Woensdag 16/06/2021

Rozengeur & kommerschijn

Gindrinkers zijn het volmondig eens: tussen alle nieuwlichterij is de Schotse premium gin van Hendrick's een blijver met klasse. Onze medewerker speurde op Hendrick's' geboortegrond naar de oorsprong van dit succes en dompelde zich daarbij gewillig onder in het geestrijke vocht.

Eerste scène: een nachtelijke bar in Edinburgh

De taxichauffeur stopt op de hoek van Queen Street. "Hier is Bramble Bar", zegt hij. Ik zie niets, alleen een gesloten boetiek. Of toch, daar op het trottoir ontwaar ik het silhouet van een Victoriaanse dandy. De bebaarde man is David Piper, de excentrieke global ambassador van Hendrick's-gin. We hebben afgesproken in de eerste Schotse bar die opdook in de top 20 van het Australische Bartender Magazine. Een jaar later mocht Bramble de Food Award 2009 van de krant The Observer inlijsten.

De kelderbar in Edinburgh is moei lijk te vinden, alleen een discreet logootje siert de gevel. Als we de trappen afdalen komen we in een gezellige kroeg met kaarslicht. In een hoekje nestelen verliefde paartjes zich in de kussens. Maar het hart van de bar is uiteraard de toog, waar de gastvrije Jason Scott en zijn collega snel en vaardig cocktails shaken. Ze schenken ze in theekopjes waaronder de ranke voet van een martiniglas is gezet. Op de kaart staan zowel cocktails die in de vergetelheid zijn geraakt als eigen creaties.

Volgens David Piper is dat ook de formule van de populaire Parijse cocktailbars, die de laatste jaren uit het niets zijn opgedoken. Een van de zogenoemde mixology-bars die furore maken in Parijs, is de Experimental Cocktail Club in de rue Saint-Saveur. In die club ontstond onder andere de cocktail St.Germain des Prés, een mix van Hendrick's-gin, een paar druppels Thaise chili, limoensap, vlierbloesemlikeur en eiwit, afgewerkt met een fris schijfje komkommer. Deze heerlijke cocktail is nu ook over de plas geliefd. Wat verderop in Bon Vivant heb ik er eerder vandaag een gedronken.

Tijdens het gesprek met David Piper in Bramble, begin ik met een mix met selder en vervolgens werk ik gezapig de rest van de Hendrick's-cocktails af. Dat is een kwestie van elementaire beleefdheid, me dunkt. Piper zelf is in Londen opgegroeid met gin, want zijn vader werkte voor Beefeater. Vooraleer hij bij Hendrick's in dienst kwam, had Piper al een grillig parcours afgelegd. Als beeldend kunstenaar liet hij zich niet inkapselen door het artistieke wereldje, liever voerde hij in zijn dandy-outfit onverwachte performances uit op straat. De radio vroeg hem als woordkunstenaar en hij schreef journalistieke en andere stukken.

Hij beoefende onder andere ook reverse pick-pocketing, waarbij een vluggerd stiekem boodschappen of kleine voorwerpen in de zakken van mensen stopt. Naar verluidt bezit hij ook de kleinste mobiele peepshow ter wereld, al weet ik niet wat ik me daar moet bij voorstellen. Daarnaast organiseerde hij vele opgemerkte themaparty's en kwam daardoor ook in het vizier van Hendrick's.

Eerst werd hij aangesteld als Commander of Special Operations en sinds zes maanden mag hij zich global ambassador van het merk noemen. Nu reist hij de wereld rond op zoek naar bars met potentieel, verkondigt onderweg aan bartenders de blijde boodschap - ze zijn geen apothekers, maar dichters! - en bedenkt verrassende evenementen met een snuifje Monty Python.

"Hendrick's is niet goedkoop, waardoor vooral welgestelde consumenten deze gin kopen en waarderen. Maar we willen ook de creatieve onderbuik van de maatschappij bereiken en daar dingen mogelijk maken", verklaart Piper zijn strategie. Om het avontuurlijke karakter van het product te benadrukken, staat een expeditie naar het Venezolaanse regenwoud met master distiller Lesley Gracie op het programma. Maar daarover meer in het volgende bedrijf.

