Woensdag 28/07/2021

Ron Galella

de peetvader van de paparazzi

'Iedere avond op safari in Studio 54'

Time noemde hem de godfather of American paparazzo culture en Newsweek riep hem uit tot paparazzo extraordinaire. Ron Galella is Amerika's meest controversiële celebrityfotograaf. Zijn nieuwste fotoboek Disco Years is een verzameling van zijn beste zwart-witfoto's, grotendeels genomen in de beruchte Studio 54. Een flashback uit de tijd dat clubs nog discotheken waren. 'Mensen kwamen naar Studio 54 om te dansen en te neuken op het balkon', zegt Galella. 'Nu is het nachtleven van beroemdheden gecontroleerd door pr-types en bodyguards. Er gebeurt niets spontaans meer.'

Door Jacqueline Goossens / foto's ron galella

Galella's huis lijkt geplukt uit de heuvels van Hollywood, ook al staat het op slechts een veertigtal kilometer van Manhattan. De cirkelvormige oprit, de nepgaslantaarns, de fontein in het midden en de drie garages: de parvenusymbolen van succes zijn er allemaal. Ook de obligate beeldhouwwerken, maar in plaats van standbeelden van halfnaakte godinnen staat de tuin vol beelden van konijnen.

Het eerste wat me opvalt als Galella de deur opent, is hoe vriendelijk de beruchte 74-jarige paparazzo eruitziet. "Ik heb wat moeite met stappen", zegt hij verontschuldigend, "mijn knieën willen niet meer zo goed mee." Met een knipoog voegt hij eraan toe: "Dat komt ervan als je achter zoveel beroemdheden hebt gehold." De hal, die een twee verdiepingen hoge cathedral ceiling heeft, is van onderen tot boven behangen met honderden foto's van beroemdheden. Andy Warhol die in een hotdog bijt. Cher die op haar achterwerk tuimelt. Michael Jackson, toen nog een knappe zwarte jongen, die lief lacht naar Shirley MacLaine, Bianca Jagger in het wit die een witte duif zoent, Elton John die in de nepborsten van Divine knijpt, Diane Ross die in de camera kijkt als een bang diertje, Diane von Furstenberg die naast een van haar echtgenoten goddelijk allemaal benen zit te wezen in een glitterjurkje... Er staan verschillende etalagekasten. Ze zijn gevuld met beeldjes van konijnen in porselein, kristal, keramiek, plastiek, hout... "Ik heb er duizenden", zegt Galella, "het zijn de ideale gezelschapsdieren voor een fotograaf. Uiterst netjes en rustig en je hoeft er niet mee te wandelen." Het is moeilijk te geloven dat dit dezelfde man is die zich tussen het einde van de jaren zestig en het begin van de jaren tachtig avond na avond met zijn camera in het wilde New Yorkse uitgaansleven stortte.

Studio 54 stond bekend als een club waar alles kon. Toch bent u er twee keren buitengegooid. Hoe bont hebt u het wel gemaakt om dat klaar te spelen?

"Studio 54 opende in april 1977. In het begin lieten de eigenaars, Steve Rubell en Ian Schrager, me zonder problemen binnen. Ik danste af en toe zelfs terwijl ik foto's maakte. De eerste keer dat ik niet meer binnen mocht, was in 1978. De zogezegde reden was een foto die ik had gemaakt van filmster Ali MacGraw terwijl ze aan het dansen was met producer Larry Spangler. Op een van de foto's piepte een van haar borsten uit haar bloesje. De foto verscheen in verscheidene bladen. Steve Rubell beweerde dat Ali woedend wa,s maar dat was een leugen. Ali vertelde me zelf dat ze de foto's grappig vond. Rubell gebruikte het incident gewoon om publiciteit te oogsten. Enkele maanden later liet hij me me weer binnen.

De tweede keer dat ik buitenvloog, was in 1979. Dat was een ernstiger incident. Maria Schriver, die later de vrouw werd van Arnold Schwarzenegger, was een televisieprogramma over mij aan het maken. Ze interviewde me eerst bij me thuis en dan in mijn studio. Daarna gingen we naar een filmpremière van Robin Williams in de Copacabana. Rubell had Williams uitgenodigd om na afloop naar Studio 54 te komen. Het was zijn gewoonte sterren na concerten, premières en modeshows te lokken met drank, eten en drugs. Rubell zei dat de tv-ploeg en ik binnenmochten zolang we Robin en zijn vrouw niet filmden. Robin zelf zei dat het hem niet kon schelen. Later op de nacht, toen hij begon te dansen, begon ik foto's van hem te maken terwijl de tv-ploeg me filmde. Rubell stuurde meteen zijn bodyguards op ons af. Twee mensen van de cameraploeg raakten gewond. Ze vlogen samen met Steve Rubell de gevangenis in. Rubell werd pas na 33 uur vrijgelaten. Een van mijn foto's werd tegen hem gebruikt in het proces dat op het incident volgde. De stad zond inspecteurs op Studio 54 af. Er werden allerlei overtredingen vastgesteld. Rubell gaf me de schuld van alles. Sindsdien mocht ik de discotheek niet meer binnen. In 1980 werd hij gesloten."

