Woensdag 25/11/2020

RUBBERSTREPEN OP DE CHAUSSEE D'AMOUR

Met dertig vitrinebars op een asfaltstrook van twee kilometer is de Chaussée d'Amour een langgerekt bordeel. Niet alleen hitsige mannen zorgen voor gevaarlijke standjes in het verkeer. Ook bussen met toeristen en bejaarden maken een omweg om de uitgestalde vleeswaren te keuren. Tot grote tevredenheid van het stadsbestuur, dat de Chaussée d'Amour als bezienswaardigheid uitspeelt.

Erik Raspoet / Foto's Stephan Vanfleteren

Superman op de Chaussée d'Amour? Erika luistert gretig naar de anekdote die ik in een andere bar heb opgetekend. Van de klant die altijd met een koffertje onder de arm verschijnt. Eenmaal in de kamer klapt het mysterieuze koffertje open en hijst hij zich in een blauw pak met rode cape. Het meisje van dienst kan tijdens de verkleedpartij maar beter de slappe lach inhouden, want anders komt Superman niet van de grond. In mijn notaboekje had ik het verhaal van een kanttekening voorzien. Urban legend? Niet als je het Erika vraagt. "Het zou me niks verbazen", zegt ze. "Mannen zijn tot alles in staat. Ik heb er zelfs eentje gehad die voor hond speelde. Hij kroop op handen en voeten door de kamer, en hijgde als een poedel." Ze glijdt van haar barkurk en neemt een nieuwe pose aan. Handen in de lenden, linkervoet op een daartoe bestemd bankje, zo komen haar charmes pas echt voordelig uit. Ravenzwart haar, benen om in een Bond-film te spelen en een doorkijkblouson van 250 euro die ze van een attente klant cadeau heeft gekregen. Mochten haar ex-collega's van Belgacom haar zo zien pronken... Twee jaar heeft ze als gediplomeerd directiesecretaresse bij de telefoonmaatschappij gewerkt. "Maar dat betaalde veel te weinig", zegt de 24-jarige Waalse uit Spa. "Ik ben gesteld op luxe. Thuis heb ik paarden, wat hopen geld kost. Ik heb een vriendje leren kennen, eigenlijk een klant uit mijn vorige bar. Die zwemt in het geld. Stop toch met werken, zegt hij, ik geef je alles wat je maar vraagt. Maar geen denken aan. Dan moet ik iedere keer bij meneer gaan bedelen als ik een jurk wil kopen." Er wordt gebeld. Mieke, de bazin, verstopt ons ijlings in de achterkeuken. Even later trippelt Erika binnen met twee briefjes van 50 euro, het basistarief voor een halfuurtje kameren. Een uurtje bubbelbad kan ook, maar niet onder de 300 euro. Straks, na de shift, wordt de gage eerlijk verdeeld. De helft gaat naar de barexploitant. Erika maakt een pirouette op haar stelthoge hakken, klaar om de klant te bedienen. En passant graait ze in een doos op het aanrecht. Een voordeelverpakking theebuiltjes, dacht ik eerst, maar bij nader inzien blijkt het een megabox condooms te zijn.

Smeulend rubber is de geur van de Chaussée d'Amour. Het wegdek van de drievaksbaan is erdoor getekend. Remsporen, uitgelokt door verkeersdrempels met bloemrijke namen. De Cupido, de Coconut Club, de Climax, de Blue Lagoon, de Crazy Love, de Afrodite, de Paradiso, de Memphis, de Love Story, het is maar een greep uit het lexicon van neonreclames waaraan de Luikersteenweg in Brustem zijn reputatie dankt. Met meer dan dertig bars op een asfaltstrook van twee kilometer is dit een langgerekt bordeel. Anders dan de meeste bars langs Vlaamse steenwegen gaat het om raamprostitutie. Dat mannen om de zeven seconden aan seks denken, is in deze omgeving dan ook een understatement. Het is interessant om het kijkgedrag van de voyeurs te observeren. Sommigen vestigen de blik op één kant van de weg en beleven de rit als een filmische ervaring, een travel shot geritmeerd met lederen strings en adembenemende decolletés. Anderen zijn vastbesloten geen vierkante centimeter bloot te missen. Je ziet hun hoofd van paar naar onpaar draaien, als scheidsrechters in een tennismatch.