Tweede scène: de stokerij in Girvan

Na een klein uur rijden vanuit Glasgow breekt plots het heuvelachtige landschap open en openbaart de zee zich. Die onverwachte aanblik van de glinsterende oceaan geeft me een shot van welbevinden. Ginds ligt Girvan, vroeger een vissersdorp, nu de belangrijkste ferryhaven voor de oversteek naar Noord-Ierland.

Een beetje landinwaarts bevindt zich de onafhankelijke stokerij William Grant & Sons. De zilte lucht is er gekruid met geestrijke dampen, roken op het domein is strikt verboden. Grant vestigde zich hier in 1886 vanwege het zuivere, zachte water en pakte een jaar later uit met de eerste flessen Glenfiddich. Het familiebedrijf maakte later onder andere ook de single malt Balvenie, de blended Grant's en sinds 2000 dus eveneens de premium gin Hendrick's.

In de ontvangstruimte staat meester-distilleerder Lesley Gracie ons op te wachten. Tijdens de begroeting speur ik in de vitrines vergeefs naar de triple malt Monkey Shoulder. Deze whisky van Grant & Sons kreeg gisteravond in een cocktail het gezelschap van Hendrick's en een paar druppels van het kininepreparaat Quinetum. Dat kininepreparaat, waar botanische extracten van onder andere lavendel en sinaasappelbloesems zijn aan toegevoegd, is de nieuwste creatie van Lesley Gracie.

Quinetum biedt een alternatief voor de traditionele gin-tonic: een scheut Hendrick's op ijs, een paar druppeltjes Quinetum, sodawater erbij en hupsakee. Gedaan met het gezeur over deze of gene tonic die te hard, te bitter, te dit of te dat is. Commerciële geesten lanceren sinds kort nieuwe tonics aan de lopende band, in de hoop een graantje mee te pikken van de heropleving van gin-tonic als populaire cocktail.

Of Quinetum de uitweg biedt, is nog maar de vraag. "Quinetum is voorlopig niet op de markt", vertelt Gracie. "We hebben het gratis verdeeld onder Britse bars, maar ze schijnen het voorlopig vooral te gebruiken in complexere cocktails."

Ondertussen staan we aan de andere kant van het bedrijfsterrein voor de stokerij van Hendrick's, die opmerkelijk bescheiden oogt. In de kleine loods staan tegen de verste muur twee historische koperen ketels. Elf houten bakken tegen de zijwand bevatten de diverse botanische ingrediënten. Hier geen computers of andere moderne technologie, deze stokerij werkt volgens de aloude principes van het vak. "In de Bennet-ketel koken we zachtjes de botanische elementen, in de Carter-Head krijgen ze een stoombad", verduidelijkt Gracie. "De combinatie van de twee distillaten levert ons een uitgebalanceerde, zachte gin met een subtiel en complex smaakpalet. Daarna voegen we langzaam een infuus van komkommer- en rozenblaadjesolie toe. Die essences worden voor ons gemaakt door externe firma's. We hebben geprobeerd deze ingrediënten mee te distilleren, maar de warmte maakt van de komkommer een donkere, taaie smurrie die de smaak verbrodt."

De komkommer en de rozenblaadjes staan symbool voor de vindingrijkheid van het merk. Met de veertiendaagse botanische expeditie in het Venezolaanse regenwoud, die aan de gang is terwijl u dit leest, zet Hendrick's zijn imago als most unusual gin extra in de verf. Toch houdt Gracie vol dat het voor haar geen mediastunt, maar een wetenschappelijke expeditie is om nieuwe smaken te ontdekken. "Met mijn draagbare installatie ga ik elke avond experimenteren. Om te weten met welke kruiden we precies aan de slag gaan, vergezellen Francisco Delascio, de Venezolaanse specialist medicinale planten en expeditieleider Charles Brewer-Carias me. Natuurlijk zal de expeditie aandacht krijgen in de media, maar de verslaggeving is voor rekening van David Piper. Daar trek ik me niets van aan."

