Voor Sparta Praag zou hij in totaal 120 goals in 206 wedstrijden maken. Raymond Braine overleed op 25 december 1971 op 71-jarige leeftijd.

4 Georges Grün

AC Parma

Georges Grün is de laatste Belg die bij een buitenlandse club (AC Parma, tegen Antwerp) een Europese beker won. Die trofee weegt iets minder zwaar door omdat het de minder prestigieuze 'beker der bekerwinnaars' (Europacup II) betrof. Maar Parma en Georges Grün hebben zeker een geslaagd huwelijk beleefd. Grün versierde zijn buitenlandse transfer van Anderlecht naar Italië na de Mondiale 1990. Zijn sober en stijlrijk (uit)verdedigen, samen met zijn neus voor doelpunten en zijn minzaam karakter, maakten hem bij Parma erg geliefd: hij zou er uitgroeien tot de succesrijkste Rode Duivel die in het calcio voetbalde. Behalve de Europacup II-winst speelde Parma in zijn periode ook nog een tweede Europese finale, tegen Arsenal. Grün zwaaide ook met één Italiaanse beker.

5 Jean-Marie Pfaff Bayern München

Doen we Jean-Marie Pfaff onrecht aan door hem slechts als vijfde te rangschikken? Het past in elk geval de hoed af te nemen voor de volksjongen uit Beveren die door "keihard en keihard werken" tot een begrip uitgroeide bij de West-Duitse 'Meisterverein' Bayern München. Al zal hij niet graag aan zijn debuut in de Bundesliga herinnerd worden: tegen Werder Bremen liet hij een ingooi van Uwe Reinders pardoes door de handen in doel glippen. Het Beierse volk zou de spektakelreddingen van Pfaff echter snel leren kennen, ook in Duitsland hingen ze aan zijn lippen als hij in zijn typische Pfaff-Duits sprak over het Grote Geheim van 'Strafstossen stopfen'. Pfaff speelde in zes seizoenen (1982-1988) 156 wedstrijden voor Bayern, werd drie keer kampioen, pakte twee bekers en speelde (maar verloor) in 1987 de finale van de Europese Beker der Landskampioenen tegen

Porto.

6 F. Goyvaerts Barcelona/Real

Fernand Goyvaerts kan als enige Belgische voetballer zeggen dat hij bij Barcelona én bij Real Madrid gespeeld heeft, de twee roemrijkste clubs inSpanje. Barcelona had in 1962 zo maar even 3 miljoen Belgische frank transfergeld (destijds een kapitaal) veil voor de fenomenale dribbelkwaliteiten van Goyvaerts. 'Fernando' speelde in zijn eerste jaar de terugwedstrijd van de verloren finale van de beker der Jaarbeurssteden (Uefacup II). Twee seizoenen op rij (1964 en 1965) kreeg hij de titel 'beste buitenlandse voetballer in Spanje.' Het leverde hem een contract op bij Real Madrid, maar door een blessure zou hij er nauwelijks aan de bak komen. Goyvaerts stierf vorig jaar op 65-jarige leeftijd aan een hersenbloeding.

7 Enzo Scifo

Monaco

Enzo Scifo was nog een tiener toen de grote Europese topclubs voor het Anderlecht-supertalent in de rij stonden. Hij koos in 1987 voor zijn Italiaanse roots en de magische naam van Inter Milaan, maar kon zich daar nauwelijks doorzetten. Een jaar later liep het, een stap terug, bij Bordeaux ook al niet lekker. Pas onder de hoede van vaderfiguur Guy Roux kon Scifo zich bij Auxerre toch Europees lanceren. Na enkele redelijk succesvolle jaren bij het Italiaanse Torino (1991-1993) kon Enzo scifo zich bij Franse Monaco het mooist onderscheiden, met de landstitel in 1997.

