Maandag 01/03/2021

Rock Werchter

Rootsrakkers openen The Barn en KluB C: tropische regenstorm in de broek

Barns Courtney. Beeld Alex Vanhee
Barns Courtney.Beeld Alex Vanhee

Hoezo, het jonge volkje kickt tegenwoordig alleen op weirde electro en stonede hiphop? Onzin! De acts die het startschot mochten geven in The Barn en KluB C dompelden hun songs onder in blues en roots en trokken daarmee fans van twaalf tot tweeënzeventig.

Nu ja, van Londenaar Samm Henshaw (**) hadden we toch net iets meer verwacht. Met zijn vijfkoppige groep probeerde hij stampende sixtiessoul nieuw leven in te blazen maar dat lukte amper. Jazeker, Henshaw beschikt over een warme soulstem, maar zijn liedjes deden behoorlijk clichématig aan. Wie bovendien fletse coverversies nodig heeft van 'My girl' van The Temptations en - godbetert - 'Wonderwall' van Oasis om een mak meezingmomentje aan te zwengelen, is niet goed bezig.

Dan liever Barns Courtney (***), een in Seattle opgegroeide Britse pretty boy die het publiek in KluB C te lijf ging met enkel een jengelende folkgitaar. Zijn onderkoelde folkpopsongs klonken niet onaardig, alleen neigde hij iets te vaak naar broekventjes als Jake Bugg en te weinig naar veteranen als pakweg Billy Bragg. Hoe dan ook we mochten graag gniffelen met zijn onnozele bindteksten. "Ik heb daarnet in m'n broek geplast'', klonk het plots. "Vrees niet, het was een weldoordachte vestimentaire keuze, om meisjes mee te versieren", terwijl Courtney een met modder besmeurde broek toonde.

En die anekdote over zijn gelakte nagels ("om beter te kunnen gitaar spelen maar in Texas konden ze er niet mee lachen") was nog beter. Nog ééntje? "Wat is het heet hier! It's like a tropical rainstorm in my pants.(en dan verwachtingsvol) Ladies? No, that line never works."

De jonge singer-songwriter pakte ons finaal bij het nekvel met zijn agressieve gitaartechniek, waarbij hij bonkte op de klankkast en hakte op de snaren. Wordt hopelijk snel vervolgd.

In The Barn gooiden Nathaniel Rateliff & The Night Sweats (***) nog hogere ogen. Met hun gekke hoedjes, sullige gilets en tatoeages leken de heren zo weggelopen uit een film van de Coen Brothers. Sax en hammondorgel zorgde voor een snuifje bluesy je ne sais quoi, zelf beschikte Rateliff over een soulstrot die Joe Cocker het nakijken gaf. Oh ja, en hij draagt de fraaiste baard-die-geen-hipsterbaard-is van het festival.

Slim hoe deze heren de meest impactvolle elementen uit Amerikaanse rootsmuziek distilleerden. Het publiek gaf zich over aan een wild stamp -en klapfeestje en waagde zich nét niet aan een barn dance (zou nochtans treffend zijn geweest in deze tent).

In zijn beste momenten holden Rateliff en zijn kornuiten de E Street Band achterna, in zijn mindere momenten doemden Kings Of Leon op voor ons geestesoog.

Het hitje 'I need never get old' trapte hoe dan ook het eerste volwaardige indoorfeestje van Werchter 2016 af. Wij voorspellen dat er nog veel gaan volgen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234