Vrijdag 30/10/2020

Review

Routineuze Rolling Stones snijden niet diep op TW Classic ***

Beeld alex vanhee

Of het écht de afscheidstournee van de Rolling Stones wordt, wil Mick Jagger voorlopig niet met zoveel woorden gezegd hebben, maar te oordelen naar de snelheid waarmee de vijfenzestigduizend kaartjes voor TW Classic de deur uit vlogen, namen de fans toch maar liever het zekere voor het onzekere. Ze werden beloond met een set die - ondanks een ruim aanbod aan classics - de hoge verwachtingen toch niet helemaal inloste.

De Belgische fans hadden er lang op moeten wachten, maar zeven jaar na de laatste passage van de Stones, hield de legendarische band terug halt op de weide van Werchter. Dat was op zich al geen evidentie - de naam van de 14 On Fire-tournee sloeg niet alleen op het jaartal, maar ook op het aantal Europese shows die ze op het programma hadden staan - en dus kwam het erop aan om er snel bij te zijn. Bijgevolg liep de weide al vroeg in de namiddag vol, en trotseerde het publiek met de glimlach zelfs de occasionele plensbui die Frank Deboosere had voorspeld.

Tijdens de vorige passage in Werchter - in 2003 ook al met Simple Minds als opwarmer, trouwens - speelde de band veel minder voor de hand liggend materiaal, en bij wijze van contrast werd dit keer nadrukkelijk voor een 'give the people what they want'-set gekozen. Vrijwel uitsluitend hits, kortom, met de klemtoon op classics uit de jaren zestig en zeventig, de onbetwiste creatieve topperiode van de groep. De dag begon wel met een domper: de dood van soullegende Bobby Womack -een belangrijke invloed op de jonge Stones, en met 'It's All Over Now' bovendien de schrijver van hun eerste echte hit- zorgde voor verslagenheid in het kamp. Gitarist Ron Wood stuurde al vroeg in de ochtend een tweet waarin hij het verlies van zijn vriend betreurde. En waar iedereen stiekem op hoopte, gebeurde ook: de groep speelde het nummer voor het eerst in meer dan een jaar weer live, en projecteert ter nagedachtenis een grote foto van Womack op de videoschermen.

Charisma
De set was drie kwartier ervoor vrij indrukwekkend begonnen met 'Jumpin' Jack Flash'. Er spatte vuurwerk, je hoorde donders en bliksems, en de enorme videowalls - drie in totaal- gromden als een boze wolf. En dan werden de legendes zichtbaar waar iedereen voor gekomen was. Mick Jagger, in spuuglelijk groen glitterjasje. Keith Richards, die steeds meer had van een bejaarde honkballcoach. Charlie Watts, als altijd übercool achter het kleinste drumstel in de rock-'n-roll. En Ron Wood, met zijn 67 de jongste van het gezelschap, maar gretig als een tiener.

Er is al veel afgezeurd over de leeftijd van de Stones - het klinkt ook gewoon lekker om te zeggen dat ze met z'n vieren tweehonderdtachtig jaar oud zijn - maar je kon er onmogelijk omheen dat Jagger op zijn zeventigste nog steeds over een fysiek beschikte waar veel veertigers niet aan konden tippen. Met een charisma dat moeiteloos tot aan de achterste rijen strekte, een attitude om U tegen te zeggen én een ontzagwekkende lust of life. Niet te geloven hoe hij onvermoeibaar van links naar rechts huppelde en - nadat die voor alle voorgaande bands geblokkeerd was- voor het eerst ook de enorme catwalk benutte die tot in het hart van de weide liep.

Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee


Di Rupo-Nederlands

Op de setlist viel uiteraard weinig af te dingen. De classics volgden elkaar op als waren het goals van Neymar in het WK, maar ze klonken helaas lang niet zo vitaal en scherp als je gedroomd had. Dat lag deels aan het geluid - je hoefde zelfs in de Golden Circle niet eens je stem te verheffen om boven de muziek uit te komen- maar daarnaast kon je niet negeren dat vooral Richards de energie mistte die pakweg 'Honky Tonk Women' en 'Gimme Shelter' broodnodig hadden. In het eerste geval staken de blazers een tandje bij, in het tweede werd achtergrond zangeres Lisa Fischer als geheim wapen naar voor geschoven.

