Zondag 27/09/2020

Rolmodel voor de underdog

Als u vanavond op het Lost Frequencies-podium van Tomorrowland van uw sokken wordt geblazen, is de kans groot dat Ruby Rose (30) de schuldige is. De Australische actrice en dj overwon onderweg al harde pesterijen, vooroor-delen, een depressie en de gangbare ideeën over geslacht. Volgende hindernis: machismo in de dancewereld.

Je moet er maar gaan staan, op zo'n podium op Tomorrowland. Als vrouw is het immers knokken in het wereldje van de electronic dance music, kortweg EDM. Machismo is er even courant als moddervette beats dat zijn - dj's als Charlotte De Witte, voorheen bekend als Raving George, zijn nog steeds de uitzondering die de regel bevestigen.

Zaterdag gaat de Australische Ruby Rose (30) op het Lost Frequencies-podium van Tomorrowland het mannenbastion van de dancewereld te lijf. Met goeie muziek, én met de spreekwoordelijke voorhamer. Vooroordelen van dj's als de Californiër Josh Billings, die al aangaf "niet onder de indruk" te zijn van Rose en haar collega's, vormen slechts een nieuwe horde op het hindernissenparcours dat Rose, die normen en conventies opzoekt om ze te kunnen doorbreken, de afgelopen twintig jaar heeft afgelegd.

Meneer Depressie

Even terugspoelen naar 1998. Ruby Rose Langenheim, nu bekend als model, actrice en dj, is op dat moment een 12-jarig meisje uit Melbourne. Ze vertelt tegen haar klasgenoten dat ze niet op jongens, maar op meisjes valt. Niet veel later onderneemt ze een zelfmoordpoging. Op haar 16de wordt ze opgenomen in het ziekenhuis.

Het zou de laatste keer niet zijn. Rose heeft een bipolaire stoornis; haar levensloop kent pieken en dalen. Toen ze in 2009 bij de uitreiking van de Astra Awards (zeg maar de Australische Televisiesterren) uitgeroepen werd tot 'Favourite Female Personality', verweerde ze zich stoer tegen haar voormalige pestkoppen: "Where are you now!?"

Haar bekommernissen delen met het publiek en haar fans is haar taak, vertelde ze vorig jaar aan de Australische nieuwswebsite news.com.au. "Ik denk dat ik dat de mensen verschuldigd ben. Uiteindelijk is het dankzij hen dat ik al deze geweldige dingen kan doen", vindt Rose, die ook bekende dat ze in haar jeugd het slachtoffer werd van seksueel misbruik. "Naarmate ik ouder werd, besefte ik dat veel mensen dezelfde problemen hebben. Eerlijk en open zijn over gepest worden op school en mijn bipolaire stoornis was geen kwestie van 'doen of niet doen', wel van wachten op het juiste moment."

Maar dat betekent ook dat Rose de keerzijde van de medaille niet verbergt. Vier jaar na haar Astra Award belandde ze aan de andere kant van het emotionele spectrum. De verantwoordelijke? "Je lelijke oude vriend, meneer Depressie." In dezelfde periode tweette ze: "Ondanks alles wat ik heb geprobeerd in de korte tijd die me gegeven is, ben ik nog altijd mijn strijd met depressie aan het verliezen."

Ze verliet Australië voor de States, om zich daar te laten behandelen door traumaspecialisten. "Ik wist niet wat te doen", postte ze later, ditmaal op Instagram. "Ik spendeerde min of meer al het geld dat ik had aan een te dure afkickzorg en heel veel therapie. Er zijn zeker andere manieren om er te raken." En ze ís er geraakt, dus. "Ik heb gekozen om te vechten en ik dacht dat dat betekende dat ik gewoon zou kunnen leven. Ik dacht niet dat het betekende dat ik mijn droom zou kunnen leven."

En dat uit de mond van de vrouw die ooit zei: "Ik dacht dat het me niet zou lukken om een mens te zijn, om volwassen te zijn."

Justin Bieber

De droom die Rose nu leeft, is in de eerste plaats die van actrice. Het grote publiek kent haar vooral van de fel gehypete Netflix-reeks Orange Is the New Black, waarin ze sinds seizoen 3 de rol van 'lesbische jakhals' Stella Carlin vertolkt. De rol lijkt haar op het volgetatoeëerde lijf geschreven: niet enkel omdat Stella, net als Rose, van Australië naar de VS verhuisde, maar ook omdat ze niet op haar mondje is gevallen, grenzen opzoekt, en smalend een 'Justin Bieber-lookalike' wordt genoemd.

