Dinsdag 18/02/2020

Roedel

Ze heeft me uitgenodigd voor haar bruiloft aan de Costa del Sol. Twintig kilometer van de plek waar ooit onze vriendschap begon. Tijdens een vrouwenweekend in het vakantiehuis van een gemeenschappelijke vriendin. Ze vertelde me toen over de uppercuts die ze had geïncasseerd. Zowel letterlijk als figuurlijk. En over de man die haar vertrouwen in de liefde had hersteld. Toch droomde ze niet van een meringuejurk en taarten van drie verdiepingen. Daarvoor was ze te oud en te wijs.

Of dat dacht ze toch. Tot ze vorig jaar de dood in de ogen zag. Na het verlossende nieuws dat er geen kwaadaardige uitzaaiingen waren, begon ze aan een tweede jeugd. Samen met hem kocht ze een vakantiestek met zicht op zee. En nu gaan ze trouwen. Een hippiebruiloft op het strand. Ergens tussen Málaga en Tarifa. In de streek waar ik telkens weer thuiskom. De locals spreken me aan in hun taal en mijn haar krult er zelfs anders. En toch moet ik verstek laten gaan. Te veel deadlines. Te weinig tijd. Tot plots - drie dagen voor het huwelijksfeest - de rekker knakt. Voor de eerste keer dreigt het spook van schrijversblok. Er vloeit geen zinnig woord meer uit mijn pen. Lusteloos surf ik naar de site van de vliegtuigmaatschappij. Zoals ik de afgelopen weken wel meer deed. Maar telkens hield de ratio me tegen. Te duur. Te kort. Te lang. Maar dan, alsof het lot er mee gemoeid is, ontdek ik een goedkoop vliegticket. En ik besef dat het tijd is om weg te vliegen. Om weer balans te vinden. Om weer tot mezelf te komen. Even weg van het gazon dat gemaaid moet. Van boterhammen die gesmeerd moeten. Van mails die beantwoord moeten. Even weg van moeten.

Vijf minuten later bel ik de vriendin met het vakantiehuis. En vierentwintig uur later zitten we samen op het vliegtuig. Zij, ik en nog een andere vriendin die er tien jaar geleden ook al bij was. Sindsdien hebben we al menige vakanties samen doorgebracht. Eerst met man en kinderen. Daarna zonder man en mét kinderen. Het gedeeld lot als sterktemaker. Als wolvinnen van dezelfde roedel hebben we al een lange weg afgelegd. Zij aan zij. Langs hoge bergtoppen en diepe valleien. Tijdens de vlucht delen we onze laatste verhalen. Door het vliegtuigraampje lonkt ergens in de verte de Sierra Nevada. Uitgeput zetten we voet op Spaanse bodem. Om twee uur later aan tafel te schuiven in onze favoriete tapasbar en instant te herleven. Ik stuur een foto via WhatsApp naar de Portugese wolvin die ook tot de roedel behoort. Ze antwoordt dat ze in haar auto springt.

Vijf uur later zijn we herenigd. Met de voeten in het zand. De helende kracht van (dis)connectie. Drie dagen lijken drie eeuwen. Op de terugvlucht tokkel ik een column.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234