Echt bevorderlijk voor de verkeersveiligheid zijn de verkeersdrempels niet. Vaak rijden verstrooide chauffeurs in op een voorligger die de uitgestalde vleeswaren van nabij wil keuren. Oppassen is het ook voor klanten die over de steenweg zigzaggen om hun keuze te maken. Vrachtwagens die achteruit over het fietspad rijden om er zich van te vergewissen dat ze geen fata morgana hebben gezien, het is dagelijkse kost. Maar het gevaarlijkst zijn nog de onwetende passanten die de reputatie van Brustem niet kennen. In hun onschuld wanen ze zich op een gewone steenweg, een kaarsrechte streep door het glooiende landschap van Haspengouw die ideaal lijkt om plankgas te geven. Met honderdtwintig per uur komen ze vanuit Luik of Tienen aangesjeesd, niet beseffend dat de andere weggebruikers op ieder moment de remmen kunnen dichtgooien om hun ogen de kost te geven. Carrosseriebedrijven in de omgeving doen er goede zaken mee, en ook het stadsbestuur neemt de bluts met de buil. In de pas verschenen toeristische gids wordt de Chaussée d'Amour als bezienswaardigheid aangeprezen. Sint-Truiden, zijn kanaries, zijn fruitjenever, zijn begijnhofkerk, en voortaan dus ook zijn publieke meisjes.

Deze pr-stunt is geen losse flodder, want SP.A-burgemeester en senator Ludwig Vandenhove profileert zich al langer op het thema van de prostitutie. Zo heeft Vandenhove samen met priester en partijgenoot Staf Nimmegeers een wetsvoorstel voor de legalisering van het oudste beroep ter wereld ingediend. In afwachting van de wet worden in Sint-Truiden de bakens al verzet. Momenteel werkt het stadsbestuur aan een kwaliteitslabel voor bordelen. Gegadigden krijgen het bezoek van uiteenlopende instanties zoals politie, brandweer en ruimtelijke ordening. Exploitanten die aan de criteria voldoen, mogen binnenkort een Veilig V(rijen)-logo boven hun entree spijkeren. Frivool? Zeker, maar achter het logo schuilt een streng handhavingsbeleid. Er geldt een quotum voor bars, die op termijn alleen nog in de gedoogzone langs de Luikersteenweg zullen worden getolereerd. Politie, RVA en arbeidsinspectie houden de vinger aan de pols. In principe werken op de Chaussée d'Amour uitsluitend legale meisjes die in het arbeidsregister als dienster staan ingeschreven. Voor de stadskas is het prostitutiereglement een opsteker: 2.100 euro per 'dienster' per jaar, dat tikt aardig aan als je weet dat de Chaussée d'Amour gemiddeld aan zo'n vijftig tot zestig geregistreerde hoertjes emplooi verschaft. Intussen heeft ook de oppositie de wervende kracht van de prostitutie ontdekt. Met name CD&V-raadslid Carl Nijssens mocht zich eind vorig jaar een moment lang in de glorie van de media koesteren. Zijn voorstel: de steenweg in Brustem heraanleggen met een gluurstrook teneinde de verkeersveiligheid te verbeteren. Goed gevonden, misschien zelfs een kanshebber voor de volgende Van Dale, maar weinig realistisch. De Luikersteenweg ofte N3 is een rijksweg die niet eens onder de bevoegdheid van de lokale overheid valt.