Heeft uw carrière geleden onder dat verbod?

"Absoluut niet. Ik heb vanaf dan gewoon buiten postgevat aan Studio 54. Door mijn reputatie kreeg ik ook volop uitnodigingen van andere danstenten zoals Xenon, Dancetaria, Palladium. Het waren fantastische tijden. Het leek altijd vijf voor middernacht op oudjaar in New York, toch op de fuiven. Studio 54 spande de hedonistische kroon. Er werd gedanst, gevreeën, gedronken en gesnoven dat de stukken eraf vlogen. Absoluut iedereen ging ernaartoe, van Mick Jagger tot Calvin Klein, Madonna en Diana von Furstenberg. Zelfs Betty Ford, de vrouw van de pas overleden president, is er geweest. Liz Taylor, van wie ik het meest foto's heb gemaakt in mijn carrière, kwam er ook. Op een avond glipte ze er buiten langs de nooduitgang, waar ik op wacht stond. Liz was toen op haar allerdikst. De foto die ik toen van haar maakte, is mijn grootste succes geweest. Ik heb hem over heel de wereld verkocht. Liz was een galante dame. Ze was nog van de tijd toen de filmstudio's hun sterren leerden altijd beleefd en vriendelijk te zijn tegen de pers. Ze begroette ze me steevast vriendelijk bij mijn naam. Een keer werkte ze samen met Richard Burton aan een film in Mexico. Een scène werd opgenomen aan een zwembad in een hotel. Ik had het hotelpersoneel omgekocht en me verstopt. Maar ik werd ontdekt door de filmploeg en het ziekenhuis in geslagen. Ze hebben al mijn film gestolen. Liz was toen niet in de buurt. Ik heb me altijd afgevraagd of ik zo hardhandig zou aangepakt zijn, mocht ze op de set geweest zijn."

Wat maakte uw foto's zo anders?

"Wat ik vooral niet wou, was dat mensen poseerden. Ik probeerde beroemdheden te fotograferen als ze zich niet bewust waren van de camera. Zo had ik hen op hun natuurlijkst. Om dat te doen, moet je zeer snel schieten. Maar ook na de eerste foto bleef ik schieten om de verrassing op hun gezichten vast te leggen. Daarna maakte ik me uit de voeten. Iedereen weet dat ik nooit gemeen ben geweest. De eerste paparazzi, de Italianen uit de Felliniperiode, konden ongelooflijk agressief zijn en bewust confrontaties uitlokken met de mensen die ze wilden fotograferen. In LA lopen er ook van dat soort rond. Ze worden niets voor niets stalkerazzi genoemd: ze besluipen de sterren als roofdieren hun prooi. Het feit dat foto's honderdduizenden dollars kunnen opbrengen, maakt hun gedrag wel begrijpelijk."

Wie fotografeerde u het liefst?

"Jackie Kennedy! Ik was zo verliefd op haar. Ze was het ideale fotomodel. Ze stond en zat geen seconde stil. Ik heb mijn eerste foto van haar genomen in 1965. Op mijn beste foto loopt ze over Madison Avenue, haren in de wind en haar beroemde zonnebril in de hand. Ik had haar gevolgd in een taxi en riep haar naam. Ze keek zelden in de camera, maar toen draaide ze haar hoofd en glimlachte lichtjes. Ik heb later een heel fotoboek aan haar gewijd. In het begin was ik zelfs zo gek om een van haar dienstboden die vaak in Central Park kwam te versieren in de hoop zo meer te weten te komen over de dagindeling van Jackie. Die foto op Madison Avenue was mijn tweede grootste succes. Life schreef dat ik er een miljoen dollar voor kreeg. Jammer genoeg was dat overdreven. Jackie deed me twee processen aan. Het resultaat was dat ik op minstens tien meter afstand van haar moest blijven. Al die heisa heeft mijn carrière alleen maar geholpen."

Had u al bij al dan toch grenzen overschreden, zodat Jackie Kennedy zich genoodzaakt zag u een proces aan te doen?

