Zaterdag 20/04/2019

Column

Rwanda, Oeganda, Myanmar, Wit-Rusland, Vlaanderen, overal waar ik kom, hoor ik dezelfde stemmen: ‘Vertel me: hoe nu verder?’

Julie Cafmeyer Beeld RV Jitske Nap

Enkele maanden geleden was ik in Wit-Rusland op zoek naar vrouwen die via fluistertechnieken mensen helen, the whisperers.

Ik vroeg aan de receptioniste van mijn hotel: ‘Weet jij waar de fluisteraarsters zijn?’ De receptioniste – een mooie jonge vrouw – zei me dat haar grootmoeder fluisterde.

Ze vertelde me dat ze als kind was gebeten door een hond. Ze had zoveel schrik gepakt door de aanval dat ze een tic kreeg en sindsdien de hele tijd ongecontroleerd met haar ogen knipperde. Haar ouders besloten om haar een jaar niet naar school te laten gaan en brachten haar naar het bos, naar haar grootmoeder. Elke avond brandde haar grootmoeder een kaars en fluisterde ze voor haar. Een jaar later werd ze terug naar huis gebracht. De tic was weg.

Of ik in magie geloof?

Vorige week zag ik de documentaire Bewitched van de nomaden van Vranckx. Een Oegandese heks rookt een pijp en zegt: ‘Ik heb een altaar gebouwd om rituelen uit te voeren. Daar zal ik zieken behandelen. Mijn voorvaderen willen dat ik dit werk doe.’

Een kind is in het meer verdronken. Een maand lang was het lichaam spoorloos. Een heks legde een doek op de oever en legde er kruiden op. Ze riep de naam van het kind en het lichaam kwam bovendrijven.

Of ik in mirakels geloof?

In Myanmar zag ik vrouwen die water offeren aan de boeddha’s. Daarna vallen ze op hun knieën voor een tempel. Ze bidden uren aan een stuk terwijl ze de kralen van hun ketting tellen.

In Rwanda zei een pastoor me: ‘Doe je ogen dicht en vertel me: waar ben je dankbaar voor in dit leven? Ik wil dat je blijft praten tot je niet meer kan. Ik wil dat je al de dankbaarheid voor het leven uit je lijf schreeuwt.’

In het televisie-programma Therapie, waar we getuige zijn van het contact tussen een therapeut en een cliënt, hoor ik stemmen: Kan u mijn gevoelens plaatsen? Ik heb nekpijn. Ik zie dingen die er niet zijn. Waarom lukt het de anderen wel en misluk ik? Ik wil leren aanvaarden wat er gebeurt. Wie ben ik?

Rwanda, Oeganda, Myanmar, Wit-Rusland, Vlaanderen, overal waar ik kom, hoor ik dezelfde stemmen: ‘Vertel me: hoe nu verder?’

Ik verlang naar een spirituele dimensie waarin al deze stemmen samenkomen. Stemmen van onze voorouders, van hen die er wel nog zijn, van al diegenen die we verloren. Een dimensie met een altaar en een kaars. Een kralenketting en een boeddhabeeld. Kruiden die waaien over het meer. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.