We hebben ons voor niks in de keuken verstopt. Een man met een onmiskenbaar Bruce Springsteen-gehalte verschijnt in de bar, de arm liefkozend om Erika's middel geslagen. Onze aanwezigheid schijnt hem niet te deren. Hij rekt zich eens lekker uit, nagenietend van het betaalde herdersuurtje. Nog een laatste kus en de deur van The Witch valt dicht achter een tevreden klant. Erika klimt weer op haar kruk en zingt een lofzang op de Chaussée d'Amour. Als je toch in de vitrine moet staan, prakkiseert ze, laat het dan in Sint-Truiden wezen. De bars zijn schoon en comfortabel, er is weinig agressie, ze voelt zich veilig onder het waakzame oog van de politie. "En we hebben een goede clientèle", voegt ze eraan toe. "De Chaussée d'Amour staat in heel België bekend, zelfs vanuit Luxemburg komen ze naar hier afgezakt."

Mieke Brouwers kan het beamen. Tien jaar geleden opende ze haar eerste bar, met de overname van The Witch zit ze al aan drie. Voor ze in Brustem neerstreek, runde ze in Sint-Truiden een meedrinkcafé waar schaars geklede toogmadelieven - veelal gescheiden vrouwen met liquiditeitsproblemen - zich tegen betaling van peperdure drankjes min of meer onschuldige handtastelijkheden lieten welgevallen. Ze plukt een zoveelste Belga uit haar pakje. Mieke Brouwers is lang en mager, een gedistingeerde verschijning ondanks zonnebankteint, geblondeerde permanent en uitbundig goudbehang. Waarom heeft ze eigenlijk gekozen voor een sector waarin plaasteren Venussen van Milo als hoogste kunstvorm gelden en lila de dominante kleur is? "Ik was zelfstandige", zegt ze, "maar mijn zaak ging failliet. Op dat moment waren er twee opties: zwemmen of verzuipen in de schulden. Ik heb er geen spijt van dat ik voor het zwemmen heb gekozen." In Sint-Truiden is ze een bekende naam geworden. Op de hoorzittingen over het gemeentelijke prostitutiebeleid ontpopte ze zich tot een verbeten tegenstander van burgemeester Vandenhove. Want seksindustrie of niet, middenstanders blijven middenstanders, met een aangeboren hekel aan belastingen. Mieke Brouwers heeft zelfs een advocaat in de arm genomen om de volgens haar excessieve bordeelheffing te betwisten. "Ze hebben geen been om op te staan", fulmineert ze. "Prostitutie staat bij mijn weten nog nergens in de wet. Officieel is dit een horecazaak, meisjes worden ingeschreven als gewone diensters. Waarom moeten wij dan belastingen betalen die voor andere cafés niet gelden? Omdat onze dienster actief aanzetten tot consumeren, zegt het politiereglement. Wat is dat voor onzin, onze meisjes hoeven helemaal niemand aan te sporen. Wie een bar binnenstapt, weet op voorhand wat hij gaat consumeren. Dat ze ophouden met die hypocrisie en eerlijk toegeven dat het hen om het geld te doen is. Wij zijn de melkkoe van de stad."

Het is een debat waarin ieder op zijn waarheid hamert. "Inderdaad", zegt burgemeester Vandenhove aan de telefoon, "sommige eigenaars klagen steen en been over die heffing. Maar ik stel wel vast dat ze zonder uitzondering goed hun brood verdienen. Heel goed zelfs, want het regent nog altijd aanvragen om in Brustem nieuwe bars te openen." Dat de wettelijke basis van de bordeelheffing twijfelachtig is, probeert hij niet eens te verdoezelen. "Ze kunnen voor de Raad van State hun gelijk halen", geeft hij toe. "Maar of ze daarmee ook iets zullen bereiken? Als zij het spel hard spelen, dan ik ook. Als burgemeester kan ik de laatste bar laten sluiten. Let op, dat is allerminst mijn bedoeling. Prostitutie mag voor mijn part, zolang het goed georganiseerd is en past binnen een strak wettelijk kader."