8 Luc Nilis

PSV

PSV zal zich de keuze en investering niet beklaagd hebben om in 1994 Luc Nilis bij Anderlecht weg te halen. De waardering die Nilis in België soms wat miste (zoals geen Gouden Schoen krijgen), kreeg hij in Nederland wel. In 1995 kon hij pronken met de titel 'Nederlands voetballer van het Jaar.' Zes seizoenen PSV leverden Nils twee landstitels en een Nederlandse beker op. In 1996 en 1997 kroonde hij zich ook tot Nederlands topschutter, in totaal scoorde hij 110 keer in de eredivisie. De strepen die hij bij PSV verdiend had, leverden Nilis een mooie transfer naar Aston Villa op. Helaas was hij daar geen 'Lucky Luc': een dubbele beenbreuk betekende al snel het einde van zijn carrière.

9 Roger Van Gool

FC Köln

Jean-Marie Pfaff mag misschien de bekendste Belg ooit in de Duitse competitie zijn, vóór hem maakte ook Roger Van Gool al furore. In 1976 verruilde hij Club Brugge voor FC Köln. Op dat moment was hij voor een transfersom van 1 miljoen mark (nu ongeveer een half miljoen euro) de duurste aankoop ooit in de Bundesliga. Köln zou veel plezier beleven aan deze dribbelsterke rechtsbuiten met een strak schot. Hij bleef er vier jaar en pakte onder de legendarische trainer Hennes Weisweiler twee titels en een beker. Zijn aandeel in de productie: 28 goals in 96 wedstrijden. In 1979 stond Van Gool ook in de halve finale van de Europabeker voor landskampioenen tegen Nottingham Forest.

10 Eric Deflandre Olympique Lyon

Eric Deflandre een wereldvoetballer noemen, doet de waarheid geweld aan. Maar als rechtsback verdiende hij in de Franse competitie wel meer dan zijn sporen. Deflandre kon na Club Brugge geen betere keuze gemaakt hebben met Olympique Lyon. De volgende vier seizoenen zou Lyon in hattrick-stijl liefst drie landstitels behalen. Deflandre kon er niet altijd rekenen op een basisplaats, maar speelde elk seizoen tussen de twintig en dertig competitieduels.

11 Joos Valgaeren Celtic Glasgow

Nadat hij bij Roda JC naam had gemaakt (zo won hij er de Nederlandse beker), verkaste Joos Valgaeren in 2000 naar Celtic Glas- gow. Met drie titels (2001, 2002, 2004) scoort hij daar erg goed. In 2001 proefde hij de 'treble': titel, beker en ligabeker. In 2002-2003 stond geen enkele 'Celtic Boy' zoveel op het veld als Valgaeren (52 wedstrijden) en speelde hij 12 van de 13 Uefacup- wedstrijden. Celtic schopte het dat jaar tot de finale.

12 Stéphane Demol FC Porto

Zodra Stéphane Demol zijn moederclub Anderlecht had verlaten, was er geen houden meer aan. De meeste van zijn buitenlandse clubs (Bologna, Toulouse, Braga, Panionios, Lugano en Toulon) legden hem geen windeieren gelegd hebben, maar sportief viel er weinig te rapen. Met één grote uitzondering: een geweldig seizoen met FC Porto in 1989-1990. Demol had toen met elf doelpunten een belangrijk aandeel in de landstitel.

13 M. Preud'homme Benfica Lissabon

75.000 Portugese socio's schreeuwden onophoudelijk zijn naam. Het is 10 augustus 1999, de oefenwedstrijd tegen Bayern München is voor Michel Preud'homme zijn laatste optreden voor Benfica. Hij genoot er tussen 1994 en 1999 een enorme waardering. De prijzenkast bleef echter relatief leeg: Preud'homme won alleen de Portugese beker, in 1996. De Waal keepte ook 26 Europese duels voor Benfica.

14 Philippe Albert Newcastle

Philippe Albert dankte zijn buitenlandse transfer naar een ambitieuze Engelse club aan het WK in 1994 in de Verenigde Staten. Coach Kevin Keegan had er veel geld (2,6 miljoen pond) voor over om de toen 27-jarige Albert bij Anderlecht weg te plukken. Hij zou zijn bijnaam 'Prince Albert' snel verdienen. Maar elk seizoen gooiden blessures roet in het eten voor Albert. In het seizoen 1996-1997 maakte hijtegen Manchester United een goal die de hele wereld rondging: van een meter of dertig trof hij met een geweldige lob over Peter Schmeichel raak.