Derde scène: afternoontea in een golfhotel

"Wenst u nog een beetje?" Ik knik met mijn mond vol. Het meisje schenkt bij uit de porseleinen theekan. Op de tafel voor ons staan drie borden op een plateau met verdiepingen. Beneden de traditionele driehoekige sandwiches belegd met eiersalade, roze garnalen of komkommer. Op het bord daarboven allerlei cakes en broodhoedjes - scones - die je doormidden snijdt en met room en jam bestrijkt. Het bord op de bovenste etage bevat een selectie fijnere patisserie.

Inderdaad, dit is de afternoontea. We zitten voor de grote ramen van het luxueuze Turnberry Resort en kijken naar de golfers op de green met daarachter de vuurtoren en de zee. In de verte tekenen zich de wazige contouren van de eilanden af. Een ouder stel dat gearmd voorbij schuifelt, knikt vriendelijk, terwijl we met de pink in de lucht van ons theekopje nippen.

Je ziet ze denken: goed dat onze tradities in ere worden gehouden. Wat ze niet weten is dat we met onze stiff upper lip geen thee, maar cocktails drinken met gin, een schijfje komkommer, een rozenblaadje en een framboos. Typisch Hendrick's om in te spelen op de Britse tradities, maar er gelijk een draai aan te geven.

Deze versie van de afternoontea sluit aan bij de vormgeving van de donkere, Victoriaanse apothekersfles van Hendrick's en de grappige tekeningen met een knipoog naar de tijd van Dickens, die de communicatie opfleuren.

Grappig is ook de conference die Damian Barr voor Hendrick's heeft geschreven, A Genteel Tipple through Gin in Literature. Barr, een meester in droge humor, staat momenteel in de belangstelling met de door het lot uitstekend getimede publicatie van Maggie & Me. "Ik beeld me graag in dat Thatcher in haar hotelkamer mijn boek zat te lezen toen ze het fatale herseninfarct kreeg", zegt hij met een uitgestreken gezicht.

In zijn conference vertelt hij de geschiedenis van de gin aan de hand van literaire citaten, terwijl Duncan McRae, UK brand manager van Hendrick's, toepasselijke cocktails maakt voor het publiek. Goed vertegenwoordigd zijn P.G. Wodehouse, Ian Fleming (geestelijke vader van James Bond), Charles Dickens, Lord Byron en natuurlijk Martin Amis' vader, Kingsley, ervaringsdeskundige bij uitstek als het over drank en katers gaat.

Terloops verneemt het publiek ook dat gin eigenlijk afkomstig is van de Hollandse jenever die bij de Britten populair werd na 1689, het jaar waarin Willem van Oranje trouwde met Mary Stuart II. De Britten gebruikten andere granen en voegden behalve de jeneverbes nog kruiden toe. De armen dronken zich lazarus aan goedkope gin van slechte kwaliteit en het duurde lang voor de drank niet langer als een plaag werd gezien.

Vandaag lijkt het imago van gin te sprankelen als nooit tevoren. Hendrick's uitgekiende guerrillamarketingstrategie is daar niet vreemd aan. Het merk vertikt het om zich blauw te betalen aan advertenties en reclamecampagnes. Hendrick's gaat liever op avontuurlijke expeditie en strijkt neer op creatieve evenementen. Ondertussen verspreiden anderen zijn reputatie als geestrijk buitenbeentje. Ja, ook journalisten, die zich een beschaafde, alcoholische afternoontea laten welgevallen. Proost.

David Piper in de Bramble Bar. Piper is 'ambassadeur' van Hendrick's gin. Hij

reist de wereld rond om de blijde ginboodschap te verkondigen.

-

De Hendrick's Gin Renaissance Cocktail (rechtsboven).

-

De bereiding van de gin vindt plaats in 150 jaar oude Bennett-ketels (rechtsonder).

De Bramble Bar schenkt cocktails in theekopjes waaronder de ranke voet van een martiniglas is gezet (onder).

Hendrick's wordt gedistilleerd in het plaatsje Girvan in de Schotse county Ayrshire, waar het water in het bergachtig gebied zeer zacht is.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234