Het is middag, daluur. We cruisen over de Luikersteenweg, gluurders met een alibi. Of het past in het banenplan van de regering is twijfelachtig, maar feit is dat er op de Chaussée d'Amour nog ruimte is voor nieuwe werkgelegenheid. Een heel aantal barkrukjes worden niet door een meisje maar door een bordje bezet. 'Demandé: serveuses.' Niet toevallig worden de vacatures eentalig in het Frans gesteld. Het gros van de prostituees komt uit het Luikse, waar door de sloop van de oude stationsbuurt heel wat meisjes hun kruk en bestaanszekerheid hebben verloren. Daarnaast werken er veel Françaises die het compromisloze prostitutieverbod in hun land ontvluchten. De kans bestaat dat een heleboel van deze vacatures snel wordt opgevuld. Februari geldt traditioneel als een kalme maand, omdat de financiële kater van kerst en nieuwjaar nog niet is verteerd, maar vanaf maart komt het nieuwe bordeelseizoen weer op gang. We passeren de Club de Paris, de Night Dreams, de Dolce Vita, obligate namen waaruit weinig originaliteit spreekt. Niemand gedacht aan Daddy's Hobby? Richting Luik eindigt de inventaris heel passend met de Climax, een hoogtepunt gevolgd door een langgerekt naspel. Met grote tussenpozen noteren we nog de Paradou, de Milord, de Crazy Night en de Claridge, allemaal gelegen op Truiens grondgebied. Niet dat het aan de gemeentegrens stopt, in feite loopt de Chaussée d'Amour helemaal door tot in Luik.

Op het eerste gezicht merk je geen verschil. De neons zijn even flashy en de namen even stroperig. Toch verandert er wel degelijk iets. Eenmaal de taalgrens voorbij gaat het aantal Oost-Europese en Afrikaanse meisjes crescendo. "In Luik wordt er nauwelijks gecontroleerd", zegt Eddy Vanstreels, hoofdinspecteur van de Truiense politie. "Daar kun je de illegalen zo vanachter de vitrines plukken. Dat is het verschil met Brustem: bij ons is prostitutie een strikt Belgische aangelegenheid. Vijf jaar geleden was er wel een poging van het milieu om in te breken. Zowel de Albanese maffia als West-Afrikaanse bendes stuurden meisjes uit om de boel te verkennen. Het was vijf voor twaalf, er waren al onderhandelingen aan de gang om bars over te nemen. Door hard op te treden hebben we de raid in de kiem gesmoord. Er lopen trouwens nog verschillende rechtszaken tegen exploitanten wegens illegale tewerkstelling." Gewezen rijkswachter Vanstreels kent de Chaussée d'Amour van haver tot gort. Niet alleen verricht hij er reeds twintig jaar politiewerk, hij heeft zich bovendien na zijn uren verdiept in de ontstaansgeschiedenis. Zijn relaas begint vlak na de oorlog, bij de Amerikaanse bevrijders die de locals niet alleen Coca-Cola en jazzmuziek leerden kennen. "Die jongens moesten zich ontspannen", zegt hij. "In het begin werden er tenten opgericht. Daar werd gedanst en gedronken, en van het een kwam het ander. Vergeet niet dat die Amerikanen allemaal condooms op zak hadden. Condooms, daar hadden ze hier nog nooit van gehoord."

Toonden de Amerikanen de weg naar het bordeel, zijn faam als rosse stad dankt Sint-Truiden aan onze nationale luchtmacht, die zowel in Brustem, Saffraanberg als Bevingen actief was. "Sint-Truiden was een echte kazernestad", zegt Vanstreels. "Op het toppunt van de Koude Oorlog lagen hier achtduizend militairen, vooral miliciens. Vroeger was woensdag de absolute uitschieter. Om te beginnen kregen de miliciens dan hun midweekvergunning. Even belangrijk was de wekelijkse veemarkt, de grootste van de streek. Op woensdag voerden de veeboeren hun beesten aan. De stad liep vol boeren met zakken die uitpuilden van het geld." Vandaag is het woensdag, maar van enige drukte valt niets te merken. Natuurlijk, de miliciens zijn verdwenen en de veemarkt heeft veel aan belang ingeboet. "Maar het ligt ook aan de slechte conjunctuur", zegt Eddy Vanstreels, met een zweem van nostalgie in zijn stem. "En weet je wat er ook is? De mensen hebben geen contant geld meer op zak. Alles wordt tegenwoordig elektronisch betaald, zelfs de koeien op de veemarkt. Vroeger was de fruitpluk de belangrijkste bron van cash. Allemaal zwart geld dat gebruikt werd voor extraatjes. Een kleedje voor de vrouw, een nieuwe fiets voor de kinderen. En ja, ook om naar de meisjes te gaan. Maar nu willen onze mensen geen kersen of aardbeien meer plukken. En de sikhs, die zien ze niet vaak op de Chaussée d'Amour."

