Maandag 30/03/2020

Roel Verniers (1973-2011)

Roel Verniers, cultuurmens, schrijver en columnist bij deze krant, is donderdagavond overleden aan kanker. Hij laat zijn vrouw Clara en kinderen Anaïs en Wolf na.

De laatste keer dat ik Roel zag, zal ik nooit vergeten. Hij verdween in de wagen waarmee we hem naar een sauna gevoerd hadden, waar hij een laatste kunstje wou opvoeren. We zouden er spreken over zijn keuze voor euthanasie. Een interview is er niet van gekomen. Het zou ook een onnodig gesprek geweest zijn. De dood is diezelfde avond natuurlijk gekomen. Roel Verniers is donderdag overleden in het bijzijn van zijn vrouw Clara en kinderen Anaïs en Wolf.

De eerste keer dat ik Roel zag, zal ik nooit vergeten. Op het toilet van het jongenscollege, waar we beiden school liepen, sprak ik hem aan. Dat ik zonet een putsch gepleegd had bij het scholierentoneel en nu zelf een theaterstuk ging maken. En of hij geen zin had om de hoofdrol te spelen. Hij zei ja, natuurlijk. Ik ben blij dat ik hem de laatste keer aan die eerste keer heb kunnen herinneren.

Tussen die eerste keer en die laatste keer speelt zich het veel te korte actieve leven van Roel Verniers af. Groots en meeslepend zouden we leven. Althans hij wel, ik wat minder. Van ons experimenteel gepriegel kwam de goesting om regieopleiding te volgen aan het Rits. Roel zou tot het eind de regisseur van zijn leven blijven, maar de theaterregie was hij al moe voor hij goed en wel zijn diploma in handen had. Te arty, te farty.

Zijn scherpe recensies en columns gaven hem naam. Hij werkte bij Villanella, ging het Theaterfestival leiden en deed wat hij overal deed: de ramen opengooien en de kussens opschudden. Daarbij werd niet op een zere teen meer of minder gekeken, maar met zijn schelmachtige charme kwam hij overal mee weg. Tussendoor bleef hij schrijven, een dot van een kinderboek onder meer, De hoed van vos.

Omdat de structuren uitschelden hem te gemakzuchtig was, ging hij zelf deel uitmaken van de structuren, eerst bij CC Berchem, op het laatst als beleidscoördinator cultuur voor de stad Antwerpen. Aan veel beleid is hij niet meer toegekomen, want sinds een jaar kreeg de ziekte hem in de greep. Vorige zomer met koorts van vakantie teruggekeerd. Thuis kreeg de koorts snel een naam met een andere k. Kanker aan de slokdarm.

Roel berichtte er openhartig over op zijn Facebookpagina, die algauw een ontmoetingsplek werd voor vrienden en lotgenoten. Sinds gisteren stroomt de pagina zachtjes vol met berichtjes, kruisjes en kusjes. Ook in het gebruik van sociale media als katalysator voor rampspoed en rouw was Roel een voorloper.

Via Facebook kwam hij ook in deze krant terecht. Hij gaf een ontroerend en optimistisch interview over zijn ziekte. We raapten onze moed bijeen om hem een column te vragen over hetzelfde onderwerp. Dat zag hij, publieksdier en publiekslieveling, wel zitten. Zijn tweewekelijkse columns, geschreven in een tegelijk beeldrijke en taboedoorbrekend rauwe stijl, groeiden uit tot de meest gelezen stukken in de krant.

Daar zag hij wel de ironie van in, zei hij. Zijn hele professionele leven bleef hij op zoek naar een eigen stem of een eigen pen. Nu de ziekte hem zijn stem aan het ontnemen was, had hij eindelijk de juiste woorden en het juiste publiek gevonden. De columns waren een levenslijn, een reden om te blijven bestaan. Telkens weer laadde hij zich op om ze op tijd in te leveren. De truc met de deadline is toch negen keer gelukt.

Even getwijfeld of voor een keer het journalistieke cliché 'Afscheid nemen bestaat niet' boven dit stukje mocht. Roel kon Marco Borsato wel hebben, zonder veel ironie. Het was niet ons enige artistieke meningsverschil. 'Afscheid van een vriend' had ook gekund, want Roel hield wel van Clouseau - ook van Mozart en zo. Ach, toch maar niet.

Maar wie zal me verhinderen om hier nog een keer uit die andere kleinkunstkaramel van Jaap Fischer te citeren? For old time's sake, omdat hij het ooit in een toneelstuk smokkelde en ik alweer niet durfde te weigeren.

Eendje, ga je mee?

Wat doen?

Wel, zwemmen met z'n twee.

En waar?

Wel, hier en daar, ver weg van het gesnater. De zon zien ondergaan in het water. Eendje ga je mee?

Ga nu maar, jongen. Je hebt je laatste deadline gehaald.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234