"Zij vond dat ik haar privacy schond, maar dat is niet waar. Een beroemdheid die over straat loopt, door een park wandelt of een restaurant in- of uitwandelt, is niet op privéterrein. Bovendien was ze niet meer de first lady in Washington toen ik foto's van haar maakte. Ze was een van de mooiste en meest begeerde vrouwen van de wereld. Door zoveel foto's van haar te maken, heb ik haar eer bewezen."

Uw foto's werden bekritiseerd door studiofotografen die uw werk goedkoop en rommel noemden...

"Dat heeft me nooit geraakt. Ik wist dat ik originele, authentieke beelden maakte. Ik ging op zoek naar de echte persoon achter het imago. Dat kan flatterend of beschamend zijn. Nu is het veel moeilijker omdat beroemdheden zich gedragen als etalagepoppen. Ze worden voortdurend bewaakt door pr-mensen wiens missie het is de sterren er perfect te doen uitzien en te beletten dat fotografen een glimp van hun spontane zelf vangen. Zelfs als ze zich laten zien zonder slipje, zoals Britney onlangs, mag je er zeker van zijn dat dit een uitgekiende publiciteitsstunt is. Jongens, ik mag er niet aan denken dat ik nu tussen een meute fotografen achter een dranghek zou moeten staan..."

Hebt u niet een beetje de neiging het verleden te idealiseren? U hebt verschillende keren klappen gekregen. In Disco Years staat er een foto van Mick Jagger die woedend naar u lijkt te schreeuwen...

"Jerry Hall zit naast hem stralend te glimlachen. Mick deed alleen maar alsof hij kwaad was. Ik heb hem nooit echt gestoord in privémomenten. Ik was wel gevleid toen hij in een interview met Rolling Stone zei dat hij in New York altijd rondkeek of Ron Galella niet in de omtrek was. Maar het is waar dat ik klappen heb gekregen. Die keer in Mexico met Liz en Richard. Marlon Brando heeft me vier tanden uitgeklopt. Sean Penn heeft op mij gespuwd. Maar de meeste sterren waren vriendelijk. Ze begrepen dat ik hun carrière hielp. Ze hadden mij verdorie moeten betalen voor al mijn moeite!"

U maakt nog zelden foto's, maar uw carrière bloeit. Dacht u, toen u uw foto's maakte, dat ze ooit in luxueuze boeken zouden worden uitgegeven en in galerijen tentoongesteld?

"Absoluut niet. Ik was een fotograaf van het moment. Ik heb al heel veel gelukwensen gekregen voor Disco Years. The New York Times schreef dat het een van de beste fotoboeken van 2006 was. Mijn foto's hangen nu in galerieën in New York, Londen en Amsterdam. Jammer dat Andy Warhol er niet meer is. Ook van hem heb ik veel foto's gemaakt. Net als hij ging ik nooit op pad zonder camera. We leden aan dezelfde ziekte: we wilden nooit iets missen. Avond na avond ging ik op safari. Ik was als een fotograaf die wilde dieren kiekt. Ik was gefascineerd door mijn onderwerpen, maar had geen enkele behoefte een van hen te zijn. Het was fantastisch."

Na ons gesprek neemt Galella me mee naar zijn gigantische kelder, waar zijn fotoarchief en lab zijn ondergebracht. Er zijn twee assistenten aan het werk. "Ik ben nu een mijnwerker", zegt hij, "en dit is mijn goudmijn." Hij leidt me langs duizenden dozen met film en foto's waarop de namen van Grace Jones, Dolly Parton, Raquel Welch, David Bowie, Liza Minelli en veel andere sterren staan. "Ik pluk nu de vruchten van mijn werk", zegt Galella tevreden, "Ik ben van vuilnisbakfotograaf verheven tot artiest."

Voor ik vertrek, wil Galella me nog één ding tonen. Hij opent een deur van de kelder en we komen in een kraaknet konijnenpaleis ter grootte van een New Yorkse studio, compleet met ramen tot op de grond en verwarming en airco. De dieren kunnen naar buiten in hun eigen tuin, die ook al is opgesmukt met beeldjes van konijnen. De grootste, een witte kanjer, komt onmiddellijk aan mijn schoenen snuffelen. "Dat is Paparazzo", zegt Galella, "hij is de nieuwsgierigste van de bende." n

INFO

Disco Years,

Ron Galella,

PowerHouse Books,

New York, 270 pagina's,

50 euro.

Ik ben van vuilnisbakfotograaf verheven tot artiest

Avond na avond ging ik op safari. Ik was als een fotograaf die wilde dieren kiekt

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234