In zekere zin is Jean-Marie Martens een ex-collega van Eddy Vanstreels. Hoewel, zijn carrière bij de Truiense politie was van korte duur. Ze eindigde in 1976 tamelijk abrupt toen aan het licht kwam dat Martens de politiecombi gebruikte om de schapen te vervoeren die hij als bijverdienste kweekte. "Het strafste van al: toen ze me betrapten, was ik op weg naar de adjunct-commissaris, die ook in schapen deed. Ach, in die tijd werd er bij de politie niet zo nauw gekeken. Ze hebben me trouwens niet buitengegooid, ik heb zelf ontslag genomen", vertelt hij. Wat daarop volgde, was het bekende verhaal van de twaalf stielen en dertien ongelukken. Zijn curriculum oogt buitengewoon gevarieerd: postbode, marktkramer, dierenhandelaar. Zijn loopbaan viel pas in een definitieve plooi toen hij zestien jaar geleden een lumineus idee kreeg. Als hij nu eens de ouderlijke groentezaak op de Luikersteenweg in een bar veranderde? "Moeder was er niet op tegen", zegt hij. "Zij ging vroeger poetsen in een bar. Twintig frank per uur kreeg ze, terwijl de briefjes van duizend binnenstroomden. Aan haar moest je dus niet vertellen dat er brood in zat. Ikzelf heb de bars leren kennen als politieagent. Weet je, Sint-Truiden was in die tijd maar een provincienest, om twaalf uur gingen alle cafés dicht. Waar dacht je dat wij na middernacht uithingen? In de bars natuurlijk, en niet alleen om een pint te drinken. Ach man, mocht ik een boekje opendoen, dan zouden heel wat fatsoenlijke burgers bibberen van de angst." We staan in Pin-Up Club, waar niets nog herinnert aan de tijd toen een banaan nog een onschuldige, voedzame fruitsoort was. Vanuit de omgebouwde groentezaak bouwde Martens zijn imperium uit. Momenteel is hij met vier bars de ongekroonde koning van de Chaussée d'Amour. "Ik ben overal gaan kijken", zegt hij als man van het vak. "Baancafés rond Gent, Kortrijk, Oostende, ze kunnen niet tippen aan Sint-Truiden. Hier vind je de mooiste meisjes, dat is in heel België bekend. Wij krijgen alle soorten klanten, van boer tot notaris. Ik heb hier al een rij vips zien passeren, onder meer bekende voetballers die een kamer voor een hele nacht reserveren. Geloof me, sommige Rode Duivels kunnen meer dan voetballen alleen."

Martens blijkt een enthousiaste voorstander van het stedelijke gedoogbeleid. Komt een nieuw meisje zich aanbieden? Dan faxt hij haar papieren even door naar de Truiense politie, die er met de loep over gaat. Makkelijk zat, en het spaart een hoop heen-en-weergeloop uit. Het belang is overigens wederzijds. Door de alertheid van de gewezen flik werd al een bende valsmunters opgerold. Over de bordeelheffing wil hij niet zeuren, hij heeft een andere grief op zijn lever: de oneerlijke concurrentie van de thuiswerkers. "De kranten staan vol met seksannonces", foetert hij. "Er zijn er zelfs die zich via teletekst aanbieden. Alleen al in Sint-Truiden zijn er minstens honderd vrouwen die privé ontvangen. Het is natuurlijk verleidelijk. Ze huren ergens een studio en steken alle winst in eigen zak zonder belastingen of sociale zekerheid te betalen. En wij maar volgens de regels werken. De politie staat machteloos, die mag niet eens binnen gaan controleren. Frustrerend, want de misbruiken zijn groot. Het wemelt in dat milieu van de pooiers en de illegalen."