Die vergelijking is niet alleen gebaseerd op haar sleeves, maar ook en vooral op het onmiskenbaar androgyne uiterlijk van Rose - het doet veel mensen zelfs denken aan 'een jonge Leonardo DiCaprio'.

De strijd met haar genderidentiteit is een rode draad door alles wat Ruby Rose heeft gedaan. "Als kind was ik ervan overtuigd dat ik een jongen was", bekende Rose vorig jaar aan The Guardian. "Ik sliep op mijn buik, omdat ik dacht dat ik op die manier geen tieten zou krijgen. Ik bad tot God dat ik geen borsten zou ontwikkelen."

Tijdens Ruby's tienerjaren moedigde haar moeder - 20 jaar en alleenstaand toen ze van dochter Ruby beviel - haar aan om modellenwerk te doen, omdat "iedereen zei dat ik een heel mooi meisje was". Dus gedroeg Rose zich ook zo, ook al voelde ze zich helemaal niet mooi. "Op een dag werd het gewoon te veel. Ik schoor mijn hoofd kaal en zei gewoon 'fuck you' tegen iedereen die vond dat ik er op een bepaalde manier moest uitzien. En toen werd ik weer gepest."

Rose kreeg geregeld slaag wanneer ze zich verbaal probeerde te verweren tegen pesters die haar uitscholden voor 'walgelijk figuur' of een 'mislukte jongen', vertelt ze. "Dan zeiden ze: 'Ik zou nooit een meisje slaan, maar jij bént geen meisje.'"

Break Free

Rose gaf toe aan de sociale druk, maar sloeg wel terug: ze liet haar haar weer groeien, schopte het tot veejay op de Australische MTV - "dat betekende dat ook anderen in mij geloofden, en niet alleen ikzelf" - en tekende een contract als model voor make-upmerk Maybelline, voordat ze zich weer vragen begon te stellen bij haar uiterlijk en geslacht.

"Ik voel me geen van beide. Als ik moest kiezen, zou ik een jongen, een kerel zijn. Ik voel me een jongen, maar ik heb niet het gevoel dat ik daarvoor met andere lichaamsdelen geboren zou moeten zijn."

Rose heeft even met de gedachte gespeeld om een geslachtsoperatie te ondergaan, maar koos uiteindelijk voor het lichaam dat ze nu heeft - 'maybe she's born with it', leest de tatoeage onder haar sleutelbeen. "Ik heb het geluk dat ik mijn lichaam heb kunnen accepteren", stelde ze in The Guardian.

Haar kijk ten opzichte van haar eigen geslacht goot ze vorig jaar in de kortfilm Break Free: 'written / produced / starring Ruby Rose'. Het filmpje, waarin ze van een vrouw met opgeduwde borsten, gelakte nagels, lange blonde haren en dito wimpers transformeert tot haar stoere zelf, haalde in een week tijd vijf miljoen views. Ondertussen zijn het er meer dan twintig miljoen.

"Je kunt het in twee richtingen zien", maakt de genderfluïde Australische zich sterk. "Je kunt het van achteren naar voren bekijken, en dat is exact hetzelfde als van voren naar achteren, afhankelijk van of je je een kerel in een vrouwenlichaam voelt, of een vrouw in een mannenlichaam."

Het leverde haar eerder dit jaar een ereprijs op bij de Glaad-awards (Gay & Lesbian Alliance Against Defamation), haar uitgereikt door popidool Taylor Swift. "Nu ga ik huilen en mijn kussen vasthouden als een teddybeer, want het voelt alsof ik droom", postte Rose achteraf op Instagram: een zeldzaam zacht moment, zo leek het wel.

Want om terug te komen op de kritiek op haar dj-carrière: die pikt Rose zomaar niet. Op Facebook postte ze een antwoord aan alle haters: "Als je net een chick-dj opmerkt die een beetje erkenning krijgt, is het misschien niet de eerste keer dat ze dit doet", aldus Rose. "Ik ben begonnen met dj'en in 2009, ik heb festivals gedaan met Erick Morillo, Skrillex en Calvin Harris, ik heb getoerd met Nicki Minaj en Jessie J als opening act. Ik heb een nummer uitgebracht met Gary Go."

Rose is dus van plan om haar plaats op te eisen in het machobastion van de dj-wereld, ook al is ze daar nog geen grote naam - maar zo heeft ze het graag. "Alles wat ik wil, is iemand zijn naar wie mensen opkijken", vertelde ze aan news.com.au. "Misschien niet voor iedereen, maar wel voor heel wat minderheden. Dat zou ik heel graag willen: een rolmodel zijn voor de underdog."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234