Maandag 26/10/2020

Rode pepers op het witte doek

Voor een select gezelschap stelden de Peppers hun nieuwe plaat I'm With You voor tijdens een exclusieve showcase in het tot concertzaal omgebouwde machineriefabriekje E-werk in Keulen. Een klein uur na afloop zou het concert te zien zijn in cinemazalen van Amerika tot Japan. Maar met alleen die nieuwe nummers en slechts twee luttele toegiften, werd het geen onverdeeld succes.

Niks zegt Los Angeles zoals de kronieken van de betreurde Warren Zevon. Maar de symbiose van goot en goud waar de Peppers altijd voor gestaan hebben, maakt van hen een minstens even belangrijke representant van The City of Angels - en bij uitbreiding California. Een eer die ze overigens altijd hoog gehouden hebben door herhaaldelijk naar hun roots te verwijzen.

Zo ook op hun pas verschenen plaat I'm With You. Helaas liggen hun muzikale roots daar iets minder hoorbaar bedolven onder een puin van berusting. Zoals altijd technisch sterk met hier en daar een festivalrijp refrein, maar afgewogen tegen klassiekers als Blood Sugar Sex Magik en Californication een vedergewicht. Je zou bijna gaan geloven dat John Frusciante écht het geheime ingrediënt is.

Hoewel vervanger Josh Klinghoffer zijn opperste best deed, werd het tijdens de uitgesponnen jams toch duidelijk dat hij tot weinig meer in staat was dan de muur opgetrokken door de correcte ritmesectie te beschilderen. Frontman Anthony Kiedis stond dan wel strakker dan ooit en pompte de fut in zijn borstkas met het microstatief, het genie van de Peppers zit hem in bassist Flea en drummer Chad Smith. Flea kletste zodanig verwoed de ene funky baslijn na de andere uit zijn Fender Jazz Bass dat hij meer dan eens tussen de nummers tijd nodig had om zijn polsen los te gooien.

Dolle trein

Sommige van die nieuwe nummers raasden dan ook als een dolle trein. 'Goodbye Hooray' kreeg bijvoorbeeld extra energie in de slagader gespoten en klonk bijna als iets uit Freaky Styley waar wat symfonisch aan geprutst werd. De twee meer mellow nummers op de plaat, 'Police Station' en 'Meet Me at the Corner' waren meteen hét signaal voor de twee blonde Mädels naast ons om elkaar een tong te draaien. Daarmee vervulden die songs dan wel hun plicht, maar op geen enkele manier reikten ze aan de hielen van de tragere nummers op pakweg Californication.

Pas op het einde bij het van onder het funkstof gehaalde 'Me & My Friends' trilde het metalen geraamte van het E-Werk. Zo ook de Peppers zelf die plots gierden van de adrenaline. Het wekte de indruk dat ze of het nieuwe materiaal nog niet helemaal onder de knie hadden of ze bij deze eerste live-overdracht meteen in de smiezen kregen dat de songs best wat gepeperder hadden gemogen.

Met nog een weinig rock-'n-roll reprise van 'Did I Let You Know' - omdat er de eerste keer iets was misgelopen met de opnames - en een gloeiend heet geserveerde pardaf met 'Give it Away' kregen ze de zaal helemaal warm voor een finale knock-out in de bisronde waar gretig uit hun rijk gevulde oeuvre kon, zou en moest gevist worden.

Helaas. Net op het punt waar ze de oorlog met het simpelste gemak hadden kunnen winnen bliezen ze de aftocht om nog wat interviews te geven. Daarnaast sleutelden ze nog even zelf mee aan de beelden die iets meer dan een halfuur na de show naar cinemazalen verspreid over de 39 deelnemende landen zouden worden. Nu, over de hele lijn maakten ze helemaal geen slechte beurt.

Enkele van die nieuwe nummers ('Look Around', 'Goodbye Hooray', 'Did I Let You Know') bewezen meer dan op plaat dat ze heus niet zullen misstaan op de setlist waarmee de Peppers binnenkort de wereld zullen toeren. Voor de mensen die een ticketje kochten - zij het in de cinema, zij het in de zaal - had het echter wel iets meer mogen zijn.

Door onder meer een stukje van Edgar Winters 'Frankenstein' te spelen - met Kiedis die de baslijn zong - zag je het spelplezier er dan wel afspatten. Deze band heeft duidelijk al lang geen behoefte meer om 'het systeem' en al zijn onderdanen op hun donder te geven. Dat de Peppers al genoeg bewezen hebben om deze I'm With You met de mantel der perverse liefde te bedekken? Beste Flea, je grote voorbeeld Miles Davis draait zich om in zijn graf.

Setlist

1 Monarchy of Roses

2 Factory of Faith

3 Brendan's Death Song

4 Ethiopia

5 Annie Wants a Baby

6 Look Around

7 The Adventures of Rain Dance Maggie

8 Did I Let You Know

9 Goodbye Hooray

10 Happiness Loves Company

11 Police Station

12 Meet Me at the Corner

13 Dance. Dance. Dance.

14 Me & My Friends

15 Did I Let You Know (Reprise)

16 Give it Away

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234