Woensdag 30/09/2020

Ron Sexsmith Het geheime wapen uit Canada

'musician's musician' mag elvis costello en chris 'coldplay' martin fans noemen

Brussel

Van onze medewerker

Christophe Verbiest

Ron - Ronald Eldon beweert zijn belastingontvanger - Sexsmith is het typevoorbeeld van een musicians' musician. Hij wordt de hemel in geprezen door zijn collega's (Elvis Costello is zijn grootste fan, Chris 'Coldplay' Martin zingt een duet met hem), maar het grote publiek laat het voorlopig afweten. Hoewel Sexsmith de ene prachtmelodie na de andere bedenkt. Luister maar eens naar zijn jongste, zesde cd Cobblestone Runway.

Zijn vorige cd Blue Boy noemde hij zijn White Album. Met welke Beatles-plaat hij Cobblestone Runway moet vergelijken, weet hij niet precies. "De vergelijking met The White Album kwam van producer Steve Earle. Ik vond dat de plaat te verbrokkeld klonk, maar Steve stelde me voortdurend gerust door naar The White Album te verwijzen. Ik weet niet of de nieuwe plaat te vergelijken valt met een Beatles-plaat. Volgens mij klinkt ze moderner dan mijn vorige cd's. Het is ook nooit mijn bedoeling geweest om naar The Beatles te verwijzen, al kan ik moeilijk ontkennen dat ze me hebben beïnvloed."

Het is in elk geval Sexsmiths zwartste. Nooit klonk hij zo soulvol. "Dat is te danken aan producer Martin Terefe, met wie ik al lang bevriend ben. Hij heeft me altijd meer als een soul- dan een popzanger gezien en vond het jammer dat dat er nooit duidelijker was uitgekomen. En ik hou veel van Bill Withers, Smokey Robinson, Curtis Mayfield. Ik denk dat het mijn eerste plaat is waarop je kunt dansen, er staan grooves op, wat ik een aangename verrassing vind. Ik hoop dat ik hiermee eindelijk een wat groter publiek kan bereiken. Niet dat ik daar alles voor wil doen. Een discobeat onder 'Former Glory' zou me erg choqueren. Maar ik heb er geen probleem mee dat die onder 'Dragonfly on Bay Street' zit, want daar past die wel."

Vaak schuilt er heel wat ironie in Sexsmiths teksten, maar bij een nummer als 'God Loves Everyone' klinkt hij heel ernstig. "Ik was woedend toen ik dat liedje schreef. Het is een reactie op de moord op een jonge homo uit Wyoming, die door een stel tieners is doodgeslagen. Dat was al verschrikkelijk, maar het werd nog erger tijdens het proces. Je zag mensen met bordjes als 'God hates fags' en 'Burn in hell, fag'. Ik kon niet geloven dat zogenaamde christenen dat durven te zeggen. Christenen lijken de hyprocrietste mensen ter wereld. Velen denken dat de hemel alleen maar gevuld is met mensen met alleen maar dezelfde ideeën. Ze vragen zich zelden af wat Christus gedaan zou hebben. Denk je dat hij daar gestaan zou hebben met zo'n bord? De kern van zijn boodschap was vergeving. Hij heeft dat begrip geïntroduceerd. Voor hij begint te preken, vind je dat woord niet in de bijbel. Maar ik hoor geen vergeving als George Bush het over Irak heeft. En hij is zogezegd christelijk."

In 'For a Moment' vertelt hij hoe schoonheid in kleine dingen zit, maar we moeten haar wel willen zien, iets wat ook in de pianoballade 'Gold in Them Hills' zit: "But if we'd only open our eyes, we'd see the blessings in disguise". "Ja, het is een rode draad waarvan ik me niet bewust was tijdens het maken van de plaat", reageert Sexsmith. "Ik ben fier op 'Gold in Them Hills'. Ik ben geen geweldige pianist, maar het was een vast ritueel tijdens de opnameperiode om me elke ochtend aan de piano te zetten en aan dat nummer te werken. Ik hoorde allerlei dingen in mijn hoofd, maar ik kreeg ze niet gespeeld. Dat was zenuwslopend, vooral omdat er altijd wel betere pianisten in de buurt waren. Ik heb nog aan Chris Martin gevraagd om de pianopartij te spelen, maar hij vond mijn uitvoering zeer te pruimen. Hij heeft dan maar gezongen op het nummer."

'Former Glory' heeft een hoopvolle tekst, maar de manier waarop Sexsmith het zingt geeft het een droevige draai. "Mijn stem lapt me dat wel vaker. Ze zorgt ervoor dat sommige nummers treuriger klinken dan ik zou willen. Ik heb geen idee hoe dat komt. 'Former Glory' is gericht aan mijn ex-vrouw. Misschien voelde ik me toch een beetje droef en schuldig om de manier waarop ons huwelijk is geëindigd. Ik ging er echt vanuit dat die scheiding het beste was voor iedereen omdat ik een slechte echtgenoot ben geweest. Ik was veel van huis en alles wat je voortdurend hoort over het leven van een muzikant on the road, is allemaal waar."

Maar is een carrière eigenlijk wel een kapot huwelijk waard? "Mmm, soms heb ik het gevoel dat ik voorbestemd was om muziek te maken. Al toen ik zeven was, wilde ik een zanger worden en sindsdien heb ik geprobeerd om mijn doel te bereiken. Ik ben op jonge leeftijd vader geworden, dat was niet bedoeld, al denk ik wel eens dat iemand anders het voor mij beslist heeft. Want ik ben pas echt songs beginnen te schrijven nadat mijn eerste kind geboren is. Nadien is mijn carière beginnen te rollen en voelde ik me een beetje als Forrest Gump: ik beleefde het ene avontuur na het andere, zonder dat ik er moeite voor moest doen. Maar of het het waard is geweest? Tja, die scheiding heeft een aantal mensen pijn gedaan, mij incluis, maar muziek is het enige waar ik goed in ben. En ik heb geen spijt over de moeilijke momenten, want dat zijn toch belangrijke ervaringen geweest."

Ron Sexsmith past perfect in de Canadese songtraditie. En daar is hij trots op ook. "Als je denkt aan de belangrijkste liedjesschrijvers van de voorbije generaties, dan kun je niet om Joni Mitchell, Leonard Cohen, Neil Young en mijn persoonlijke favoriet Gordon Lightfoot heen. Waarschijnlijk is hij de minst hippe van het lijstje, maar ik vermoed dat je zijn invloed in bijna elk nummer van mij kunt horen. Wat ik zo fijn vind, is dat hij altijd in Canada is blijven wonen en over het land heeft gezongen. Joni en Neil hebben zo lang in Californië gezeten dat ze niet meer echt verbonden zijn met Canada. Niet dat mij dat stoort, maar ik probeer wel geworteld te blijven."

Cobblestone Runway is verschenen op V2.

Ron Sexsmith speelt maandagavond in het voorprogramma van Aimee Mann in de Ancienne Belgique, Anspachlaan 110, Brussel. Kaartjes: 21 euro. Info: 02/548.24.24.

'Ik voel me een beetje als Forrest Gump: ik beleef het ene avontuur na het andere, zonder dat ik er moeite voor moet doen'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234