Zaterdag 29/02/2020

‘Russell Crowe kan ook een lieve man spelen’

We ontmoeten elkaar in Londen, de hoofdstad van Engeland. Die toevoeging is niet onbelangrijk, want Paul Haggis (°1953) werd in een totaal ander Londen geboren, namelijk een gelijknamig stadje in de buurt van Toronto, Canada. “In de vroege jaren ’70 ben ik naar Engeland verhuisd en dan heb ik hier een tijdje in Londen gewoond”, vertelt hij bij de begroeting. “Ik had de film Blow Up van Antonioni gezien en ik wilde toen modefotograaf worden.”

Maar dat ging dus uiteindelijk niet door en de jonge Haggis keerde terug naar Canada om er film te studeren. In 1975 verhuisde hij naar Los Angeles en ging daar bij televisie aan de slag als scenarist, onder meer voor The Love Boat, The Tracey Ullman Show en Walker, Texas Ranger. Hij was ook actief als producer bij series zoals The Facts of Life, Due South en EZ Streets.

Kortom, een lucratieve carrière, maar dat bleek toch niet voldoende voor Paul Haggis en dus ruilde hij de financiële zekerheid van zijn televisiewerk voor de precaire situatie van een beginnend filmscenarist. Toen hij het slachtoffer werd van een carjacking probeerde hij dat incident zo snel mogelijk van zich af te schrijven. Tegelijk probeerde hij ook een filmadaptatie te maken van Rope Burns, een verzameling boksverhalen van F.X. Toole.

Wunderkind van 52

Het waren twee projecten die hem erg na aan het hart lagen, maar waarvan hij tegelijk vermoedde dat ze nooit verfilmd zouden geraken. Hij dwaalde. De boksfilm kreeg in 2004 de titel Million Dollar Baby, werd geregisseerd door Clint Eastwood en werd bekroond met vier Oscars, waaronder die voor beste film, beste regisseur en beste actrice (voor Hilary Swank). Het carjackingscenario leidde een jaar later dan weer tot de ensemblefilm Crash, die door Paul Haggis zelf geregisseerd werd en drie Oscars binnenhaalde, waaronder die voor beste film en beste origineel scenario. Op die manier werd Paul Haggis de eerste schrijver in Hollywood die de scenario’s leverde voor twee films die back-to-back bekroond werden met een Oscar voor Best Motion Picture of the Year. De media bejubelden dit out of nowhere wunderkind en de Los Angeles Times had het over “an overnight sensation”. Maar het wonderkind in kwestie was op dat moment al 52 jaar.

Sindsdien schreef hij de scenario’s van de dubbele oorlogsfilm Flags of Our Fathers en Letters from Iwo Jima voor Clint Eastwood, schreef en regisseerde hij zelf de Irakfilm In the Valley of Elah en werkte hij mee aan de scenario’s van de James Bondfilms Casino Royale en Quantum of Solace.

Voor zijn nieuwe film The Next Three Days deed Paul Haggis iets wat hij nog niet eerder gedaan had: een adaptatie schrijven én zelf regisseren van de Franse thriller Pour elle uit 2008, van regisseur Fred Cavayé, met Vincent Lindon en Diane Kruger in de hoofdrollen. In de Amerikaanse versie worden die rollen nu vertolkt door Russell Crowe en Elizabeth Banks.

Het basisidee bleef uiteraard behouden: Lara (Elizabeth Banks) wordt veroordeeld en voor een lange gevangenisstraf opgesloten wegens de bloedige moord op haar vrouwelijke chef. Ze houdt haar onschuld staande, maar de bewijslast is overdonderend. Haar man John (Russell Crowe) is overtuigd van haar onschuld en probeert alle mogelijke rechtsmiddelen uit te putten. Ondertussen merkt hij dat hun jonge zoontje totaal vervreemdt van zijn moeder. En dat Lara zelf er na verloop van tijd er stilaan begint onder te lijden. Hij ziet maar één oplossing: zijn vrouw bevrijden uit de gevangenis.

De Franse titel Pour elle benadrukte meteen dat deze ontsnappingsthriller ook een liefdesverhaal was. Die notie is totaal verdwenen in de Amerikaanse titel The Next Three Days.

Paul Haggis: “Via tussentitels zoals The Last Three Years, The Last Three Months, enzovoort wordt de chronologie van het verhaal duidelijk gesitueerd. Maar wat mij vooral interesseerde, was wat er ná de film met dat echtpaar zou gebeuren. De vraag die ik mij stelde, was: zou jij de vrouw, van wie je zoveel houdt, proberen te redden, wetende dat je daardoor misschien zou veranderen in iemand van wie zij niet meer zou kunnen houden? We kunnen hier uiteraard het einde van de film niet verklappen. Alleen dit: het lijkt alsof het allemaal goed afgelopen is, maar hij heeft wel een verschrikkelijke prijs betaald: zijn ziel. En zij heeft hem iets vreselijks zien doen. Zullen ze ooit in staat zijn om opnieuw een koppel te worden? Ik had geen zin in een titel als For Her, want als je de trailer ziet, dan weet je direct dat het draait om een ontsnapping uit de gevangenis en dat hij het allemaal voor haar doet. Daarom wou ik dus een andere titel. Maar jij bent wel de eerste die de vraag stelt (lacht).”