Jagger hield in zijn bindteksten - netjes op autocue, natuurlijk - een soort Elio Di Rupo-Nederlands aan dat erg aandoenlijk klonk. 'Hallo België, het is fijn om terug in Werchter te zijn', 'Proficiat met de Rode Duivels, hein!', 'Ronnie, waar zijn je regenlaarzen?', 'Jullie zijn een fantastisch publiek'. Grappig. En ontroerend. Maar het gaf tegelijk aan waar het misliep. The Stones zijn één van de belangrijkste, meest iconische en beste bands uit de popgeschiedenis. Maar anno 2014 staan ze meer voor familie-entertainment dan voor pure, onversneden rock-'n-roll. Onvermijdelijk, misschien. Maar het blijft zonde.

Branie
Al bij al bleek dit ook qua vormgeving geen spectaculaire tour. Er waren geen uitschuifbare bruggen of enorme, stalen constructies op het podium, zoals tijdens vorige Stones-passages. In plaats daarvan hadden ze wél oud-gitarist Mick Taylor mee, die tijdens het bluesy 'Midnight Rambler' mocht bewijzen dat hij nog steeds een furieuze gitaarsolo in de vingers had.

En voor er misverstanden ontstaan: er waren nog een paar sterke momenten. 'Out Of Control' - een wat vergeten nummer uit Bridges To Babylon- werd een onverwacht hoogtepunt. Jagger pompte een fraaie mondharmonicasolo uit de longen, en de verrassende tempowissels bij het refrein zorgden ervoor dat je aandacht geen moment verslapte. Ook het recente 'Doom And Gloom' - met Jagger op gitaar- overtuigde in al zijn jeugdige branie. 'Wild Horses' - de eerste ballad, en daarom misschien wat beheerster gespeeld- kreeg dankzij de onbetaalbare mimiek van Jagger nog een extra dimensie.

Maar toen Keith Richards zich aan een gammel 'Can't Be Seen' waagde, wenste je toch vurig dat je thuis in de zetel naar Columbia-Uruguay zat te kijken. Hij wauwelde meer dan hij zong, en zelfs dat gewauwel kwam zelden in de buurt van de juiste toonaard. Gelukkig had de gitarist vooraf al wat krediet opgebouwd met het akoestische 'You Got The Silver', waarin hij klonk als een oude bluesman. Dat kwam natuurlijk ook wel omdat Richards intussen een oude bluesman is.

Onderhoudend
'Miss You' loodste de set nadien even richting disco, maar met het onverwoestbare openingsrifje van 'Start Me Up' voelde je dat de band er toch weer wat meer schik in kreeg. Jagger bleef ondertussen trekken en sleuren aan het - sorry, maar het moet gezegd - ontstellend makke publiek, en ook Watts speelde strak en afgemeten. De bisronde was kort, maar 'You Can't Always Get What You Want' - met een uit Utrecht geïmporteerd koor in een glansrol - kreeg toch een mooie uitvoering mee. Het enige wat dan nog kon volgen was 'I Can't Get No Satisfaction', de perfecte tweeminutensong die zaterdag vier keer langer duurde, maar daar helaas geen vier keer beter door werd.

Conclusie? De Stones deden op papier wat van hen verwacht werd, maar in praktijk had het toch snediger en vooral ruiger gemogen. Onderhoudend? Dat wel. Opwindend? Soms. Maar je écht tot in het diepste van je ziel raken - zoals Springsteen vorig jaar op TW Classic deed - lukte net niet. Misschien hoéfde dat ook niet. Het merendeel van het publiek wilde gewoon de muziekfabriek die de Rolling Stones zien voor het bedrijf voorgoed de deuren sluit. Tenzij er toch nog een volgende keer komt, natuurlijk. Zolang ze allemaal blijven leven, liggen alle pistes open.

Beeld alex vanhee

DE SET
1. Jumping Jack Flash
2. You Got Me Rocking
3. It's Only Rock And Roll
4. Tumbling Dice
5. Wild Horses
6. Doom And Gloom
7. It's All Over Now
8. Out Of Control
9. Honky Tonk Women
10. You Got The Silver
11. Can't Be Seen
12. Midnight Rambler (met Mick Taylor)
13. Miss You
14. Gimme Shelter
15. Start Me Up
16. Sympathy For The Devil
17. Brown Sugar
18. You Can't Always Get What You Want
19. (I Can't Get No) Satisfaction

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234