Zaterdag 19/06/2021

'Ryan Gosling had mij nodig'

DIKKE VRIENDEN. Nico Leunen is befaamd als de vaste monteur van de films van Felix Van Groeningen, Pieter Van Hees en levenspartner Fien Troch. Maar nu wenkt Hollywood, want niemand minder dan Ryan Gosling wilde hem voor zijn regiedebuut 'Lost River'.

'Lost River' gaat over een moeder die met haar twee kinderen overeind tracht te blijven in een stad waar al wie menselijk is gevlucht is. Het is een ode aan de schoonheid van het verval en de helende kracht van familiale steun. In de hoofdrollen: Christina Hendricks, Eva Mendes, Saoirse Ronan en Iain De Caestecker. In de regisseursstoel: Ryan Gosling. De film ging vorig jaar in première in Cannes en komt nu bij ons uit.

Gosling mag je classeren onder zij voor wie de grote schermen zijn uitgevonden: mensen die te groot zijn voor het leven. Mensen die brains en beauty combineren met een zeldzaam charisma. Supersterren met wie gewone stervelingen niet in contact komen. Tenzij ze Nico Leunen heten.

Leunen: "Fiens beste vriend is een Iraanse filmmaker, Babak Jalali, en een goeie vriend van hem, de Israëlische Noaz Deshe, had een film gemaakt in Afrika, maar de montage ervan wilde niet lukken. Zo kwamen ze bij mij terecht en heb ik wat proberen te helpen. De film in kwestie, White Shadow, heeft uiteindelijk de Gouden Leeuw van de Toekomst gewonnen voor beste debuut in Venetië.

"Deshe bleek een goede vriend van Ryan Gosling te zijn. Dat wist ik niet, maar toen Ryan even later ook bleek vast te zitten, nadat er al vier maanden aan zijn film was gemonteerd, raadde Deshe hem aan om contact met mij op te nemen. Even later waren we al aan het skypen. Ik stond op het punt om op vakantie te vertrekken, maar Ryan heeft me toen overtuigd om die plannen te annuleren en drie weken aan zijn film te gaan sleutelen. Hij had nog nooit iets van mijn werk gezien, maar hij vertrouwde op het advies van zijn goeie vriend.

"Ik deed wat van me verwacht werd en de producenten waren razend enthousiast. Maar na die drie weken keerde ik, zoals afgesproken, terug naar huis. Vier dagen later kreeg ik telefoon: 'Kun je zo snel mogelijk terugkomen?' Uiteindelijk heb ik nog twintig weken aan die film gewerkt. Wat langer is dan de gemiddelde langspeler waarbij je van nul begint."

Kwam je daar in een heel ander systeem terecht?

"Nee, het systeem was eigenlijk net hetzelfde als hier. We hebben echt in de intimiteit van zijn huis kunnen werken, niet in een studio. Niemand keek over onze schouder mee. Bij Michaël Roskam was dat bijvoorbeeld anders. Hij maakte een studiofilm en bij hem keken voortdurend mensen mee die een mening hadden waarmee hij rekening moest houden. Wij maakten een auteursfilm zoals dat in het Europese systeem gebeurt. Zonder al te veel inmenging."

Hoe was die eerste keer? Je stond daar opeens tegenover een Hollywoodster.

"Tja, ik vind hem een heel goed acteur, maar ik kwam natuurlijk voor de regisseur. Natuurlijk ben je heel even starstruck, omdat je hem opeens in 3D ziet. Maar al vlug ging het over de film. De avond van mijn aankomst had ik om een of andere reden zo weinig last van jetlag - ik zat echt in een adrenalinetrip - dat ik diezelfde dag zijn film nog heb bekeken. Na afloop hebben we een gesprek gehad en ik heb hem toen duidelijk gemaakt dat er volgens mij drie problemen waren die moesten worden bijgestuurd. Ik weet niet meer welke. En gaandeweg, door de maanden heen, heb ik de man en zijn gevoeligheden beter leren kennen. Op den duur praatten we over van alles en nog wat.

"In het begin hebben we ons echt bijna als kluizenaars opgesloten. Pas toen we na twee weken eindelijk eens buitenkwamen, besefte ik weer dat ik bij Ryan Gosling was. Als je met hem op straat komt of ergens gaat eten, word je daar heel erg aan herinnerd.

"Maar dat gevoel van die eerste dag was vrij snel verdwenen. Ook omdat hij iets van me nodig had. Bij dat soort sterren is het meestal andersom. Mensen willen een handtekening, geld voor een goed doel, of weet ik veel wat. Maar hier was hij dus in nood en had hij mij nodig. Daardoor was er iets minder stress. Oké, hij hoopte wel dat ik hem zou kunnen helpen, maar tegelijkertijd had ik niets te verliezen. Een vreemde, maar aangename cocktail."

Toen Lost River vorig jaar op het Festival van Cannes in première ging, maakten de critici brandhout van zijn film. Hij kreeg onder meer het verwijt dat hij niet verder kwam dan het kopiëren van zijn grote voorbeelden.

"Die eerste kritieken waren een beetje te eenzijdig. Er werd hem onder andere verweten dat hij een beetje te veel naar Drive had gekeken, terwijl hij zelf aan de basis van die film lag. Hij wist hoe die film er zou uitzien, heeft zelf de regisseur aangetrokken, zat er bij tijdens de montage en zelfs het jasje dat hij in de film droeg heeft hij zelf gemaakt. Het is quasi zijn film. Maar hij heeft dat nooit in de pers uitgespeeld. Ik vind dat hij een beetje onnodig hard is aangepakt. Waarschijnlijk omwille van wie hij is. Dat is de tol van de roem. Het is geen cadeau hoor, Ryan Gosling zijn.