15 Wesley Sonck Ajax Amsterdam

Wesley Sonck voelde zich bij zijn transfer van Genk naar Ajax in 2003 de koning te rijk en dacht het in Amsterdam helemaal te kunnen waarmaken. Zijn missie was geen onverdeeld succes. Sonck kon zich niet opwerpen als onbetwiste titularis. Maar toch: met 25 wedstrijden en negen goals in de eredivisie had ook hij zijn aandeel in het behalen van de landstitel in 2004. Wat hij echt waard is in een Europese topcompetie, zal nu met Mönchengladbach in de Bundesliga moeten blijken.

16 Fr. Van der Elst West Ham United

François 'Swat' Van der Elst - géén familie van Franky, wél de broer van Leo - was niet te beroerd om Anderlecht in 1980 te verlaten voor het illustere New York Cosmos. De Amerikaanse dollar stond toen hoog genoteerd, begrijpt u. Maar Van der Elst had toch ook sportieve ambitie. Het Engelse West Ham United had zijn twee doelpunten voor Anderlecht in de Europese bekerfinale in 1976 tegen de 'Hammers' niet vergeten. Van der Elst zou er twee sterke seizoenen beleven. In 1982 kroonde hij zich tot topschutter van de Londense club.

17 Luis Oliveira

Cagliari/Fiorentina

De tot Belg genaturaliseerde Braziliaan was voor Anderlecht in 1992 een van de toptransfers uit de clubhistorie: Cagliari betaalde 2,8 miljoen euro De artistieke aanvaller was meteen vertrokken voor een meer dan tien jaar lange lovenswaardige carrière in Italië. Eerst vier seizoenen bij Cagliari en evenveel bij Fiorentina: het is niet niks voor een 'Belgje', ook al was die dan geboren in een land met een veel rijker voetbalverleden.

18 Emile Mpenza Schalke/Hamburg

Met grote trom verliet Emile Mpenza in het seizoen 1999-2000 Standard voor Schalke 04, op voorspraak van boegbeeld Marc Wilmots. In de Bundesliga boerde Emile niet slecht, maar de hoop dat hij zou uitgroeien tot een Europese topspits bleek vals. Emile Mpenza was zelden onbesproken in Duitsland, niet in het minst door zijn constante blessureperikelen. Maar toch: in 79 Bundesliga-wedstrijden trof Emile 28 keer raak, met Schalke won hij twee nationale bekers en miste hij in 2001 op een haar na de kampioenstitel. Bij Hamburg hoopt hij momenteel de stempel van enfant terrible voorgoed van zich af te schudden.

19 Nico Claesen Stuttg./Tottenham

De buitenlandse episodes van Nico Claesen werden geschreven in Stuttgart (1984-1985) en bij Tottenham (1986-1988). Niet dat hij er zich opwierp als een onbetwiste vaste waarde. Integendeel, hij bleef er beperkt tot een flitsenvoetballer. Maar in Engeland zorgde Claesen toch voor een mooie primeur. Hij werd de eerste Belg die meespeelde in een Cup Final in het magische Wembley-stadion. Helaas, Tottenham verloor tegen Coventry City.

20 D. Van Buyten

Marseille/Hamburg

Daniel Van Buyten sluit de rij af. Niet zozeer wegens de in Belgïe als recordbedrag voorgestelde trans-fersom van 10 miljoen euro bij zijn vertrek van Standard naar Olympique Marseille in 2001. Maar wel omdat Van Buyten er in slaagde om in de sterke Franse competitie ver boven de middelmaat uit te stijgen. De opgeschoten verdediger haalde hoge indviduele rapportcijfers bij Marseille, zodat hij vorig seizoen zelfs in beeld kwam bij Manchester United. Uiteindelijk verhuisde hij naar het kleinere broertje Manchester City voor een kort intermezzo. Dit seizoen doet Van Buyten het meer dan behoorlijk bij Hamburg.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234