Vrijdag 15/10/2021

Roxy Music slaat Werchter met verstomming

Het leek tevoren een wat gewaagde zet om de Britse band Roxy Music als afsluiter op het hoofdpodium te zetten. Tenslotte is Roxy Music een band die zijn laatste cd in 1982 uitbracht en sinds dat jaar niet meer uit zijn kot kwam.

Werchter / Van onze medewerker

Koen De Meester

Roxy Music had er op dat moment al twee carrières opzitten, eentje met artglamrock en een andere als high brow-popband. Bryan Ferry bouwde nadien een niet onaardige solocarrière op, maar van de twee andere kernleden Phil Manzanera en Andy MacKay hoorden we nog bitter weinig.

Roxy Music was een van die bands die de jaren zeventig hun gezicht gaven en tot op heden invloed hebben op de rockmuziek via bands als Blur en Radiohead. We moeten toegeven dat we al op voorhand ietwat gerustgesteld waren door de diverse playlists van deze tournee, want het was duidelijk dat Ferry en de rest niet voor een vlakke greatest hits-aanpak tekenden. Toen de band dan ook zondagavond om tien over elf inzette met 'Re-make/Re-model', ooit het openingsnummer van hun eerste, titelloze cd, maakte ons hart een sprongetje. De song joeg namelijk een behoorlijke scheut adrenaline door de aderen en het geluid was gewoonweg superb.

Ferry poseerde als de eeuwige dandy, maar nergens viel te merken dat de man al 56 was, want zijn stem was als vanouds. Ook het gitaarspel van Phil Manzanera kwam flink uit de verf, zonder dat het oubollig klonk. Andy MacKays saxofoon heeft altijd al tijdloos geklonken en de gedrongen blazer verzorgde ook een paar stillere passages, maar die werden wel flink verstoord door de pompende bas van het Zita Swoon-optreden aan de andere kant van de wei. Dat was dan ook de enige smet op het optreden. In de band speelden immers ook Chris Spedding (gitarist bij onder anderen John Cale en op Tom Waits' Raindogs) en Paul Thompson, de originele Roxydrummer, mee. Samen met nog vier andere muzikanten - onder wie een Bernard Pivot-dubbelganger achter de toetsen! - zorgden zij voor een sublieme verpakking van al het moois.

De complexe artschooltrash van het openingssalvo herinnerde ons eraan dat écht grote bands een soort van alchemie bezitten waar maar weinig tegenop kan. Een zelfde bewijs werd nog onlangs geleverd door Neil Young & Crazy Horse in Gent. Er bestaan blijkbaar artiesten die buiten alle modes opereren en met een retrogevoel of foute nostalgie korte metten maken. Ook de tweede song, 'Ladytron', kwam uit de debuutplaat van 1972 en klonk al even fel. Voor het monumentale 'A Song for Europe' hield het publiek zijn adem in, want dit was van een grandeur die je maar zelden ontmoet. 'My Only Love' en 'Oh Yeah (On the Radio)' bewezen dat de groep ook intelligente weet te kiezen uit het repertoire van haar tweede popperiode. In 'My Only Love' zat trouwens een succulente solo van Chris Spedding. Klapstuk van de set was een broeierig 'In Every Dream Home A Heartache' dat qua midsong-explosie gewoon de meeste herinneringen van dit lange weekend wegvaagde; alleen al hiervoor was het de moeite waard om naar de wei af te zijn gezakt. Roxy speelde ook Lennons 'Jealous Guy' en Ferry floot zelfs zijn beruchte solo op dit nummer, waarna we nog killerversies van 'Editions of You' en 'Virginia Plain' kregen. De bissen 'Love Is the Drug' en 'Do the Strand' toverden Werchter dan weer om tot een megacabaret met het betere pluimwerk. Een primeur, mogen we gerust zeggen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234