De proloog is identiek dezelfde als in de Franse film. Maar nadien volgt een prachtige sequentie - een bikkelharde en erg venijnige discussie tussen Lara en haar schoonzus tijdens een diner - die helemaal nieuw is.

“Ik ben blij dat je het goed vond, want ik heb nog veel andere zaken toegevoegd. Met die scène wou ik aangeven dat Lara wel degelijk over een vurig temperament beschikt. In de Franse film is het snel duidelijk dat zij onschuldig is. Er worden zelfs flashbacks gebruikt om dat aan te tonen. Maar dat wilde ik niet. Ik wilde de vraag stellen: zou het kunnen dat Lara het toch gedaan heeft? En die vraag blijft uiteindelijk bestaan. Ik ga ervan uit dat het grootste deel van het publiek op het einde zal willen geloven dat Lara onschuldig is, maar als filmmaker laat ik wel degelijk twijfel bestaan. Op het einde van de film gebruik ik ook wel een flashback, maar eigenlijk betekent dat niet zoveel. Film is een héél sterk medium. Van zodra je iets ziet, ben je ook geneigd het te geloven, zeker als het op het einde komt. De flashback is die van de politieman, die zich probeert voor te stellen hoe de moord eigenlijk verlopen is. Dus ja, het kan misschien op deze manier verlopen zijn. Maar misschien ook niet. Wat mij daarbij vooral interesseerde, was de kwestie van geloof. John gelooft in haar onschuld, terwijl niemand anders dat doet. En zijn geloof is zo groot dat het publiek ook geneigd zal zijn om hem te volgen. Maar is het uiteindelijk ook de waarheid? Ik wou het verhaal dus iets complexer maken. Donkerder ook. Zoiets doen met een Amerikaanse remake van een Franse film, dat vond ik zo aantrekkelijk aan dit project. Een tikkeltje pervers ook.”

Waarom hebt u precies voor een remake van Pour elle gekozen?

“Ik ben altijd al een grote fan van Hitchcock geweest en ik had allang zin om een echte suspensethriller te maken. De plot van die Franse film leek mij een goed uitgangspunt. Een soort skelet om daar mijn eigen verhaal aan op te hangen. Toen ik aan deze adaptatie begon, vroeg ik mij af: ‘Hoe zou ik mij gedragen indien ik in de schoenen van het hoofdpersonage zou staan?’ Dat is een techniek die ik trouwens altijd gebruik. John is docent Engelse literatuur, ikzelf ben een schrijver. Dat is niet zo’n groot verschil. Wij zijn geen actiehelden, we timmeren andere mensen niet zomaar op hun gezicht. Hoe zou ik een auto openbreken of uit een gevangenis ontsnappen? Geen idee. En dus ben ik op het internet gaan zoeken. Verbazingwekkend wat je daar allemaal kunt vinden. Ik heb ook geprobeerd om het voor mezelf en dus voor het personage zo moeilijk mogelijk te maken, zoveel mogelijk hindernissen te verzinnen.”

De casting van Russell Crowe is eerder ongewoon, want John is niet meteen een tough guy, voor wie iemand uit de gevangenis bevrijden een fluitje van een cent moet zijn.

“Russell heeft inderdaad al een hele reeks machopersonages gespeeld, maar hij kan ook totaal andere vertolkingen aan, zoals in A Beautiful Mind of The Insider. Hij heeft reeds bewezen als acteur over een breed register te beschikken en ik wist dus dat hij ook een personage als John zou kunnen belichamen. Maar ik moet wel toegeven dat ik in het begin in mijn eigen hoofd zelf ook wel tegen dat tough guy-imago van hem heb moeten vechten, want het publiek mocht zeker niet denken: ‘Oh, Russell Crowe! Die zal deze klus wel eventjes snel klaren.’ Maar Russell is een uitstekend acteur, dus het bleek geen probleem om hem hier a nice guy te laten spelen. Als docent zien we hem een les geven over Don Quichote en over de irrationaliteit van het leven. Dat is natuurlijk geen toeval: om in iets te slagen, moeten mensen zich soms compleet irrationeel gedragen. Maar soms moeten ze daar dan ook een hoge prijs voor betalen.”

Dit is de eerste film van uw eigen productiemaatschappij. Waarom hebt u die Highway 61 genoemd?

“Om verschillende redenen. Het is een verwijzing naar het album Highway 61 Revisited van Bob Dylan. En ik vind Dylan een uitstekend verhalenverteller. En daarnaast is Highway 61 ook een weg die van het noorden naar het zuiden gaat en dus als het ware Amerika doormidden deelt. Net zoals dat soms ook het geval kan zijn met mijn films (glimlacht). En ten slotte is het ook de weg waar volgens de legende de grote blueszanger Robert Johnson zijn ziel aan de duivel verkocht heeft in ruil voor talent.”

Zoals we dat te zien kregen in O Brother, Where Art Thou? van de gebroeders Coen?

“Precies. Dus misschien heb ik ook wel mijn ziel aan de duivel verkocht om er talent voor in de plaats te krijgen (lacht).”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234