Brenda duikt op vanachter het gordijn. Tijd voor een slok van de fles wodka-limoen, een relatief onschuldig pepmiddel. Veel meisjes grijpen naar Captagon of cocaïne om de sleur van de vitrine te verzachten. Brenda, een Poolse met een Belgisch paspoort, is niet meer piepjong. "Vijfendertig is zowat de grens", zegt Martens. "Hoe jonger, hoe meer aantrek. Je merkt het direct als ergens een jong ding in een vitrine staat. Files van hier tot ginder, ze zouden elkaar vermoorden voor een meisje van achttien."

Op de duur klinken bordeelpraatjes bekend in de oren. De verhalen van klanten die vanuit de bar hun eega bellen om te melden dat het vanwege de files een uurtje later zal zijn. Waarna met veel vuur wordt betoogd dat prostitutie een van de hoekstenen van onze maatschappij is. Als de man hier zijn kwakje niet loost, dan begint hij wel een overspelige relatie en is het helemaal gedaan met huwelijk en gezin.

De cijfers blijven tot de verbeelding spreken. Meisjes draaien in een goede nacht gemakkelijk 1.500 euro, fiftyfifty te verdelen met de barexploitant. "Toch zijn er weinigen die er rijk van worden", weet Martens. "Prostituees hebben een gat in hun hand. 's Morgens vertrekken ze hier met 800 euro op zak, 's avonds keren ze platzak terug en moet ik het geld voor de taxi voorschieten. Er zijn natuurlijk uitzonderingen. Hier heeft jarenlang een Franse doktersvrouw gewerkt. Ze werd door haar man gebracht, telkens voor drie weken. Die deed het natuurlijk niet om te overleven, maar voor de luxe. We zijn dat koppel eens gaan opzoeken. Van hun geld hadden ze aan Côte d'Azur een chique villa met zwembad gekocht."

De school is uit, de kinderen Martens steken hun hoofd in de bar om gedag te zeggen. Toch een vreemde plek voor jongens van elf en veertien om op te groeien. Moeder Martens leeft tussen hoop en vrees. "Ze zijn nog zo onschuldig", zegt Marina, die haar naam aan Rocco Granata dankt. "De oudste draait zijn hoofd nog weg als hij voor de vitrine passeert. Maar hoe lang nog? In het weekend komen hier gastjes van achttien jaar binnen. Dan denk ik stiekem: hopelijk gaan mijn kinderen nooit dezelfde weg op. Want eens naar de meisjes, altijd naar de meisjes. Bordelen werken verslavend."

De nacht doet zijn intrede in Brustem. Volgens insiders wordt het dan pas echt Las Vegas. Overdag houden de meisjes zich gedeisd, maar 's avonds gaan de poppetjes aan het dansen. Misschien ligt het aan het voetbal op de televisie, maar van wulps heupwiegen is vanavond weinig te bespeuren. Bijna ga ik aan de rosse reputatie van de Chaussée d'Amour twijfelen, maar dan kom ik een boer en boerin tegen. "Je moet vrijdag of zaterdag komen", zegt de boer, die zijn naam niet in de krant wil. "Dan is het hier pure waanzin. Het is een carrousel, ze rijden vooruit, achteruit, van het ene vak naar het andere. Sommige auto's zien we hier in een uur tijd wel tien keer passeren. Met de tractor uitrijden is onbegonnen werk, er is gewoon geen doorkomen aan. Alle verkeersregels lappen ze aan hun laars, het is een wonder dat hier nog niet meer doden gevallen zijn. Ik heb al dikwijls geklaagd bij de politie, maar ze doen er niets aan. Waar maak ik me druk om, vragen ze. Vorig jaar werden hier maar 75 overtredingen vastgesteld. Hoe komen ze erbij? Als ik vrijdagavond uit mijn raam kijk, kan ik in een uur tijd 75 overtredingen vaststellen."