"Er wordt ook gezegd dat hij zich heeft laten inspireren door Harmony Korine en David Lynch. Terwijl beide stijlen op zich onverenigbaar lijken. Dat was één van de eerste dingen die ik tegen Ryan zei, dat ik vond dat hij bijna het oncombineerbare combineerde: rauwe realiteit met 'ultrasprookje fantasy'. En dat vind ik ongelofelijk interessant. Dat soort durf, dat soort keuzes, dat vind ik wel een verdienste."

De cameraman was ook Belgisch. Hoe was het om te werken met de beelden van Benoît Debie?

"Ja, dat is zeker een cadeau. Ik had Benoît nog nooit ontmoet. Ik had alleen nog maar dingen van hem gezien. En ik vond het uiteraard straf wat die man allemaal doet.

"Ik had een heel rijk arsenaal aan beelden gekregen, heel verscheiden ook. Maar ik vond dat dat wel paste, een beetje verschillende soorten beelden. Supertof licht. En het toeval gewoon dat er twee Belgen aan die film hebben gewerkt. Dat is gewoon... Voor Ryan was dat ook supergrappig: 'Ik kom weer uit bij een Belg.'"

Hoe gaat het intussen met de montage van Belgica, de nieuwe van Felix Van Groeningen?

"Het is een immens werk. Er zijn 132 uur rushes, ruwe beelden. Dat is het dubbele van wat gebruikelijk is voor Felix. De eerste versie was vier uur en tien minuten lang. En dat was al een redelijk strakke montage. Dus het is een stevige klus. We zijn er met drie aan bezig: Felix zit op één computer voortdurend rushes te bekijken, terwijl ik aan het monteren ben, en ik heb er mijn assistent, Thomas Pooters, voor de eerste keer ook quasi voltijds bij.

"De regisseur mag van mij de krant zitten lezen of op zijn laptop bezig zijn, het maakt niet uit, maar ik heb hem er gewoon graag bij als ik een radicaal idee heb of een extreme vraag. Je maakt samen een reis, en als iemand twee weken wegblijft, dan zit je ergens anders in je hoofd."

Je hebt met verschillende regisseurs een heel speciale band. Heb je die nu ook met Ryan Gosling?

"Ja, we zijn echt wel op een bepaalde manier vrienden geworden. Als je bij iemand thuis woont en honderd dagen samen met hem doorbrengt, dan kan dat bijna niet anders.

"Bovendien zat hij eerst in zak en as en aan het eind van onze samenwerking was hij heel gelukkig met zijn film. Volgens mij zal hij nog films maken. Maar de volgende keer moet hij het anders aanpakken. Kleiner vooral. Dat heb ik hem ook gezegd. Nu begon hij eraan zonder dat hij wist hoe het moest. Hij zei: 'Soms was er honderd man op de set en had ik geen idee wat ze aan het doen waren.'

"Als hij nog een film maakt, hoop ik dat hij weer met me wil werken en dat ik vrij ben als het zover is. Want het klikt wel. Bij de première in Cannes gingen we de zaal binnen en opeens pakte hij me vast en zei: 'Je komt toch naast mij zitten? Dan heb ik het gevoel dat we weer thuis zitten.' Want we hebben zo, letterlijk in twee zeteltjes naast elkaar, zijn film dertig, veertig keer bekeken. En dat was het absurde van Cannes: heel even zaten we weer naast elkaar, in alle intimiteit, tussen die massa, naar onze film te kijken."

Heeft hij intussen andere dingen van jou bekeken? Films van Fien misschien?

"Ja, hij heeft Unspoken en Kid gezien. Hij was omver geblazen door Kid."

Terecht.

"Dank je. Hij begreep helemaal niet waarom die film nooit is opgepikt. Dat vond hij een grote schande. Toen hij Fien ontmoette, begroette zij hem voorzichtig met 'Nice to meet you', terwijl hij zelf van ontzag vervuld was: 'I'm meeting a great director'. Het was de omgekeerde wereld.

"Hij heeft ook Desert Haze gezien, de documentaire van Sofie Benoot. Op driekwart van de film zat hij in zijn zetel, helemaal opgeslorpt en het eerste wat hij eruit kreeg was: 'Fuck, I don't want this film to stop, ever...' Hij heeft Sofie ook ontmoet. Ze was voor research in Californië, samen met Liesbeth De Ceulenaer en Isabelle Tollenaere, en ik heb ze samen laten komen voor lunch. Dat was heel grappig voor Sofie, want hij kon letterlijk quotes uit Desert Haze bovenhalen."

Wie is Nico Leunen?

► Geboren in Borgerhout in 1974

► Samen met Fien Troch. Zijn schoonvader is monteur Ludo Troch

► Studeerde in 1998 af aan de Hogeschool Sint-Lukas, Brussel

► Monteerde onder andere Olivetti 82, Steve + Sky, Een ander zijn geluk, Dagen zonder lief,

Linkeroever, Dirty Mind, De helaasheid der dingen, 22 mei, Turquaze, The Invader, The Broken Circle Breakdown, Kid, N: The Madness of Reason, Desert Haze, Waste Land, Lost River

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234