Het raam in kwestie biedt een bevoorrechte vis-à-vis op de meisjes van The Love Story. Goede overburen, die hen in het holst van de nacht komen waarschuwen als ze per abuis de poort hebben laten openstaan. Van haar kant laat de boerin zich ook niet kennen. "In de zomer draag ik ze wel eens een krop sla of een bakje aardbeien", ginnegapt ze. "Ik was trouwens jarenlang met een prostituee bevriend. Het was een oudere vrouw die een eigen bar had. Ze wist dat ik in de Boerinnenbond zit. Als de zaken slecht gingen, gaf ze me een stuk van 20 frank om in de kerk een kaars te doen branden. 'Tiens', zei ze dan, 'c'est pour la chance.' Ach, die meisjes zijn de kwaadste nog niet. Het is dat verkeer en het lawaai waar we last van hebben."

En van de gluurders natuurlijk. We doelen hier niet op de bussen met toeristen of bejaarden die speciaal omrijden om de fauna van Brustem te bewonderen. De boer en boerin zouden wel eens willen weten wat de begeleiders met hun microfoons te vertellen hebben over hun biotoop. Nee, het zijn de echte voyeurs die hen dwarszitten. Vieze venten zijn het, die zich staan af te rukken voor de vitrines, je zou beschaamd zijn om erover te praten als er kinderen bij zijn. Een van die voyeurs had de onhebbelijke gewoonte zich te verschuilen tussen hun gevel en een inmiddels verdwenen verlichtingspaal. "Als ik boven uit het raam keek, stond hij vlak onder mij", zegt de boerin. "Hij heeft daar weken gestaan, tot een buurman hem heeft weggejaagd." Maar begrijp hen niet verkeerd. Als ze mopperen, heeft dat alles met overlast en niets met preutsheid te maken. "Ik ben hier opgegroeid", zegt de 59-jarige boer. "Ik heb de Chaussée zien evolueren. Toen ik nog kind was, waren er maar een stuk of twee gesloten bars. Ik keek mijn ogen uit naar de auto's. Limousines waren het, want in die tijd konden alleen rijke mensen zich een bezoek aan een bar permitteren. Ik herinner me nog de allereerste vitrine. De Cindy, dat was pas een sensatie. Jongens uit de buurdorpen sprongen op hun fiets om te komen kijken. Ze waren allemaal jaloers op mij, omdat ik op zo'n bevoorrechte plaats woonde. In feite is dat nog altijd het geval. Als ik andere boeren tegenkom, beginnen ze meteen over de Chaussée. 'Gij woont daar toch schoon', zeggen ze dan." Hoe dikwijls heeft hij het al niet gehoord. Doe die stomme varkens toch weg, hang een paar lampen in de stallen, en het geld zal binnenstromen zonder dat hij zich in het zweet moet werken. De boer ziet niet alleen praktische maar vooral principiële bezwaren. "Het blijft een bederf voor de jeugd", zegt hij. "Ik heb hier al zo vaak bekenden gezien. Jongens uit het dorp die serieus vrijen en toch een bar binnenstappen. En nadat ze getrouwd zijn, blijven ze komen. Ik heb het al dikwijls gezegd tegen mijn vrouw: er zijn verdorie veel ongelukkige huwelijken in dit land."

Voor de stadskas is het prostitutiereglement een aardige opsteker: 2.100 euro per 'dienster' per jaar, dat tikt aan'Ach, die meisjes zijn de kwaadste nog niet. Het is dat verkeer en het lawaai waar we last van hebben''Baancafés rond Gent, Kortrijk, Oostende, ze kunnen niet tippen aan Sint-Truiden. Hier vind je de mooiste meisjes, dat is in heel België bekend'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234